04.04.2026, 21:03 ✶
Christopher mógł się domyśleć, że właśnie tak by postąpiła i między innymi dlatego tu siedział. Wychodził już powoli z tego gówniarskiego wieku i przynajmniej próbował nie zachowywać się jak kompletny palant, zwłaszcza że zwyczajnie Victorię lubił, abstrahując od tego, że ostatnio w dość oczywisty sposób z nią flirtował.
– Chyba dam ogłoszenie do gazet, że chętnie zatrudnię egzorcystę – mruknął Rosier. No cóż, czasem zdarzały się mu wybryki, ale zwykle drobne: tutaj jakaś nie do końca odpowiednia randka, tam danie sobie po nosie z kolegą, może rzucenie czymś w pracowni albo wyrzekanie na Cressidę do kogoś znajomego. Ale choć przemoc nie była dla niego ostatnią ścieżką rozwiązywania problemów, nigdy nie bywała właściwie też pierwszą, rzadko drugą, starał się nie robić scen publicznie i mimo wszystko jakoś głupio byłoby mu oświadczać całemu światu, że spotykał się z absolutną wariatką.
– Nie, nie moja – przyznał, bo nie miał natury kogoś, kto by się kajał, a trzeba było przyznać, że ledwo chwilę temu myślał, że to nie do końca jego grzechy. – Ale być może mogłem zareagować spokojniej i wciąż nie chciałem, żebyś znalazła się w takiej sytuacji… W każdym razie dziś rano wszyscy pracownicy dostali zdjęcie Cressidy Avery ze stanowczym przykazem, że nie wolno jej przestąpić progu Domu Mody Rosier.
Miała nie mieć tam wstępu już po kradzieży sukni ślubnej, ale być może polecenia wydano za mało kategorycznie, a w dodatku zmiany pracowników w ciągu ostatniego roku mogły doprowadzić do pewnego poluzowania rygoru pod tym względem.
– Może założę w takim wypadku własną pracownię? – stwierdził, chociaż to akurat był zdecydowanie żart. Christopher nie miał cierpliwości do spraw takich jak księgowość, listy wypłat i szukanie pracowników, a poza tym był zwyczajnie dumny z pracy pod symbolem róży Rosierów. Nawet jeżeli własne projekty zawsze dodatkowo oznaczał inicjałami. – Poradzę sobie z moją matką, w każdym razie.
Jakoś. Nie żeby uśmiechały się mu jej pytania, ale nie zamierzał unikać jej przez resztę dekady.
– Sądzę, że… czasem nią bywa. Wątpię, żeby naprawdę niszczyła rzeczy z wyrachowania. To nie poprawia jej reputacji. Ale tak, jak czasem nad sobą traci panowanie, potrafi też doskonale manipulować i udawać – mruknął, a potem umilkł, gdy podszedł kelner. Nie zaglądał nawet do karty: poprosił po prostu o to samo wino, które zamówiła Victoria. – Klątwa klątwą, mówiłem poważnie. Nie chcę się spotykać z Cressidą, zapraszałem na wyjście ciebie – oświadczył, kiedy pracownik się oddalił.
– Chyba dam ogłoszenie do gazet, że chętnie zatrudnię egzorcystę – mruknął Rosier. No cóż, czasem zdarzały się mu wybryki, ale zwykle drobne: tutaj jakaś nie do końca odpowiednia randka, tam danie sobie po nosie z kolegą, może rzucenie czymś w pracowni albo wyrzekanie na Cressidę do kogoś znajomego. Ale choć przemoc nie była dla niego ostatnią ścieżką rozwiązywania problemów, nigdy nie bywała właściwie też pierwszą, rzadko drugą, starał się nie robić scen publicznie i mimo wszystko jakoś głupio byłoby mu oświadczać całemu światu, że spotykał się z absolutną wariatką.
– Nie, nie moja – przyznał, bo nie miał natury kogoś, kto by się kajał, a trzeba było przyznać, że ledwo chwilę temu myślał, że to nie do końca jego grzechy. – Ale być może mogłem zareagować spokojniej i wciąż nie chciałem, żebyś znalazła się w takiej sytuacji… W każdym razie dziś rano wszyscy pracownicy dostali zdjęcie Cressidy Avery ze stanowczym przykazem, że nie wolno jej przestąpić progu Domu Mody Rosier.
Miała nie mieć tam wstępu już po kradzieży sukni ślubnej, ale być może polecenia wydano za mało kategorycznie, a w dodatku zmiany pracowników w ciągu ostatniego roku mogły doprowadzić do pewnego poluzowania rygoru pod tym względem.
– Może założę w takim wypadku własną pracownię? – stwierdził, chociaż to akurat był zdecydowanie żart. Christopher nie miał cierpliwości do spraw takich jak księgowość, listy wypłat i szukanie pracowników, a poza tym był zwyczajnie dumny z pracy pod symbolem róży Rosierów. Nawet jeżeli własne projekty zawsze dodatkowo oznaczał inicjałami. – Poradzę sobie z moją matką, w każdym razie.
Jakoś. Nie żeby uśmiechały się mu jej pytania, ale nie zamierzał unikać jej przez resztę dekady.
– Sądzę, że… czasem nią bywa. Wątpię, żeby naprawdę niszczyła rzeczy z wyrachowania. To nie poprawia jej reputacji. Ale tak, jak czasem nad sobą traci panowanie, potrafi też doskonale manipulować i udawać – mruknął, a potem umilkł, gdy podszedł kelner. Nie zaglądał nawet do karty: poprosił po prostu o to samo wino, które zamówiła Victoria. – Klątwa klątwą, mówiłem poważnie. Nie chcę się spotykać z Cressidą, zapraszałem na wyjście ciebie – oświadczył, kiedy pracownik się oddalił.