19.03.2026, 22:11 ✶
Jessie nie był zły na Hannibala o to, że wpakował się w coś niebezpiecznego sam... No, może troszeczkę również o to, bo przecież w grupie zawsze raźniej i trochę bezpieczniej. Jessie był zły, bo coś niebezpiecznego przydarzyło się Hannibalowi, a to niebezpieczeństwo wcale nie zniknęło, nie zostało schwytane i zamknięte w, powiedzmy, Azkabanie, ani nie zostało spalone, utopione, wysadzone w powietrze, nabite na pal, ani w żaden inny sposób unicestwione. Niebezpieczeństwo wtargnęło w bezpieczną przystań, którą był dom Jonathana, goszcząc się w nim, jak przemoczony Pan i Władca, teraz jeszcze może dobierający się do prawidłowego właściciela domu. Pewnie zareagowałby zupełnie inaczej, gdyby Hannibal powiedział mu o tym w innych okolicznościach - na przykład, kiedy wróżyli sobie z kart tarota, albo kiedy Jessie pomagał Hannibalowi w przeprowadzce. Jessie jednak dowiedział się teraz, kiedy Gabriel tu był, miał dostęp do barku i właściwie Kelly nie mógł wiedzieć, czego mógł się po nim spodziewać.
A może o historię, którą chciałbyś kontynuować, ale została zakończona bez twojej zgody? Bolało.
Przesłodzony ton, sztuczna beztroska i nawinięcie kosmyka w niby-kokieteryjnym geście nie zrobiło na nim takiego wrażenia, jakie może zrobiłyby podczas normalnej rozmowy, ale pozwoliły mu dostrzec ślad na szyi Hannibala.
Jego dłoń znalazła się w górze, ale nie zdążyła dotrzeć do skóry szyi i poczuć pod opuszkami dowód na to, że Gabriel tu był - dłoń Hannibala była szybsza, zatrzymując rękę Jessiego w powietrzu i zaciskając na niej swoje palce. Powolne głaskanie mogło być gestem kojącym, prośbą o powrót do tonu rozmów, jakie prowadzili przed tym spotkaniem - bez krzyków, bez oskarżania siebie nawzajem, bo nic mi nie powiedziałeś! - ale mógł być również postawieniem granicy. Zaznaczeniem muru, przez który Hannibal z jakiegokolwiek powodu nie chciał przepuszczać Jessiego - możesz zobaczyć, ale nie możesz dotknąć, ponieważ nie chcę, być dotykał.
Dłonie powoli opadły, podobnie jak ten domem z kart, którym było opanowanie Hannibala. Patrząc w oczy przyjaciela, Jessie był w stanie dostrzec odbicie swojej zmartwionej twarzy i przez ułamek sekundy nawet zastanowił się, czy Hannibal widział coś więcej w jego oczach.
-Hanni... - odezwał się cicho, a język jakby zdrętwiał mu w ustach.
Chciał po niego sięgnąć. Chciał go do siebie przygarnąć w tej dziwnej potrzebie przejęcia, chociaż części jego bólu, żeby Selwynowi było łatwiej, i zaoferowania mu ramienia, w którym mógłby się wypłakać, albo po prostu kryć twarz, kiedy emocje zaczynają się wydostawać.
-Dlaczego mu na to pozwoliłeś? - spytał.
Nie było w jego głosie oskarżenia, a zwykła chęć poznania całej historii. Jak do tego doszło? W jakich okolicznościach się poznali? Czy Gabriel użył jakiegoś zaklęcia albo jakichś dziwnych wampirycznych zdolności, żeby przekonać Hannibala do odsłonięcia szyi?
Westchnął cicho. Kilka miesięcy temu o coś podobnego prosił Jonathana i w tym momencie zaczynało do niego docierać, że może... Może podjął wtedy kolejną złą decyzję? Czy Jonathan nie powinien wiedzieć, że jego były kochanek, a teraz przyjaciel karmił się jego kuzynem? Jeżeli Gabriel nie widział problemu z robienia sobie posiłku z bliskich starszego Selwyna, czy na pewno bezpieczne było, by Jonathan i Gabriel kontynuowali swoją znajomość na przyjaznej stopie?
Nie odpowiedział na prośbę, ale ją przyjął. To nie była jego kwestia do wypowiedzenia.
Z kolejnym westchnięciem oparł plecy o ścianę, a potem głowę, kierując wzrok na sufit, nie kryjąc szyi. Co prawda, aby zobaczyć ślady trzeba było bardzo mocno przyglądać się jego skórze w dobrym świetle, ale gdyby były one bardziej widoczne, w tym momencie by ich nie krył.
-...To było na Pokątnej - zaczął. -Wracałem dość późno do domu i zauważyłem go w jednej z uliczek. Karmił się kimś. Zauważył mnie i próbował mnie przekonać, że tamta dziewczyna się na to zgodziła, ale ona... Ta dziewczyna była ledwo przytomna... Ja... Popełniłem błąd... Źle oceniłem sytuację i... Dorwał mnie. Nie zrobił mi krzywdy. Ugryzł mnie, fakt, ale nie pił mojej krwi. A potem uciekł. Mną i tą dziewczyną zajęto się w Mungu, a potem rozmawiałem z Detektywem, który zajął się tą sprawą. Złapano tego wampira i z tego, co wiem, znaleziono na niego jeszcze jakieś brudy, więc raczej nie będzie sprawiał więcej żadnych problemów. Ja... Przepraszam, że nie powiedziałem nic wcześniej. Nie chciałem, żeby ktokolwiek przejmował się tym bardziej, niż wydawało mi się, że warto.
Zakończył swoją przemowę głębokim wdechem i spojrzał na przyjaciela.
-Jak się czujesz?