31.03.2026, 19:01 ✶
– Maka… co? Jakie makaroniki? – wypalił zdezorientowany, myśli mając zupełnie w innym miejscu, a dłonie zajęte woreczkiem z krwią, który nie chciał współpracować. Ta dziwna nerwowość nie była na miejscu, nie dało się jej strzepnąć niczym niechcianego pyłku z klapy marynarki. Wręcz przeciwnie, drobny pyłek zdawał się rozrastać, infekować go, co było przerażające i oszałamiające w takim samym stopniu.
W końcu dostrzegł pudełko i zaśmiał się z własnego zagubienia w słowach i tłumaczeniach. Mógł się domyślić, że panna Lucy nie przepuści okazji, by nażreć się słodkości. Dobrodziejstwo wampirzego stanu sprawiało, że doprawdy mogła żywić się tylko krwią i cukrem, a Gabrielowi przyszła refleksja że gdy była jeszcze człowiekiem, to musiałaby mieć krew słodką jak karmel.
Przysiadł obok, woreczek z krwią wciąż był nienaruszony, teraz powedrowal obok kielichow na bok. Wampir uchylił galanteryjnie wieko pudełka, będąc bardziej niż pewnym że wampirzyca nie odmówi sobie łakocia. Nigdy ich sobie nie odmawiała.
Umilkł. Nie dopytywał się o smaki i nadzienia, o kodyfikacje kolorystyczną ciasteczek. ani które ww pudełku są z marcepanem. Błękitne ślepia zachłannie śledziły jej dłonie, palce łapiące lekko kruchą powierzchnię, zgniatające ukryte we wnętrzu nadzienie. Obserwował całą drogę słodyczy do ust, zasłuchany w oczekiwaniu, na choćby jedno westchnienie, jeden pomruk zadowolenia, cokolwiek co świadczyłoby o finiszu może bardziej pożądanym niż krew.
Milczał, mając poczucie że na moment znalazł się poza czasem, jako uczestniczący w uczcie, która przecież był ledwie skubnęłam biszkoptu na szczycie wieży niezbyt rozległego opactwa. Śmiał się z jej zamiłowania do słodkości, lecz teraz nie było mu do śmiechu, gdy zahipnotyzowany obserwował jak mięśnie twarzy pracują pod białą i cienką niczym miękki atłas skórą.
– Jednak… ja… jednak też chcę. Chcę spróbować. – wyrzucił z siebie nieco niezdarnie, przysuwając nogi bliżej tułowia. Wcześniej zdarzało mu się szydzić z jej kulinarnego hobby, nawet jeśli bardzo dbał by w kuchni domostwa pojawiały się wciąż nowe smaki i wypieki. A jednak teraz poprosil o makaronik i… zamarł. Wciąż jednak trzymał pudełeczko w dłoniach patrząc teraz na jej twarz z odmienną intencją. Z cichym oczekiwaniem na gest, który być może nigdy nie powinien nastąpić, jeśli ich relacja w sumie miałaby pozostać na tej samej, dość zdystansowanej stopie. Ale Gabriel był głodem, nie zwykł się głębiej zastanawiać gdy czegoś chciał. A teraz… chciał małe ciasteczko wybrane przez Lucy.
W końcu dostrzegł pudełko i zaśmiał się z własnego zagubienia w słowach i tłumaczeniach. Mógł się domyślić, że panna Lucy nie przepuści okazji, by nażreć się słodkości. Dobrodziejstwo wampirzego stanu sprawiało, że doprawdy mogła żywić się tylko krwią i cukrem, a Gabrielowi przyszła refleksja że gdy była jeszcze człowiekiem, to musiałaby mieć krew słodką jak karmel.
Przysiadł obok, woreczek z krwią wciąż był nienaruszony, teraz powedrowal obok kielichow na bok. Wampir uchylił galanteryjnie wieko pudełka, będąc bardziej niż pewnym że wampirzyca nie odmówi sobie łakocia. Nigdy ich sobie nie odmawiała.
Umilkł. Nie dopytywał się o smaki i nadzienia, o kodyfikacje kolorystyczną ciasteczek. ani które ww pudełku są z marcepanem. Błękitne ślepia zachłannie śledziły jej dłonie, palce łapiące lekko kruchą powierzchnię, zgniatające ukryte we wnętrzu nadzienie. Obserwował całą drogę słodyczy do ust, zasłuchany w oczekiwaniu, na choćby jedno westchnienie, jeden pomruk zadowolenia, cokolwiek co świadczyłoby o finiszu może bardziej pożądanym niż krew.
Milczał, mając poczucie że na moment znalazł się poza czasem, jako uczestniczący w uczcie, która przecież był ledwie skubnęłam biszkoptu na szczycie wieży niezbyt rozległego opactwa. Śmiał się z jej zamiłowania do słodkości, lecz teraz nie było mu do śmiechu, gdy zahipnotyzowany obserwował jak mięśnie twarzy pracują pod białą i cienką niczym miękki atłas skórą.
– Jednak… ja… jednak też chcę. Chcę spróbować. – wyrzucił z siebie nieco niezdarnie, przysuwając nogi bliżej tułowia. Wcześniej zdarzało mu się szydzić z jej kulinarnego hobby, nawet jeśli bardzo dbał by w kuchni domostwa pojawiały się wciąż nowe smaki i wypieki. A jednak teraz poprosil o makaronik i… zamarł. Wciąż jednak trzymał pudełeczko w dłoniach patrząc teraz na jej twarz z odmienną intencją. Z cichym oczekiwaniem na gest, który być może nigdy nie powinien nastąpić, jeśli ich relacja w sumie miałaby pozostać na tej samej, dość zdystansowanej stopie. Ale Gabriel był głodem, nie zwykł się głębiej zastanawiać gdy czegoś chciał. A teraz… chciał małe ciasteczko wybrane przez Lucy.