22.03.2026, 09:56 ✶
Christopher wychowywał się w pewnej sferze i zdawał sprawę z tego, jaką kobietą była matka Victorii. Ciężko byłoby też nie zauważyć, jak bardzo sama Victoria zawsze starała się pokazać, że jest najlepsza: może nie poświęcał temu przemyśleń, ale w Hogwarcie czasem ktoś z kolegów rzucił złośliwą uwagę po dostaniu szlabanu, a potem czy to dotarły do jego uszu jakieś plotki, czy coś tam dostrzegł sam, gdy toczyli jakąś rozmowę przy okazji przymiarek albo przyjęcia.
Skłamałby, gdyby powiedział, że jej rodzina, pozycja czy uroda nie mają znaczenia. Były częścią tego, co zwracało jego uwagę. Mogły nie mieć znaczenia, gdy już kogoś pokochałeś, czy przynajmniej dobrze poznałeś, ale zanim zaczynałeś się z kimś spotykać, dlaczego nie szukać czegoś konkretnego? Ale nie szukał i nie potrzebował kogoś, kto będzie go podpierał czy za sobą wlókł. Raczej ot kogoś, kto będzie obok. Podświadomie bardziej niż świadomie, bo nie był człowiekiem specjalnie skłonnym do przemyśleń na tym tle.
– Rozumiem – powiedział powoli, nie do końca jednak zgodnie z prawdą, bo zdawało mu się, że widok tych ruin był jednak gorszy niż gdyby zostały uprzątnięte czy odbudowane. Lestrangów było w końcu na to stać. A w świetle tego, o czym rozmawiali, że teraz bezpieczniej mieć więcej lokacji… – Przy możliwości szybkiej ucieczki może pojawić się problem. I przy Beltane, i przy Spalonej Nocy wzięli na cel Sieć Fiuu.
Do tej pory, cholera, choć wojna trwała już od dobrych dwóch lat, Christopher nigdy nie rozmyślał o takich rzeczach. Po co miałby skądś uciekać? Dlaczego miałby się przejmować, że Sieć Fiuu zawiedzie? To nie były problemy ze świata, który znał.
– Chyba powinniśmy poćwiczyć teleportację – stwierdził, półżartem, półserio, spoglądając na Victorię. Oczywiście, to miało sens tylko, gdy miałeś dokąd się teleportować. Uniósł rękę i lekko poklepał ją po ramieniu, kiedy wspomniała o tych kotach: może to było głupie, że gdy Londyn płonął myślałeś akurat o zwierzętach, ale pewnie wielu ludzi rzuciłoby się do płonącego budynku, wynieść swoje psy lub kociaki.
Śmierć w ogniu i dymie musiała być czymś strasznym.
– Nie przy takich szatach… – mruknął jeszcze, przesuwając się powoli w stronę, z której dobiegły dźwięki. Utkwił spojrzenie w resztkach stopni, przy których zareagowało zaklęcie Victorii, jakby mógł coś tam dostrzec, ale był tylko poczerniały kamień. – Może to jakiś czar alarmujący? – rzucił, choć po prawdzie nie miał pojęcia, a potem pochylił się nad kupą gruzów. – To wygląda, jakby ktoś przerzucił to wszystko zaklęciem – dodał, spoglądając na nią pytająco, bo równie dobrze to mogli być Lestrangowie, szukający ocalałych książek czy fragmentów przedmiotów. Czasem, co zaskakujące, w takich gruzowiskach odnajdywało się jednak jakieś drobiazgi.
Skłamałby, gdyby powiedział, że jej rodzina, pozycja czy uroda nie mają znaczenia. Były częścią tego, co zwracało jego uwagę. Mogły nie mieć znaczenia, gdy już kogoś pokochałeś, czy przynajmniej dobrze poznałeś, ale zanim zaczynałeś się z kimś spotykać, dlaczego nie szukać czegoś konkretnego? Ale nie szukał i nie potrzebował kogoś, kto będzie go podpierał czy za sobą wlókł. Raczej ot kogoś, kto będzie obok. Podświadomie bardziej niż świadomie, bo nie był człowiekiem specjalnie skłonnym do przemyśleń na tym tle.
– Rozumiem – powiedział powoli, nie do końca jednak zgodnie z prawdą, bo zdawało mu się, że widok tych ruin był jednak gorszy niż gdyby zostały uprzątnięte czy odbudowane. Lestrangów było w końcu na to stać. A w świetle tego, o czym rozmawiali, że teraz bezpieczniej mieć więcej lokacji… – Przy możliwości szybkiej ucieczki może pojawić się problem. I przy Beltane, i przy Spalonej Nocy wzięli na cel Sieć Fiuu.
Do tej pory, cholera, choć wojna trwała już od dobrych dwóch lat, Christopher nigdy nie rozmyślał o takich rzeczach. Po co miałby skądś uciekać? Dlaczego miałby się przejmować, że Sieć Fiuu zawiedzie? To nie były problemy ze świata, który znał.
– Chyba powinniśmy poćwiczyć teleportację – stwierdził, półżartem, półserio, spoglądając na Victorię. Oczywiście, to miało sens tylko, gdy miałeś dokąd się teleportować. Uniósł rękę i lekko poklepał ją po ramieniu, kiedy wspomniała o tych kotach: może to było głupie, że gdy Londyn płonął myślałeś akurat o zwierzętach, ale pewnie wielu ludzi rzuciłoby się do płonącego budynku, wynieść swoje psy lub kociaki.
Śmierć w ogniu i dymie musiała być czymś strasznym.
– Nie przy takich szatach… – mruknął jeszcze, przesuwając się powoli w stronę, z której dobiegły dźwięki. Utkwił spojrzenie w resztkach stopni, przy których zareagowało zaklęcie Victorii, jakby mógł coś tam dostrzec, ale był tylko poczerniały kamień. – Może to jakiś czar alarmujący? – rzucił, choć po prawdzie nie miał pojęcia, a potem pochylił się nad kupą gruzów. – To wygląda, jakby ktoś przerzucił to wszystko zaklęciem – dodał, spoglądając na nią pytająco, bo równie dobrze to mogli być Lestrangowie, szukający ocalałych książek czy fragmentów przedmiotów. Czasem, co zaskakujące, w takich gruzowiskach odnajdywało się jednak jakieś drobiazgi.