06.04.2026, 21:14 ✶
Adekwatną reakcją na słowa brata, było ostentacyjne wywrócenie jego własnymi oczami. Odile czasami zapominała, że w przeciwieństwie do niej i innych osób o pragmatycznym spojrzeniu na świat, Othello zdawał się żyć w jakiejś innej rzeczywistości. Przykładowo, ona sama przed pracą piła szybką kawę żeby się pobudzić (ewentualnie wysrać), podczas gdy młodszy Fawley odprawiał poranny rytuał, sącząc napój czarny jak jego dusza. Być może poprzez pompatyczną manierę próbował romantyzować swoje zupełnie przeciętne życie. W takim podejściu nie byłoby nawet nic złego, gdyby nie fakt, że Othello uważał się jednocześnie za pępek świata. Jako starsza siostra, czuła się więc w obowiązku sprowadzać go na ziemię za każdym razem, kiedy te dramatyzmy wymykały się spoza kontroli - najczęściej poprzez dozę zdrowego sarkazmu.
– Mówisz, jakbyś kiedykolwiek sprawdzał skład tych swoich kadzideł. Fakt, że coś ładnie pachnie, nie zawsze jest oznaką pozytywnego wpływu. – odgryzła się, wpatrując we własną dłoń chowającą papierosa do kieszeni. Rozważyła za i przeciw szarpania się z bratem, uznając ostatecznie, że na razie lepiej było zakopać topór wojenny. Wdepnęli w to gówno razem, więc będą musieli teraz współpracować, czy tego chcieli czy nie. W ostateczności, gdy głód nikotynowy zacznie już jej mocno doskwierać, kupi sobie paczkę szlugów za plecami Othella.
– Znam nawet kilku, ale z takim problemem lepiej pójść do kogoś zaufanego i przede wszystkim dyskretnego. – na pewno chciała prosić o pomoc żadnego z kolegów z pracy, ponieważ potem żartom w Departamencie Tajemnic nie byłoby końca. Plotka o tej sytuacji mogłaby również podważyć jej autorytet, bo jaki niewymowny padłby ofiarą parszywej klątwy.– Co myślisz o Basiliusie Prewettcie? On specjalizuje się właśnie w leczeniu klątw. Plus zawsze wydawał się ogarnięty i raczej nie będzie szerzył plotek. – z tego co pamiętała, Othello znał uzdrowiciela z Hogwartu. – Lepiej będzie łazić w ten sposób po mieście, więc chodźmy do jakiejś kawiarni i tam napiszemy list. Mam notes i długopis. – instynktownie sięgnęła do kieszeni, ale nie znalazłam tam tego rzeczonego notesu. Musiała jednak przyznać, że w ubraniu brata faktycznie dało się odczuć lepszą jakość. Może powinna sprawić sobie ciuchy z podobnego materiału? – Ech, to znaczy ty masz w kieszeni. Nie tej z papierosami, tylko w drugiej. – Odile zazwyczaj nie nosiła torebki, ponieważ nie lubiła taszczyć przy sobie bibelotów. Podobnie jak luźne garnitury, brak akcesoriów umożliwiał ewentualną zmianę wyglądu w mężczyznę.
– Mówisz, jakbyś kiedykolwiek sprawdzał skład tych swoich kadzideł. Fakt, że coś ładnie pachnie, nie zawsze jest oznaką pozytywnego wpływu. – odgryzła się, wpatrując we własną dłoń chowającą papierosa do kieszeni. Rozważyła za i przeciw szarpania się z bratem, uznając ostatecznie, że na razie lepiej było zakopać topór wojenny. Wdepnęli w to gówno razem, więc będą musieli teraz współpracować, czy tego chcieli czy nie. W ostateczności, gdy głód nikotynowy zacznie już jej mocno doskwierać, kupi sobie paczkę szlugów za plecami Othella.
– Znam nawet kilku, ale z takim problemem lepiej pójść do kogoś zaufanego i przede wszystkim dyskretnego. – na pewno chciała prosić o pomoc żadnego z kolegów z pracy, ponieważ potem żartom w Departamencie Tajemnic nie byłoby końca. Plotka o tej sytuacji mogłaby również podważyć jej autorytet, bo jaki niewymowny padłby ofiarą parszywej klątwy.– Co myślisz o Basiliusie Prewettcie? On specjalizuje się właśnie w leczeniu klątw. Plus zawsze wydawał się ogarnięty i raczej nie będzie szerzył plotek. – z tego co pamiętała, Othello znał uzdrowiciela z Hogwartu. – Lepiej będzie łazić w ten sposób po mieście, więc chodźmy do jakiejś kawiarni i tam napiszemy list. Mam notes i długopis. – instynktownie sięgnęła do kieszeni, ale nie znalazłam tam tego rzeczonego notesu. Musiała jednak przyznać, że w ubraniu brata faktycznie dało się odczuć lepszą jakość. Może powinna sprawić sobie ciuchy z podobnego materiału? – Ech, to znaczy ty masz w kieszeni. Nie tej z papierosami, tylko w drugiej. – Odile zazwyczaj nie nosiła torebki, ponieważ nie lubiła taszczyć przy sobie bibelotów. Podobnie jak luźne garnitury, brak akcesoriów umożliwiał ewentualną zmianę wyglądu w mężczyznę.