06.04.2026, 21:30 ✶
– Oczywiście, że tak. Byłbym doskonały w każdej roli, ale mam talent i nie chciałem go wtedy wykorzystywać, aby popierać maniakalną wizję sztuki w której główną rolę grała ta wymizerniała Puchonka! – Byłby doskonałą królewną. Przecież istniały eliksiry zmiany wyglądu! Istnieli Potterowie! Nie wspominając już o tym, że w końcu kiedyś mężczyzni grali kobiece role, ale patrząc na to że powodem tego był ogólny brak aktorek, Jonathan nieszczególnie lubił się na tę tradycję powoływać.
Były jednak inne sprawy zdecydowanie bardziej godne jonathanowego oburzenia.
– Charlotte! – powiedział niemalże z wyrzutem, przyglądając się przyjaciółce w sposób, w który w każdej innej sytuacji, byłby zapewne zaproszeniem do postawienia komuś obiadu. Charlotte oczywiście była piękną kobietą i to piękno zdecydowanie przeniosło się na jej męską formę, godną okładki w Czarownicy, lub własnego popiersia w galerii sztuki (nie że jej damska postać na to nie zasługiwała), ale już bez przesady! Nie tak się umawiali! Przecież już dawno temu ustalili, że to on był najprzystojniejszym mężczyzną, a ona przez jakiegoś wrednego poltergeista próbowała niesłusznie okraść go z tego tytułu. I oczywiście, gdyby stanął przed nią w tym chwilowym wydaniu i uznał, że rzeczywiście wyglądała lepiej od niego, nawet by się nie wahał przyznać jej rację, nie był przecież narcyzem, ale ona się myliła! A co było jeszcze gorsze, chyba nawet nie chciała dać sobie pomóc w zrozumieniu prawdy!
Wyprostował się więc nieco i skrzyżował ręce na piersi.
– Moja szczęka jest znacznie bardziej kształtna i męska. Włosy gęstsze i nie będę się rozbierał, ale nawet w ubraniu łatwo powiedzieć, że jeśli chodzo o nasze klaty to ja wygrywam. Dobrze, twój tył mogę ci darować i powiedzieć, że rzeczywiście jest kształtniejszy, nawet jeśli nie bardzo, ale naprawdę moja droga, czy ty dobrze się czujesz że tego nie widzisz? Przecież to jest oczywiste. Przecież... Ty... Ja... Lustro. – W tym momencie zrozumiał, że takie przepychanki mogą trwać naprawdę długo, a on i tak nie udowodni jej jak bardzo się myliła. – Oh na Merlina, nie ważne już. Anthony i ja jesteśmy razem. Po to tutaj przyszedłem, a nie aby się kłócić. I poproszę kawy.
Były jednak inne sprawy zdecydowanie bardziej godne jonathanowego oburzenia.
– Charlotte! – powiedział niemalże z wyrzutem, przyglądając się przyjaciółce w sposób, w który w każdej innej sytuacji, byłby zapewne zaproszeniem do postawienia komuś obiadu. Charlotte oczywiście była piękną kobietą i to piękno zdecydowanie przeniosło się na jej męską formę, godną okładki w Czarownicy, lub własnego popiersia w galerii sztuki (nie że jej damska postać na to nie zasługiwała), ale już bez przesady! Nie tak się umawiali! Przecież już dawno temu ustalili, że to on był najprzystojniejszym mężczyzną, a ona przez jakiegoś wrednego poltergeista próbowała niesłusznie okraść go z tego tytułu. I oczywiście, gdyby stanął przed nią w tym chwilowym wydaniu i uznał, że rzeczywiście wyglądała lepiej od niego, nawet by się nie wahał przyznać jej rację, nie był przecież narcyzem, ale ona się myliła! A co było jeszcze gorsze, chyba nawet nie chciała dać sobie pomóc w zrozumieniu prawdy!
Wyprostował się więc nieco i skrzyżował ręce na piersi.
– Moja szczęka jest znacznie bardziej kształtna i męska. Włosy gęstsze i nie będę się rozbierał, ale nawet w ubraniu łatwo powiedzieć, że jeśli chodzo o nasze klaty to ja wygrywam. Dobrze, twój tył mogę ci darować i powiedzieć, że rzeczywiście jest kształtniejszy, nawet jeśli nie bardzo, ale naprawdę moja droga, czy ty dobrze się czujesz że tego nie widzisz? Przecież to jest oczywiste. Przecież... Ty... Ja... Lustro. – W tym momencie zrozumiał, że takie przepychanki mogą trwać naprawdę długo, a on i tak nie udowodni jej jak bardzo się myliła. – Oh na Merlina, nie ważne już. Anthony i ja jesteśmy razem. Po to tutaj przyszedłem, a nie aby się kłócić. I poproszę kawy.