[1969] Marsz Praw Charłaków (Kate Barclay, Astoria Avery)

Uderzenie w bruk odebrało jej oddech na krótką, niepokojącą chwilę - wystarczającą, by świat wokół niej zdążył wymknąć się spod kontroli jeszcze bardziej. Szum głosów narastał, splatając się w coś ostrego, chaotycznego, pozbawionego struktury, którą mogłaby uchwycić. Przez ułamek sekundy widziała jedynie fragmenty - skrawki szat, poruszające się zbyt szybko, cienie sylwetek, które nie zatrzymywały się ani na moment. A potem ktoś ją chwycił.
Nagłe szarpnięcie wyrwało ją z tej krótkiej, niebezpiecznej bezwładności. Palce zacisnęły się na jej ramieniu, stanowczo, bez zawahania, zmuszając ciało do reakcji, zanim umysł zdążył ją przeanalizować. Instynkt zadziałał szybciej niż myśl - napięła mięśnie, odepchnęła się od bruku, pozwalając się podciągnąć, wykorzystując tę siłę, która pojawiła się z zewnątrz. Znalazła się znów na nogach, choć nie w pełni stabilnie, nie w pełni na własnych warunkach. Tłum natychmiast wciągnął ją z powrotem w swój rytm, narzucając tempo, kierunek, sposób oddychania. Jej ciało kołysało się wraz z naporem ludzi, zmuszone do dostosowania się do czegoś, nad czym nie miała kontroli. To była najgorsza część. Astoria nie była przyzwyczajona do bycia zdawaną na łaskę przypadkowych ruchów, do bycia elementem tłumu, który nie rozpoznaje jednostek. A jednak teraz była dokładnie tym. Jej dłoń odnalazła przedramię kobiety, która ją podniosła, zaciskając się na nim mocniej, niż zwykle pozwalała sobie na jakikolwiek kontakt z obcymi. Był to gest czysto praktyczny, niemal chłodny w swojej funkcjonalności - punkt oparcia, coś stałego w świecie, który nagle przestał być przewidywalny. Uniosła spojrzenie. Widziała ją tylko fragmentami - linia twarzy, ruch włosów, odcień skóry kontrastujący z chaotycznym tłem poruszających się sylwetek. Było w niej coś znajomego, ale nie miała teraz czasu, żeby się nad tym zastanowić.
Ktoś krzyknął głośno, zbyt blisko. Gdzieś błysnęło światło, krótkie i ostre, jak przecięcie powietrza. Napięcie zgęstniało, niemal namacalne, wdzierając się pod skórę. Astoria poczuła, jak jej oddech znów się skraca, jak klatka piersiowa unosi się zbyt szybko, zbyt płytko, jakby organizm próbował nadążyć za czymś, czego nie rozumiał. Zacisnęła szczękę. Nie pozwoli sobie na panikę. Jej palce przesunęły się nieznacznie na ramieniu kobiety, chwyt stając się bardziej świadomy. Dopasowała krok do jej ruchu, wykorzystując jej obecność jak kotwicę w tym bezładzie. Jej ciało wciąż reagowało na każdy napór tłumu, na każde szarpnięcie, ale umysł powoli odzyskiwał kontrolę; analizował, oceniał, szukał drogi. Skupiła się na tym, co przed nimi - na lukach między ludźmi, na kierunku, w którym tłum był choć odrobinę rzadszy, na możliwościach, które mogły pozwolić im wyrwać się z tego chaosu. Ostatnie czego chciała, to ucierpieć przez plugawe charłaki.
- Tędy! - krzyknęła, gdy dostrzegła fragment przestrzeni, wąski i nieregularny, jakby szczelina między ciałami na kilka sekund straciły swój rytm. Jej ciało poruszyło się natychmiast, wślizgując się w powstałą przestrzeń z naturalną dla niej lekkością. Była drobna, smukła, przyzwyczajona do poruszania się w ciasnych przejściach. Tłum próbował się zamknąć za nimi niemal natychmiast, a ona instynktownie przyciągała drugą czarownicę bliżej siebie, by ta nie została wciągnięta z powrotem.