[07.10.1972] Maida Vale (Astoria Avery, Rodolphus Lestrange)

07.10.1972,
Maida Vale

Noc dojrzała niezauważenie. To, co jeszcze kilka godzin temu pulsowało światłem, muzyką i rozmowami, teraz powoli gasło. Śmiechy stały się rzadsze, bardziej ochrypłe. Kroki cięższe. Maski przekrzywione niedbale, jakby ich właściciele zapomnieli, że miały coś ukrywać.
Jej ciało, choć wspomagane eliksirami i siłą woli, miało swoje granice. Wrażenia osiadały na niej jak kurz - światło, dźwięki, zapachy perfum mieszające się z alkoholem, zbyt wiele spojrzeń, zbyt wiele słów. Każde z osobna niewinne. Razem przytłaczające. Jej natura była krucha - reagowała intensywniej, szybciej się wyczerpywała. Tam, gdzie inni czuli jedynie ekscytację, ona odczuwała napięcie rozciągnięte cienką nicią pod skórą. W pewnym momencie przestała słuchać rozmów. Muzyka zaczęła brzmieć jak echo, dochodzące z innego pomieszczenia, choć wciąż była tuż obok. Powietrze w sali stało się ciężkie, przegrzane, nasycone obecnością zbyt wielu ciał. Znów potrzebowała oddechu. Wyszła bez pośpiechu, niemal niezauważalnie, zsuwając się z centrum wydarzeń jak cień, który wraca na swoje miejsce, gdy światło przygasa. Marmurowe schody prowadzące do ogrodu były chłodne pod podeszwami. Już na pół drogi poczuła zmianę - nocne powietrze otuliło ją miękko, rześko, przynosząc ulgę niemal natychmiastową. Wciągnęła powoli powietrze w płuca. Ogród Lestrangów rozciągał się przed nią w półmroku, rozświetlony dyskretnymi lampionami, które rzucały ciepłe, złote kręgi na żwirowe alejki. Cienie wydłużały się i splatały ze sobą, tworząc iluzję głębi, której nie było. Drzewa wydawały się wyższe, bardziej milczące. Krzewy czarnych róż rosły w dalszej części ogrodu. Myśl o powrocie do domu przyniosła jej cichą ulgę. Własne ściany. Własna cisza. Przestrzeń, w której nie trzeba było niczego udowadniać ani interpretować. Łóżko, w którym ciało mogło wreszcie rozluźnić się bez tej nieustannej gotowości. Księżyc przesunął się nieco wyżej, a jego światło osiadło na jej włosach i ramionach jak cienka warstwa srebra. Przed nią, w samym sercu ogrodu, majaczyła oranżeria. W świetle księżyca przypominała raczej szkatułkę niż budowlę. W oddali, między altaną a rozświetloną dyskretnie oranżerią, dostrzegła ruch - sylwetki splecione zbyt blisko, zbyt miękko, by mogły być przypadkowe. Astoria odwróciła wzrok niemal natychmiast.
Skręciła więc w przeciwną stronę, w głąb bardziej zacienionej części ogrodu, gdzie żwirowa ścieżka prowadziła między posągami.Gdzieś z lewej strony zaszeleściły liście, jakby coś niewielkiego przemknęło między krzewami.
Wtedy go zobaczyła.
Najpierw tylko cień - wysoka, męska sylwetka wyłaniająca się spomiędzy drzew.Szedł szybkim, nieuwaznym krokiem, z głową lekko pochyloną, jakby pogrążony w myślach albo zirytowany czymś, co zostawił za sobą w sali balowej. Jego buty miażdżyły żwir bez subtelności, rozrzucając drobne kamienie na boki. Zdawał się nie widzieć, że na drodze tuż przed nim leżała skulona drobna postać elfa. Tak niewielka, że w półmroku niemal stapiała się z otoczeniem. Jeden nieuważny krok i ciężka podeszwa wbiłaby się w kruche ciało bez najmniejszego oporu.
- Stój! - krzyknęła, zanim zdążyła pomyśleć. Nie czekając na reakcję, ruszyła naprzód. Zbyt szybko. Żwir nie wybaczał pośpiechu. Jej stopa osunęła się na drobnych kamieniach, suknia zahaczyła o wystający fragment ścieżki. Przez ułamek sekundy świat przechylił się niebezpiecznie, ale zdołała odzyskać równowagę. Oddech wyrwał się z jej piersi nierówno. - Patrz jak chodzisz, do cholery! - wyrzuciła z siebie ostro, jeszcze blada po utracie równowagi. I wtedy zobaczyła.
Nie było tam skulonej sylwetki. Nie było drobnych ramion ani przerażonych oczu. Na żwirze, tuż przy krawędzi ścieżki, leżał jedynie ciemny liść - szeroki, postrzępiony, może z dębu, może z jednego z krzewów, tworząc złudzenie kształtu bardziej organicznego, niemal żywego. Gra światła zrobiła resztę.
Poczuła, jak ciepło wstydu powoli wspina się po jej szyi, aż do policzków. Wyprostowała się powoli, starając się odzyskać resztki godności, choć słowo "przepraszam" nie przeszło jej przez gardło.

Odkryj wiadomość pozafabularną

!BINGO C1