03.04.2026, 17:07 ✶
Wola Lucy była taka, aby przejść się po Paryżu, znaleźć jakiegoś podstarzałego kawalera z zamkiem o wielkiej bibliotece, naprędko wyjść za niego, a potem jeszcze szybciej go zamordować, przejąć cały majątek i zaszyć się w wielkiej bibliotece, zamknięta przed całym światem. Niestety taki plan wymagałby od niej zbyt dużego opanowania wobec irytujących ludzi, więc pozostawał jej spacer po Paryżu z szarmanckim wampirem.
I niestety nie jest brzydki. Tak bardzo chciałam aby był brzydki – pomyślała, bo naprawdę miała dosyć przystojnych wampirzych arystokratów. Liczyła więc po cichu na to, że jej przewodnik będzie miał paskudne blizny po ospie, zbyt szarą skórę jak na wampiry, lub chociaż niedorobionego wąsa. Niestety Gustave nosił na twarzy bez żadnych wyraźnych skaz arystokratyczne rysy, a przyjemny dla oka wąs zdecydowanie należał do tych, które należałoby uwiecznić na jakimś obrazie.
Bez sensu.
– Lucielle Lestrange – powiedziała cicho, wyuczonym gestem wyciągając do niego dłoń, tak aby złożył na niej pocałunek. Lestrange... To nazwisko jej nie pasowało, w końcu oficjalnie zostało one dla niej pochowane w 1769 roku, ale przez te wszystkie lata, które minęły od jej przemiany nie potrafiła znaleźć dla siebie lepszego. Nie będzie przecież korzystać z tego, które należało do jej stwórcy.
To znaczy jakby jednak zabiła jakiegoś arystokratę, mogłaby przejąć też jego nazwisko, ale naprawdę obawiałaby się że zabiłaby swoją ofiarą zdecydowanie szybciej niż przed ślubem, gdyby tylko czymś ją bardziej zirytował.
– Proszę mi powiedzieć monsieur – zaczęła płynnym francuskim – Od czego zaczniemy? I jeszcze jedno... Nawet gdy Paryż mi się nie spodoba... Proszę powiedzieć Camille, że byłam zachwycona. Nie chcę robić jej przykrości. Ona tak kocha to miasto.
I niestety nie jest brzydki. Tak bardzo chciałam aby był brzydki – pomyślała, bo naprawdę miała dosyć przystojnych wampirzych arystokratów. Liczyła więc po cichu na to, że jej przewodnik będzie miał paskudne blizny po ospie, zbyt szarą skórę jak na wampiry, lub chociaż niedorobionego wąsa. Niestety Gustave nosił na twarzy bez żadnych wyraźnych skaz arystokratyczne rysy, a przyjemny dla oka wąs zdecydowanie należał do tych, które należałoby uwiecznić na jakimś obrazie.
Bez sensu.
– Lucielle Lestrange – powiedziała cicho, wyuczonym gestem wyciągając do niego dłoń, tak aby złożył na niej pocałunek. Lestrange... To nazwisko jej nie pasowało, w końcu oficjalnie zostało one dla niej pochowane w 1769 roku, ale przez te wszystkie lata, które minęły od jej przemiany nie potrafiła znaleźć dla siebie lepszego. Nie będzie przecież korzystać z tego, które należało do jej stwórcy.
To znaczy jakby jednak zabiła jakiegoś arystokratę, mogłaby przejąć też jego nazwisko, ale naprawdę obawiałaby się że zabiłaby swoją ofiarą zdecydowanie szybciej niż przed ślubem, gdyby tylko czymś ją bardziej zirytował.
– Proszę mi powiedzieć monsieur – zaczęła płynnym francuskim – Od czego zaczniemy? I jeszcze jedno... Nawet gdy Paryż mi się nie spodoba... Proszę powiedzieć Camille, że byłam zachwycona. Nie chcę robić jej przykrości. Ona tak kocha to miasto.