08.03.2026, 14:01 ✶
Przewrócił oczami. Jego brat, wielki naturalista, ślepy na to, co poza miernym w skali światem ludzkich pragnień, już zdążył wygłosić swą mądrość. Były to oczywiście myśli charakterystyczne dla ludzi, którzy uparcie trzymali się ziemskiego padołu, scjentystów, ateistów, nihilistów.
– Nie chodzi mi o dążenia ludzkich serc, lecz o to, gdzie podążamy metafizycznie. Nasze dążenia diametralnie różnią się od tego, co planują dla nas bogowie. A oni posyłają nas na zwykłą rzeź.
Herbata smakowała gorzko, ziemiście. Zdążyła już odrobinę wystygnąć. Przypominała tym Londyn. Gorący przez jedynie chwilę, a potem sczerniały. Woń spalenizny musiała powoli wygasać, podobnie jak zapach earl greya, którego sączyli bracia Fawleyowie. Odys mówił o tym z wściekłością, zacietrzewieniem, jakby takie rzeczy nie leżały w naturze ludzkiego gatunku. Bogowie mogli choć przez chwilę zwrócić swe znudzone spojrzenia na Londyn, pooglądać ludzkie cierpienia przez teatralne lornetki. Othello wyobrażał sobie, jak szeptali między sobą, chichotali z perypetii szamoczących się w panice jednostek.
– Śmierciożercy to po prostu kolejni aktorzy w naszym theatrum mundi. Ten ich przywódca... to zwykły szaleniec, który myśli, że zrówna się z bogami. Ich postulaty są jednak wyświechtane i nudne. Tylko ludzie pozbawieni smaku popełniają zbrodnie w ich imieniu – rzekł, troszkę podkręcając swoje słowa, by brzmiały bardziej kontrowersyjnie. Nie chciał być tacy, jak inni. – Tragedia goni tragedię, wszystko się nawarstwia w taką noc i tworzy groteskową mieszankę ognia i obłąkańczych wrzasków. Mówisz, że ludzie myślą, że to boska kara. Mi się jednak wydaje, że Spalona Noc to popis średnio rozgarniętej bandy bachorów. Patrzenie na to z patosem sprawia, że postrzegamy ją jako epokowe zdarzenie, czego tak bardzo chcą zwolennicy tego całego Czarnego Pana.
Przerwał na moment, spojrzał przez okno na runę, która łypała na niego jak szczur, który wie, że zaraz ucieknie tak szybko, że nie będzie się dało go złapać. Pojawiła się w jego domu, przeszkadzała mu spać. A przynajmniej chciała przeszkadzać, bo Othellowe świece sprawiały, że stawała się o wiele mniej groźna.
Słowa brata zakuły go w piersi. Nie wiedział jednak jak zaadresować zmęczenie brata. Wszystkie frazesy wydawały się wyświechtane. Dlatego właśnie Othello, w ramach swoistej obrony, zrobił kółko i powrócił do samego siebie. Zawsze lubił tę tematykę.
– Też mam dużo roboty. Chowam ostatnio sporo osób. Patrzę na ich rodziny, które straciły prawie wszystko. Sporo jest wśród nich czystków, wiesz? Tym bardziej widać, że Śmierciożercom zależy tylko na chaosie. Założę się, że gdyby zdjęli maski, zobaczylibyśmy twarze gości Kościanego Zamtuza, tych najbardziej problematycznych. Wielkich czystokrwistych dżentelmenów, którzy prymitywnym zachowaniem wynagradzają sobie braki w naturze.
– Nie chodzi mi o dążenia ludzkich serc, lecz o to, gdzie podążamy metafizycznie. Nasze dążenia diametralnie różnią się od tego, co planują dla nas bogowie. A oni posyłają nas na zwykłą rzeź.
Herbata smakowała gorzko, ziemiście. Zdążyła już odrobinę wystygnąć. Przypominała tym Londyn. Gorący przez jedynie chwilę, a potem sczerniały. Woń spalenizny musiała powoli wygasać, podobnie jak zapach earl greya, którego sączyli bracia Fawleyowie. Odys mówił o tym z wściekłością, zacietrzewieniem, jakby takie rzeczy nie leżały w naturze ludzkiego gatunku. Bogowie mogli choć przez chwilę zwrócić swe znudzone spojrzenia na Londyn, pooglądać ludzkie cierpienia przez teatralne lornetki. Othello wyobrażał sobie, jak szeptali między sobą, chichotali z perypetii szamoczących się w panice jednostek.
– Śmierciożercy to po prostu kolejni aktorzy w naszym theatrum mundi. Ten ich przywódca... to zwykły szaleniec, który myśli, że zrówna się z bogami. Ich postulaty są jednak wyświechtane i nudne. Tylko ludzie pozbawieni smaku popełniają zbrodnie w ich imieniu – rzekł, troszkę podkręcając swoje słowa, by brzmiały bardziej kontrowersyjnie. Nie chciał być tacy, jak inni. – Tragedia goni tragedię, wszystko się nawarstwia w taką noc i tworzy groteskową mieszankę ognia i obłąkańczych wrzasków. Mówisz, że ludzie myślą, że to boska kara. Mi się jednak wydaje, że Spalona Noc to popis średnio rozgarniętej bandy bachorów. Patrzenie na to z patosem sprawia, że postrzegamy ją jako epokowe zdarzenie, czego tak bardzo chcą zwolennicy tego całego Czarnego Pana.
Przerwał na moment, spojrzał przez okno na runę, która łypała na niego jak szczur, który wie, że zaraz ucieknie tak szybko, że nie będzie się dało go złapać. Pojawiła się w jego domu, przeszkadzała mu spać. A przynajmniej chciała przeszkadzać, bo Othellowe świece sprawiały, że stawała się o wiele mniej groźna.
Słowa brata zakuły go w piersi. Nie wiedział jednak jak zaadresować zmęczenie brata. Wszystkie frazesy wydawały się wyświechtane. Dlatego właśnie Othello, w ramach swoistej obrony, zrobił kółko i powrócił do samego siebie. Zawsze lubił tę tematykę.
– Też mam dużo roboty. Chowam ostatnio sporo osób. Patrzę na ich rodziny, które straciły prawie wszystko. Sporo jest wśród nich czystków, wiesz? Tym bardziej widać, że Śmierciożercom zależy tylko na chaosie. Założę się, że gdyby zdjęli maski, zobaczylibyśmy twarze gości Kościanego Zamtuza, tych najbardziej problematycznych. Wielkich czystokrwistych dżentelmenów, którzy prymitywnym zachowaniem wynagradzają sobie braki w naturze.