31.03.2026, 09:13 ✶
– Przecież ja ci go nie złapię do butelki… – stwierdziła Brenna tylko. – No chyba że mnie nauczysz jakiegoś zaklęcia, które podziałała na ducha?
Była pełna frustracji, to fakt. Starała się tę tłumić, ale wychodziła z niej czasem, tym gorsza, że Brenna wciąż nie była w pełni pewna własnej głowy, reakcji i tego, czy w jej umyśle nie czai się Voldemort albo przynajmniej jakiś jego dziwny cień, myśli i strachy wciśnięte tam przez tego potwora w ludzkiej skórze. Ale teraz… po prawdzie niewiele mogła zrobić: nie znała się na duchach, mogłaby próbować z nim walczyć, gdyby atakował, ale jak powstrzymać go przed gadaniem, pójściem gdzieś robić problemów czy cokolwiek innego? W obliczu istoty niematerialnej zostawała trochę bezradna. Nie znała nawet w stu procentach procedur obowiązujących w Departamencie Sebastiana, bo jednak nawet jeżeli w sprawie trafił się jakiś duch, to jednak nie odwalała tej całej roboty papierkowej.
– Mówię o pani Turpin… – wymamrotała Brenna kącikiem ust, ledwo słyszalnie. Ostatnio wykopywano tam jakieś szczątki. Byłaby zachwycona mogąc pokrzyczeć na takich kopaczy. Albo powydawać im instrukcje, w jaki sposób mogą kopać lepiej. – Poza tym to zawsze lepiej niż Hangleton.
Pan Turpin spoglądał na Macmillana z jakąś niecierpliwością zmieszaną z niezadowoleniem, a potem, gdy wysłuchał informacji o cmentarzu pod Oksfordem, z pewną podejrzliwością. Spoglądał to na niego, to na Brennę, jakby wietrząc podstęp, ale Oksford… Oksford brzmiał całkiem dobrze. Ładny widok na miasto, rzeka. Może przyda mu się odrobina odmiany. Wprawdzie nie był pewny tych całych Skamanderów, w końcu uchodzili za awanturników, ale kto by się jakoś szczególnie przejmował?
– Niech będzie – oświadczył łaskawie, krzyżując ręce na piersiach. – Ale jej… jej ani słowa, że tu byłem! Albo dokąd idę. Bo ona zobaczycie, znajdzie sposób, żeby stąd odejść i zamienić moje życie… to znaczy nieżycie… w koszmar, a już nawet nie mógłbym umrzeć, żeby od tego uciec!!!
Nie protestował ani przeciwko wezwaniu asystentów, ani przeciwko już niczemu więcej: był najwyraźniej gotów na eksmisję na cmentarz, byleby tylko nie spotykać się z byłą żoną…
Była pełna frustracji, to fakt. Starała się tę tłumić, ale wychodziła z niej czasem, tym gorsza, że Brenna wciąż nie była w pełni pewna własnej głowy, reakcji i tego, czy w jej umyśle nie czai się Voldemort albo przynajmniej jakiś jego dziwny cień, myśli i strachy wciśnięte tam przez tego potwora w ludzkiej skórze. Ale teraz… po prawdzie niewiele mogła zrobić: nie znała się na duchach, mogłaby próbować z nim walczyć, gdyby atakował, ale jak powstrzymać go przed gadaniem, pójściem gdzieś robić problemów czy cokolwiek innego? W obliczu istoty niematerialnej zostawała trochę bezradna. Nie znała nawet w stu procentach procedur obowiązujących w Departamencie Sebastiana, bo jednak nawet jeżeli w sprawie trafił się jakiś duch, to jednak nie odwalała tej całej roboty papierkowej.
– Mówię o pani Turpin… – wymamrotała Brenna kącikiem ust, ledwo słyszalnie. Ostatnio wykopywano tam jakieś szczątki. Byłaby zachwycona mogąc pokrzyczeć na takich kopaczy. Albo powydawać im instrukcje, w jaki sposób mogą kopać lepiej. – Poza tym to zawsze lepiej niż Hangleton.
Pan Turpin spoglądał na Macmillana z jakąś niecierpliwością zmieszaną z niezadowoleniem, a potem, gdy wysłuchał informacji o cmentarzu pod Oksfordem, z pewną podejrzliwością. Spoglądał to na niego, to na Brennę, jakby wietrząc podstęp, ale Oksford… Oksford brzmiał całkiem dobrze. Ładny widok na miasto, rzeka. Może przyda mu się odrobina odmiany. Wprawdzie nie był pewny tych całych Skamanderów, w końcu uchodzili za awanturników, ale kto by się jakoś szczególnie przejmował?
– Niech będzie – oświadczył łaskawie, krzyżując ręce na piersiach. – Ale jej… jej ani słowa, że tu byłem! Albo dokąd idę. Bo ona zobaczycie, znajdzie sposób, żeby stąd odejść i zamienić moje życie… to znaczy nieżycie… w koszmar, a już nawet nie mógłbym umrzeć, żeby od tego uciec!!!
Nie protestował ani przeciwko wezwaniu asystentów, ani przeciwko już niczemu więcej: był najwyraźniej gotów na eksmisję na cmentarz, byleby tylko nie spotykać się z byłą żoną…
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.