[09.10.72] Vervain, valerian, violet root. Bitter the blossom, sweet the fruit

Obserwowanie Prudence przy grządkach w ogrodzie i teraz na tym strychu było jak patrzenie w lustro sprzed kilkudziesięciu lat, chociaż ona sama wciąż uparcie twierdziła, że nie czuje „zewu ogrodnika”. Patrzyłam na jej dłonie, nadzwyczaj pewne i precyzyjne w medycznym fachu, i widziałam w jej ruchach szacunek do materii, który rzadko spotykało się u kogoś, kto twierdził, że interesują go tylko gotowe właściwości lecznicze. Patrzyłam na gładki ruch, którym moja wnuczka zdjęła płaszcz, odsłaniając białą, niemal nienaturalnie czystą w tym zakurzonym otoczeniu koszulę. Było w tym coś kojącego - widok młodszego pokolenia, które chociaż na chwilę porzucało chłodny profesjonalizm na rzecz intuicyjnej pracy z naturą, był nader przyjemny - nie skomentowałam tego jednak, ten dom i tak zawsze brał to, co chciał, a pył zebrany na belkach prędzej czy później osiadał na wszystkim, nie czyniąc różnicy między drogim materiałem a lnianym obrusem i Prudie doskonale o tym wiedziała. Tutaj brud nie był skazą, był częścią cyklu.
Wieczór gęstniał z każdą minutą, cisza wokół nas stała się niemal tak namacalna, jak kurz osiadający na meblach, przerywana jedynie dalekim, stłumionym odgłosem Londynu - tym jednostajnym szumem docierającym na uśpione przedmieścia od strony tętniącego życiem centrum miasta. Wiedziałam, że ta noc dopiero się zaczynała, przed nami było jeszcze wiele pęczków do związania, jeśli rzeczywiście chciała mi w tym pomóc. Przez ułamek sekundy poczułam ukłucie w piersi, ten rodzaj cichego zdumienia nad tym, jak szybko płynął czas, jak nagle ta dziewczynka, która kiedyś gubiła się w zakamarkach ogrodu, stała się dorosła.
- Tak, właśnie tak. - Przytaknęłam, gdy powtórzyła moje słowa o oczyszczaniu. Słuchała mnie, naprawdę słuchała, a to w dzisiejszych czasach był rzadki dar, miała w sobie tę uważność, której nie dało się wyczytać z żadnego podręcznika, była w tym echem mojego własnego głosu sprzed lat, chociaż w jej wydaniu brzmiało to bardziej jak medyczna procedura niż ludowa mądrość. - Zadowalanie się bylejakością jeszcze nigdy nie wyszło nikomu na dobre. - Uśmiechnęłam się leciutko, samymi kącikami ust, wspominając te wszystkie momenty, gdy mówiłam komuś podobne słowa. „Nie budujemy niczego na zgniliźnie, kochanie. Ani leku, ani kadzidła, ani życia” - to był najważniejszy przekaz, szacunek zaczynał się wszak od odrzucenia tego, co chore, zarówno w sztukach zielarskich, mistycyzmie, jak i w prozie życia codziennego.
- Magia, podobnie jak ludzie, rzadko lubi skrajności. Zbyt mocny uścisk dusi to, co próbujesz zachować, a zbyt luźny pozwala mu się wymknąć. - Skwitowałam kolejne słowa Prudie, lecz nie pokazałam jej mojej sztuki wyczuwania nacisku na delikatne tkanki łodyg, nie zamierzając wtrącać się niepotrzebnie w coś, co musiała wyczuć własnymi zmysłami. Trzeba było samodzielnie znaleźć ten moment, w którym ciało wiedziało już, że wystarczy. Wszystko, co wartościowe, działo się właśnie tam, w tym mglistym „pomiędzy”, w wąskiej szczelinie między jednym ekstremum a drugim. Dla każdego z nas ta granica była ociupinkę inna, każdy miał swój sposób na to, jak ją odnaleźć, a ja nie lubiłam wyręczać ludzi, nawet mi najbliższych - zwłaszcza mi najbliższych - w intuicyjnej pracy, opierającej się na słuchaniu swojego wewnętrznego głosu. Bardziej niż na perfekcji zależało mi na tym, by osoby, które kochałam, wierzyły w swoje nieograniczone możliwości - w końcu „volenti nihil difficile” - „dla chcącego nic trudnego”, bardzo lubiłam empirycznie potwierdzać tę regułę.
Fioletowe kłosy drżały lekko w jej dłoniach, gdy poddawała je surowej, niemal lekarskiej ocenie. Kiedy przesunęła gotową wiązkę w moją stronę, pochyliłam się nad nią, udając poważną egzaminatorkę, chociaż w głębi duszy już wiedziałam, że efekt będzie doskonały. Gdy stuknęła łodygami o wieko skrzyni, dźwięk był krótki, jednak satysfakcjonujący - miała dobre wyczucie miary, nawet jako dziecko - oczyszczanie, selekcja, dbałość o szczegóły… To był ten moment, ta dwoistość, w której rzemiosło splatało się z intuicją - jej pęczek był prawie idealny, związany z taką starannością, że nawet gdyby wisiał na belce przez rok, nie uroniłby ani jednego kwiatu przedwcześnie. Symetryczny, zwarty, a jednak dający roślinie przestrzeń na to, by oddała swój aromat bez gnicia od środka.
- Jest więcej niż w porządku, kochanie. Masz pewną rękę. - Nie kryłam aprobaty, która pojawiła się w moim tonie, to była rzadka cecha, potrafić tak szybko zrozumieć duszę materii, z którą się pracowało. Nie było w tym chaosu, była za to chęć dogonienia ideału, co tak bardzo do niej pasowało. Ile razy siedziałyśmy tak przed laty? Ile razy ten strych był świadkiem naszych cichych lekcji życia, ukrytych pod płaszczem nauki o przyrodzie?
Zamrugałam, czując przypływ wieczornej nostalgii i… Wtedy to zobaczyłam…  W migotliwym, niepewnym świetle świec coś błysnęło - krótki, wyraźny refleks złota na ułamek sekundy rozdarł mrok panujący między nami - moje spojrzenie, dotychczas skupione na fioletowych kwiatach, zsunęło się niżej, na jej palce spoczywające na krawędzi skrzyni. Moje serce na moment zamarło, a potem uderzyło nieco mocniej, ciepłą falą rozchodzącą się po piersi, która w kolejnej chwili rozlała się również po moich żyłach niczym łyk dobrej nalewki. Przez głowę przemknął mi korowód pytań, wspomnień i domysłów, ale nie pozwoliłam, by choć jedno z nich uciekło przez moje usta, nie teraz, to był jej moment, cisza i jej radość, którą emanowała tak wyraźnie, jak gdyby sama błyszczała złocistym blaskiem. Złoto na jej dłoni wyglądało naturalnie, jakby zawsze tam było, czekając na właściwy moment, by objawić się w mdłym świetle tego strychu.
- To widać… Naprawdę to widać. - Odpowiedziałam, nawiązując do jej słów i odwzajemniając uśmiech, choć mój był może nieco bardziej zamyślony. Cokolwiek działo się w jej życiu, cokolwiek oznaczało to nagłe wywrócenie rzeczywistości do góry nogami, oderwanie się od ziemi i dryfowanie w powietrzu, cieszyłam się jej aurą, tym blaskiem w oku, który dawno nie był tak wyraźny. Spokój stał się dzisiaj towarem deficytowym, zwłaszcza w takim mieście jak to, lecz dziś ściany nasiąknięte zapachem ziół i starego drewna zacieśniały wokół nas ochronny krąg - wszak spokojny duch to najsilniejszy fundament dla każdego rytuału, nawet tak prostego jak suszenie ziół ochronnych.
Cisza, która zapadła na strychu, nagle wydała mi się inna - pełniejsza, cięższa od pytań, które cisnęły mi się na usta, mieszając się z lekkim ukłuciem zaskoczenia, że ten fakt umknął mi w pierwszej chwili naszego spotkania. Zdziwienie uderzyło mnie nagle, jak chłodny powiew wpadający przez nieszczelne okno, ale natychmiast zostało zastąpione przez głęboką, ciepłą satysfakcję. Byłam zadowolona, bardzo zadowolona, bowiem to, co znalazło się na jej palcu, dało mi jasną odpowiedź, pasowało do tego spokoju, o którym mówiła, i do wszystkich ostatnich znaków. Nie wiedziałam, kiedy tak bardzo zmieniła swoje życie, nie powiedziała mi jeszcze o niczym, a jednak widok tego kruszcu na jej palcu wydawał się tak naturalny, jakby był tam od zawsze.
- Twoje serce rzeczywiście wydaje się być na właściwym miejscu. - Spojrzałam na pęczek, po czym podniosłam wzrok, patrząc jej prosto w oczy. Jeszcze kilka dni temu były zaczerwienione i matowe, dziś bił od nich nowy blask - w ich głębi widziałam odbicie płomieni świec i tę samą mądrość, którą widywałam w lustrze, chociaż u niej była ona jeszcze niezmącona dzielącymi nas dekadami trudów życia. - Zróbmy kolejny pęczek, jeśli pozwolisz, tylko tym razem weź bylicę. Ona wymaga jeszcze więcej cierpliwości, ale wiem, że dzisiaj masz jej pod dostatkiem. - Zaproponowałam, unosząc przy tym brew i mierząc ją bardziej przekornym spojrzeniem niż przedtem, jakbym oczekiwała, że zareaguje na ten komentarz, bowiem trudno było nie dostrzec, jak dalekie to było od prawdy - zawsze była opanowana, to fakt, jednak dzisiaj zdawała się mieć w sobie pokłady energii wykluczające siedzenie w całkowitej ciszy, po turecku i bez gadania. Była w formie, której dawno u niej nie widziałam - tej, która pozwalała jej nie tylko przetrwać, ale i rozkwitać - pewna siebie, obecna tu i teraz, nie duchem w szpitalnych korytarzach czy skomplikowanych konwenansach. To była ta Prudence, którą dom kochał najbardziej.
W końcu równowaga to jedyna rzecz, której warto szukać, niezależnie od tego, czy wiążesz zioła, czy własne życie…