Czarodziejska moda i uroda

O tym, jak ubierają się czarodzieje i czarodziejki

Chociaż każda z postaci graczy może dokonywać własnych wyborów jeżeli chodzi o ubrania i styl, warto wiedzieć w jaki sposób ubiera się większość czarodziejskiego społeczeństwa. Za wysoką znajomość kultury (a więc i obycie w tematach modowych) odpowiada statystyka Wiedzy o Świecie. Niniejszy wątek można więc potraktować jako kompendium wiedzy dla tych bohaterów, którzy są specjalistami z obyczajów Brytyjczyków i opisane tu zagadnienia są im szeroko znane. Opisy te obejmują modę głównej przestrzeni grywalnej - w innych państwach będzie wyglądała zupełnie inaczej (a i na Wyspach może zdarzyć się, że w jakimś oddalonym od Londynu mieście moda będzie lekko odbiegać od tej - są to jednak ze względu na rozmiar czarodziejskiego społeczeństwa niestandardowe przypadki). Osoby lubiące oglądać ładne obrazki zapraszamy na naszą modową tablicę.

Główne założenia

Moda czarodziejów jest bardzo mocno inspirowana naturą i cyklem Koła Roku. Nieważne, czy jesteś czarodziejem czystej krwi, półkrwi czy mugolakiem – jeżeli kupujesz ubrania i biżuterię u czarodziejskich projektantów, będą one wykonane z naturalnych materiałów, a ich zdobienia nawiązują właśnie do natury. Na szatach czarodziejów często pojawiają się symbole związane z dniem i nocą (jak słońce, księżyc i gwiazdy), wisiorki, broszki i spinki nie raz mają zwierzęce kształty (czarodzieje szczególnie lubią wybierać te, które nawiązują do ich totemów), na grzebykach do włosów czy sukienkach pojawiają się motywy roślin. Bogatsi czarodzieje mają inną garderobę na każdą porę roku, związaną z konkretnym sezonem przez umieszczane na nich zdobienia oraz swoją kolorystykę. Biedniejsi ubierają się bardziej pragmatycznie, ale również lubią nosić różnorakie ozdoby.

Czarodzieje przywiązują także spore znaczenie do magicznej mocy kamieni i minerałów: wierzą, że mają one określoną energię, która wpływa na ich właściciela. Noszona przez nich biżuteria (zwłaszcza przez tych, którzy wywodzą się ze starych rodów) rzadko jest więc przypadkowa. Rubiny są chętnie ofiarowane osobom, które kocha się romantyczną miłością lub noszone przez tych, którym na co dzień powinna towarzyszyć odwaga. Szafiry chętnie są wybierane przez naukowców, topazy – przez tych, którzy duże znaczenie przywiązują do spirytualizmu, jak kapłani czy wywoływacze duchów. Ametysty mają mieć właściwości ochronne, cytryny dodawać pewności siebie (z tego względu często wybierają je artyści). Turkusy mają ostrzegać przed niebezpieczeństwem i dodawać trzeźwości umysłu, a szmaragdy przyciągać dobrą energię.

Włosy mugolskie (po lewej) – krótkie, cieniowane, rozjaśniane, z grzywką.
Włosy czarodziejskie (po prawej) – długie, zadbane, upięte w fantazyjną fryzurę.

Najbardziej charakterystycznym elementem garderoby odróżniającym czarodzieja od mugola jest szpiczasty kapelusz. Tego typu nakrycia głowy noszą zarówno kobiety jak i mężczyźni. Ich ronda przyozdabiane są w różnoraki sposób, a każda licząca się na mieście restauracja i kawiarnia posiada specjalny stojak na kapelusze, ponieważ klienci zwykle ściągają je na czas spożywania posiłku.

Czarodzieje również korzystają ze wszelkiej maści kosmetyków, zarówno do pielęgnacji ciała jak i do makijażu. W przeciwieństwie do mugoli mogą pozwolić sobie na różne magiczne upiększacze: eliksiry błyskawicznie usuwające pryszcze czy emulsje idealnie układające włosy takie jak Ulizanna. Bardzo popularne są pachnidła, ale niektórzy wciąż stosują okadzanie się kadzidłami. Zbyt pstrokaty makijaż kojarzy się z makijażem teatralnym (i często tym gorszego sortu – przesadzenie z pudrem może sprawić, że wezmą nas za członka jakiejś wędrownej trupy), ze względu na to, że standardem piękna jest naturalność. Oczywiście, większość celebrytów ujmuje tę naturalność w cudzysłów – bo skoro trzeba być naturalnym, to znaczy, że naturze można dopomóc za granicę mając to, czy ktokolwiek będzie w stanie to zauważyć.

Ile ubrań i jakie powinna posiadać moja postać?

Przeciętny Brytyjczyk posiada od 20 do 30 sztuk odzieży, w tym kilka par spodni lub spódnic, kilka koszul, bluzek lub swetrów, kilka sukienek lub czarodziejskich szat, kilka par butów, jedną lub dwie kurtki. O ubrania się dba – naprawia się je i odświeża.

Odgrywanie

Czarodzieje zamożni – prowadzący własny, dochodowy interes bądź zatrudnieni na stanowiskach z dobrą pensją mogą i nawet powinni mieć nieco więcej kompletów ubrań, w tym kilka na specjalne okazje jak przyjęcia, sabaty czy ważne, rodzinne wydarzenia. Pisząc językiem mechaniki: postacie z przewagą Bogacz mogą spokojnie posiadać tyle ubrań, ile pasuje do kreacji postaci – także bardzo drogich, wysokiej jakości. Postaci posiadające przewagę Krawiectwo lub związane w jakiś sposób z czarodziejską modą, również mogą zapełnić bez trudu szafę dużą ilością ubrań - często własnego projektu, a więc wyróżniających z tłumu. W przypadku czarodziejów o przeciętnych dochodach, wszystko zależy od tego, jak zapatrują się na kwestie mody. Jeśli jesteś sklepikarzem, pracujesz u kogoś, drobnym urzędnikiem, twoja postać w teorii powinna mieścić się pod względem ubrań (i ich jakości) w tej przeciętności – ale może dostawać prezenty lub wydawać większość pensji właśnie na szaty. Postacie uboższe, zwłaszcza z zawadą Biedak posiadają mniej ubrań, i nie będą to rzeczy bardzo drogie i eleganckie – mogą mieć dwa czy trzy specjalne stroje wysokiej jakości, na które oszczędziły czy otrzymały je w prezencie. Jeżeli jednak mają takich w szafie bardzo dużo i na każdą okazję noszą inne ubranie, trudno uznać je za faktycznie biedne. Ważnym jest tutaj storytelling. W momencie, kiedy odgrywasz coś nietypowego, ponieważ bogaty przyjaciel wsparł cię datkiem, opisz to jako nietypowe.

Czarodzieje krwi czystej

Moda czarodziejów czystej krwi zmienia się bardzo powoli, a nawet nowe propozycje inspirowane są w przeszłością ze względu na momentami toksyczne przywiązanie do tradycji. Przedstawiciele konserwatywnych rodów na co dzień, a ci bardziej postępowych „na specjalne okazje” noszą stroje, które można nazwać klasykami przeszłości. Są one wyrazem szacunku dla korzeni, podkreśleniem ich znaczenia, ale także dla wielu sposobem na zademonstrowanie swojej pozycji oraz majątku, tego typu ubrania zazwyczaj są bowiem bardzo drogie i szyte wyłącznie przez najlepszych czarodziejskich krawców. Bogaczom nie wypada przecież nosić mody katalogowej, jeśli nie chcą spotkać na przyjęciu kogoś w identycznej szacie.

O ile w sytuacjach prywatnych czy w których czarodzieje i czarownice nie chcą na siebie zwracać uwagi, zdarza się im ubierać bardziej swobodnie, zwłaszcza poza najbardziej konserwatywnymi rodami, o tyle bale, wesele czy okazje w rodzaju wernisaży stają się prawdziwą rewią kolorów, pięknych, długich szat oraz błysku drogich kamieni. Ktoś, kto przyjdzie na taką okazję w stroju niezgodnym z tymi trendami, może narazić się na nieprzychylne spojrzenia. Ubrania czarodziejów czystej krwi wykonane są najczęściej z wełny, bawełny, lnu, jedwabiu i aksamitu. Bardzo często mają zaklęte kieszenie. Nad torebki i plecaki przekładają oni skórzane torby lub płócienne sakiewki. Nie stronią od dodatków, wśród których najpopularniejsza jest oczywiście kosztowna biżuteria, często będąca pamiątką rodową. O ile jednak biżuteria jest bardzo popularna, ogólna zasada brzmi: jeśli nie stać cię na tę naprawdę dobrej jakości lub nie odziedziczyłaś jej po przodkach, lepiej nie zakładaj na bal czy ważne przyjęcie żadnej. Podróbki albo tańsze ozdoby założone na czyjeś wesele albo ważne spotkanie mogą sprawić, że zostaniesz wyśmiana.

Przykładowe ubrania i ozdoby czarodziejów krwi czystej.

Czarownice czystej krwi z Anglii noszą najczęściej szaty, a jesienią i zimą długie płaszcze. Ich ubrania na specjalne okazje bywają fantazyjne i bogato zdobione. Rzadkością są głębokie dekolty czy sukienki bardzo krótkie – te traktowane są jako mugolska moda i krótka suknia na balu czystokrwistych może wywołać niepochlebne komentarze albo nawet skutkować wyproszeniem z zabawy przed gospodarzy. Dużą popularnością cieszą się płaszcze i szaty haftowane w wymyślne wzory, a zarówno dekoracje ubrań, jak i biżuteria w swoich wzorach często nawiązują do natury: zwierząt oraz roślin. Czarodziejki czystej krwi unikają cieniowanych, długich grzywek, noszenia drobnych warkoczyków, nienaturalnych loków oraz ondulacji – to elementy popularne wśród mugoli, a przez to źle widziane na „salonach”. Największą dumą czystokrwistej czarownicy są długie, zadbane włosy, często czesane w wymyślne fryzury. Im dłuższe i naturalniej wyglądające, tym więcej komplementów zbiorą, im krótsze i bardziej zniszczone, tym bardziej pogardzane.

Angielscy czarodzieje czystej krwi zazwyczaj wybierają szaty, a jeśli zakładają koszule i garnitury, to nie na specjalne okazje, i te nie tylko wykonane są z naturalnych materiałów, ale też – w oczach mugoli przynajmniej – byłyby nieco staroświeckie w kroju. Ich płaszcze jesienią i zimą sięgają minimum do kolan. Wśród czystokrwistych normalnym jest, że szata mężczyzny jest zdobiona lub kolorowa - nie ma tu podejścia, że jest to zastrzeżone tylko dla kobiet. Sporą popularnością cieszą się u panów nieco dłuższe fryzury – sięgające ramion. Głowy rodów lub ich dziedzice często noszą rodowe sygnety. Bogatsi czystokrwiści chętnie zakładają także pierścienie pełniące ozdobną funkcję lub mające wartość sentymentalną – przekazane przez przodków lub podobne do tych, jakie noszą ich przyjaciele.

Czarodzieje półkrwi

Czarodzieje półkrwi to ogół czarodziejskiego społeczeństwa – według luźnych szacunków około siedemdziesiąt procent wszystkich czarodziejów jest półkrwi. Ta grupa pozostaje więc bardzo zróżnicowana i odzwierciedla się to także w modzie.

Czarodziejska moda katalogowa. Stać na nią bogatszych czarodziejów.

Warto pamiętać, że wiele rodów dziś uznawanych za rodziny półkrwi, ma wiekowe rodowody – jak Abbottowie czy Ollivanderowie – i oni w swoich strojach, zwłaszcza na oficjalne okazje, często starają się podkreślać swoje dziedzictwo. Ich ubrania mogą pod pewnymi względami przypominać te noszone przez czarodziejów czystokrwistych. W posiadaniu takich rodzin czasem znajdują się wciąż cenne ozdoby, przekazywane z pokolenia na pokolenie. Pozostali z kolei – często czarodzieje od dwóch czy trzech pokoleń – zazwyczaj noszą czarodziejskie szaty kupowane w butikach na Pokątnej i Horyzontalnej. Bogatsza część czarodziejów półkrwi nosi tak zwaną modę katalogową, czyli ubiera się u projektantów i krawców magicznych dzielnic Londynu. Wyznacznikami tego, co jest ciekawe, są oczywiście lokalni, londyńscy celebryci. Reszta, której nie stać na wyszukane stroje, robi zakupy w mniej prestiżowych miejscach lub szyje ubrania samodzielnie.

Przykładowe ubrania i ozdoby biedniejszych czarodziejów.

Moda bogatych czarodziejów półkrwi czerpie inspiracje z obu światów. Inspiruje się mugolami, ale pozostaje od ich mody mocno odrębna. Długie suknie, szaty i kapelusze wciąż mocno odróżniają czarodziejów półkrwi od niemagów, jednocześnie ich ubrania odstają jakością i przywiązaniem do korzeni, odróżniając ich od czarodziejów krwi czystej. Nie da się jednak napisać, że wszyscy czarodzieje półkrwi ubierają się podobnie. Rozstrzał tego, co można na siebie założyć jest spory, ale to głównie dlatego, że to ogromna grupa ludzi wykonująca przeróżne zawody. Czarodzieje półkrwi, szczególnie ci biedniejsi, są ludźmi pracy. Zwykle da się odróżnić bibliotekarkę od kapłanki po samym sposobie czesania włosów. W szczególności rzemieślnicy i inni czarodzieje parający się pracą fizyczną muszą pogodzić sposób ubierania się z wykonywanym zawodem. Takie osoby noszą zwykle proste ubrania o nieszczególnie szalonych krojach i wzorach tkanin. Wśród biedoty eleganckie ozdoby i czapeczki zastąpione są często kapturami i czepkami trzymającymi włosy w miejscu (ale w przeciwieństwie do mugoli, czarodzieje wciąż wybierają takie kaptury, których czubek stoi do góry).

Moda urzędnicza

W wielu zawodach obowiązuje noszenie munduru lub istnieją konkretne wymagania wobec stroju (np. prosty krój czy określona kolorystyka). Dotyczy to przede wszystkim pracowników Ministerstwa Magii, Lecznicy Dusz oraz Kliniki Magicznych Chorób i Urazów. Istnieje więc odłam mody nazywany modą urzędniczą, będący opisem typowych strojów noszonych przez pracowników Ministerstwa czy wykładowców Akademii Munga.

Dwie urzędniczki.

Aurorzy i członkowie Brygady Uderzeniowej wyróżniają się na korytarzach Ministerstwa specyficznym umundurowaniem, noszonym podczas pełnienia służby jak i podczas oficjalnych uroczystości. Zwolnieni z obowiązku noszenia munduru są osoby pracujące pod przykrywką, wykonujące czynności, w trakcie których rzucający się w oczy mundur nie jest pożądany, albo tymczasowo zawieszone.

Mundury aurorów utrzymane są w czarnym kolorze ze srebrnymi elementami. Cały komplet składa się z czarnej marynarki, koszuli, spodni, paska do spodni z klamrą w kształcie litery M oraz czarnych butów. W mundurach odbywających kurs aurorski srebrne elementy zastąpione są kolorem miedzianym. Przepisowy ubiór brygadzistów to szara koszula, spodnie, buty oraz marynarka ze złotymi elementami i M wyszytym na prawej kieszeni - u osób na szkoleniu detale zmienione są na kolor srebrny. Dodatkowym elementem jest peleryna sięgająca połowy talii, z godłem Brygady Uderzeniowej wyszytym na plecach. Męskie i damskie mundury są identyczne.

Mugolaki

To czarodzieje, którzy wychowali się w świecie mugolskim i dopiero zetkniecie z Hogwartem uświadomiło ich o istnieniu mody czarodziejskiej, ale młodzieńcze lata najpewniej nie pozwoliły im się z nią obyć – w szkole nosili mundurki, a wakacje spędzali w rodzinnych stronach. Mugolakom zwykle bliżej więc ubiorem do mugoli, chociaż przez zawieszenie pomiędzy światami w obu z nich często uchodzą za ekscentryków.

W latach 70 XX wieku ogłoszono, że w modzie nie ma już zasad. W ten sposób doszło do momentu, gdzie style zaczęły się mieszać ze sobą, tak samo jak ubrania, nawet przekraczając granice płci. Zaczęła wygrywać wygoda i możliwości ukazania swojej osobowości poprzez to, co ludzie zakładali na siebie. Najpopularniejszy na początku dekady stał się styl hipisowski. Inspirowany motywami etnicznymi, bogaty w hafty, ręcznie wykonaną biżuterię i luźne ubrania z naturalnych materiałów. Królowały w nim długie, sięgające łydek, czy nawet do kostek spódnice, bluzki wyciągnięte niemalże ze strojów ludowych, spodnie dzwony i buty kowbojki czy sandały. Przewodziły w nim żywe kolory i kwiatowe motywy, zdobiące tkaniny jak i dodatki. Nie zniknął jednak znany z wcześniejszych czasów pełen klasy styl glamour, wypełniony perłami, złotem, szalami z piór i sukienkami wyjętymi niemalże z filmów z lat 40, dosłownie ukradzionymi z szaf babć czy matek. Lata 70 to także rozkwit subkultur. Na ich początku, oprócz hippisów, popularni byli moodsi, Teddy Boy. Powoli rodziła się subkultura heavy metalu i punku, mająca swoje korzenie u popularnych wcześniej rockersów.

Kobiety w tych czasach coraz częściej sięgały po spodnie, szczególnie te o kroju dzwonów, posiadających wysoki stan, zakładały marynarki i koszule, niemalże wtórując modzie męskiej. Często nosiły dopasowane swetry czy kardigany. Sięgały też po stroje obcisłe, w tym przylegające krótkie spodenki, czy też krótkie spódniczki, nie bojąc się pokazać swoich wdzięków. Wybierały często buty na obcasie czy platformach, często w formie kozaków, czy tych kończących się za kostką. Czasem zdarzało się sięgać im także po… chodaki.

Mężczyźni poza niezwykle wymyślnymi garniturami, pełnych satyny, weluru, ozdobnych materiałów, inspirowanych ubiegłymi epokami i wprowadzonych w latach 60 przez Pawią Rewolucję, stawiali na wygodę. Nosili spodnie z wysokim stanem, które coraz częściej przybierały krój dzwonów, wygodne kurtki, czy to z tweedu, czy materiału w kratę, bluzy bejsbolowe, flanelowe koszule, wygodne swetry czy wełniane kamizelki i kardigany.  Coraz mniej bali się niemalże obcisłych ubrań. Sięgali po ręcznie robioną biżuterię i inne akcesoria, w tym opaski i chusty. Buty, które wybierali to oksfordy, buty kowbojskie, ale także klapki, japonki, a także nawet buty na platformie.

Jeśli chodzi o włosy, najmodniejszą fryzurą były naturalne, rozpuszczone włosy zaczesane na dwie strony z przedziałkiem pośrodku, czy długi bob z grzywką. Stawiano na swobodę, a z czasem też objętość osiąganą za pomocą lokówek, wałków czy spinek. Włosy rzadko spinano, najczęściej w luźny naturalny warkocz.

W makijażu starano się zachować jak najbardziej naturalny wygląd, stawiając na pasujące do odcienia skóry podkłady, delikatne cienie i podkreślone rzęsy. Oprócz tego panował drugi nurt, na który składały się intensywnie podkreślone cieniami w odcieniach zieleni, niebieskiego czy różu oczy, oraz usta w wyrazistych kolorach czerwieni, różu czy pomarańczy. Modna była też opalenizna, którą niektórzy osiągali specjalnymi środkami.