Poczta Roberta

Windsor, 29 października 1972 r.

Do Wysokiego Wizengamotu
w Londynie
za pośrednictwem
Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów

Sygn. akt: 6967/2137/1972

Działając w imieniu strony (pełnomocnictwo w załączeniu), w związku z postępowaniem prowadzonym przed Wizengamotem w sprawie dopuszczalności wprowadzenia do obrotu na rynku brytyjskim przedmiotu funkcjonującego w dokumentacji jako „meblościanka’’, niniejszym wnoszę o udostępnienie mi akt sprawy oraz umożliwienie sporządzenia z nich odpisów.

Podstawę niniejszego wystąpienia stanowi utrwalona w praktyce Wizengamotu oraz dorobku orzeczniczym zasada, zgodnie z którą dostęp do materiału dowodowego winien być zapewniony każdemu podmiotowi wykazującemu należycie uzasadniony interes prawny, o ile nie sprzeciwiają się temu względy nadrzędne, tj. bezpieczeństwo magiczne lub ochrona tajemnic szczególnej wagi.

Pozwolę sobie w tym miejscu odwołać się do linii orzeczniczej zapoczątkowanej jeszcze w sprawie In re: Blackwood Estate (1893), w której Wizengamot przyjął, iż kwalifikacja przedmiotu jako zwykłej ruchomości nie może opierać się wyłącznie na jego przeznaczeniu, lecz winna uwzględniać rzeczywisty sposób oddziaływania na otoczenie oraz stopień związania z miejscem jego usytuowania. Pogląd ten został następnie rozwinięty w sprawie Travers v. Ministry of Magical Infrastructure (1927), gdzie wskazano, iż stopień ingerencji przedmiotu w strukturę przestrzeni użytkowej oraz jego odporność na czynniki destrukcyjne stanowią relewantne kryteria różnicujące reżim prawny właściwy dla danego obiektu.

Z materiałów wstępnych wynika, iż ww. przedmiot stanowi jedyny element wyposażenia lokalu, który nie ulegał zniszczeniu podczas wydarzeń z przełomu ósmego i dziewiątego września, pomimo oddziaływania czynnika sprawczego o charakterze powszechnie destrukcyjnym, jakim jest żywioł ognia. Okoliczność ta uzasadnia powzięcie poważnych wątpliwości co do prawidłowej kwalifikacji prawnej przedmiotu, jego potencjalnych właściwości magicznych oraz ewentualnego związku z czynem zabronionym będącym przedmiotem postępowania.

W tym kontekście nie sposób pominąć, iż zdarzenia objęte postępowaniem mogą pozostawać w związku z aktywnością zorganizowanych grup ekstremistycznych posługujących się magią czarną, których modus operandi obejmuje stosowanie zaklęć o charakterze selektywnym, ukierunkowanych na całkowitą destrukcję porządku magicznego.

Mając powyższe na uwadze, wnoszę jak na wstępie.

Pozostaję do dyspozycji w razie potrzeby uzupełnienia wymogów formalnych niniejszego wniosku.

Z wyrazami szacunku,
Gustave Alaric Delacour
adwokat