19.02.2026, 00:55 ✶
Legenda o Księżycowych Bliźniętach
Były kiedyś bliźnięta, które kochały się najbardziej na świecie, ona o włosach czarnych jak noc i oczach ciemnych jak obsydiany, a on o włosach białych jak tarcza księżyca i oczach srebrzystych niby światło gwiazd. Pani Księżyca upodobała je sobie i obdarzała swymi łaskami, tak że to, co wiedziało jedno, wiedziało i drugie – i to, czego nauczyło się jedno, umiało zrobić i drugie. W świetle Księżyca ich magia stawała się silniejsza, nigdy nie błądziły w ciemnościach, a nocne zwierzęta nie czyniły im krzywdy. Ludzie nazwali je Księżycowymi Dziećmi i kochali je równie mocno, jak księżycowa Matka, ale nie mocniej niż one kochały siebie nawzajem. Aż stało się nieszczęście i dziewczyna o włosach barwy nocy umarła z ręki chłopca, który ją pokochał, a który nie mógł znieść, że nie chciała dla niego opuścić brata. Gdy jej zrozpaczony bliźniak wzniósł modły do Bogini, błagając, by zwróciła mu siostrę lub poprowadziła w śmierć wraz z nią, ta wysłuchała jego próśb – i od tej pory Księżycowe Bliźnięta żyły w jednym ciele, nigdy nie rozdzielone. A gdy Księżycowy Chłopiec doczekał się potomstwa, na świat przyszła dziewczynka o srebrzystych oczach, ciemnych włosach i duszach dwóch dziewcząt, żyjących w jednym ciele.