10.04.2026, 22:06 ✶
Uśmiechnęła się promiennie, bo to oznaczałoby, że przyjemne (malowanie) można byłoby połączyć z bardzo pożytecznym (zaklinanie obrazów dla dobra Zakonu) i bez wątpienia Miles uważała, że takie zrządzenie losu jest bardzo, bardzo dla niej sprzyjające.
– Masz jakieś konkretne potrzeby wizerunkowe? Czy to totalnie mogą być dwie totalnie absolutnie nawet wymyślone przeze mnie osoby? – a może karty tarota? Cesarz i Sprawiedliwość. Albo Umiarkowanie i Kapłanka. A może jednak ludzie? Ministra i Fortinbras. To jej się urodziło w głowie, głównie przez śmieszki Erika na temat tego, jakby mógł zaszaleć z jednym i drugim. Pamiętała to jak przez mgłę, ale miała poczucie, że przylgnie to do niej na dłużej.
– Tak, dodatkowa lokacja i uporządkowanie tej lokacji. Tej naszej. Super tajnej. Żadnych więcej niespodzianek ze ściąganiem tutaj randomów z ulicy. Nawet takich zaprzyjaźnionych randomów. – poczucie winy nadal ją gniotło. Że Basilius jest zaangażowany, że w ręce zwierzyłaby mu swoje życie, tak jak wielu rannych i chorych musiało mu je zawierzyć... On sam jednak nie chciał mieć dostępu do zbyt wielu informacji. Zabawne jak stary hazardzista nie obstwiłby zaufania do samego siebie. A może miał już i tak dość wysoką stawką? Nie mogła tego od niego wymagać, nie mogła oczekiwać, skoro i tak mimo swojego chronicznego zmęczenia dawał im tak wiele. Westchnęła i podrapała się po głowie, trochę jak pies wytrzepujący zza ucha nadmiar pcheł.
– Masz racje Brenka. Masz kurwa rację. Ja się tylko martwię. Ale no... nie jest sama i tak. Lepiej żeby odruchem było ogłuszenie. Wiesz... zawsze jej można utrwalić, że ogłuszonych można potem przesłuchać czy coś? – zamiast zabicia jednego śmierciucha, zaoferowanie jej dostępu do większej ilości śmierciuchów? Spokój Brenny był zaraźliwy, więc i ona powoli przestała się tym aż tak przejmować. – Mogłabym... mogłabym.... mogłabym spróbować nie wiem... mogłabym spróbować tej mikstury od Blacka. Tej po której śniłam cudzy sen. Żeby sprawdzić jak jej głowa poszła daleko? – to była tylko myśl, pomysł jak każdy inny, iskra, którą banalnie było zgasić. Zaraz potem jednak potrząsnęła głową i zasmiała się nerwowo. – Nie no dobra, bo gadam tak jakby totalnie ześwirowała, a etat zakonowej wariatki jest juz absolutnie zarezerwowany. – wypięła dumnie pierś. – W przyszłym miesiącu mam już ugadane z Peregrinusem, że idziemy do Szeptuchy tak w ogóle. Mam... mam dziwne przeczucie, że to może zmienić bardzo. Bardzo dużo. – przygryzła wargę. Tak wiele do zrobienia, tak mało czasu. – Myślałam, wiesz, pisałam Johny'emu o tym wczoraj, czy by nie zrekrutować Grina. Mógłby pomóc nam ogarniać plany, zaplecza, logistyke, jest w chuj mądry wiesz? I mógł mieć oko na Prawa Czasu, skoro tam Dumbel powiedział, że tam jest jakoś coś nie teges. Być może... być może trochę z nim o tym gadałam już. Ale no, bez szczegółów jak coś! – dodała pospiesznie.
– Masz jakieś konkretne potrzeby wizerunkowe? Czy to totalnie mogą być dwie totalnie absolutnie nawet wymyślone przeze mnie osoby? – a może karty tarota? Cesarz i Sprawiedliwość. Albo Umiarkowanie i Kapłanka. A może jednak ludzie? Ministra i Fortinbras. To jej się urodziło w głowie, głównie przez śmieszki Erika na temat tego, jakby mógł zaszaleć z jednym i drugim. Pamiętała to jak przez mgłę, ale miała poczucie, że przylgnie to do niej na dłużej.
– Tak, dodatkowa lokacja i uporządkowanie tej lokacji. Tej naszej. Super tajnej. Żadnych więcej niespodzianek ze ściąganiem tutaj randomów z ulicy. Nawet takich zaprzyjaźnionych randomów. – poczucie winy nadal ją gniotło. Że Basilius jest zaangażowany, że w ręce zwierzyłaby mu swoje życie, tak jak wielu rannych i chorych musiało mu je zawierzyć... On sam jednak nie chciał mieć dostępu do zbyt wielu informacji. Zabawne jak stary hazardzista nie obstwiłby zaufania do samego siebie. A może miał już i tak dość wysoką stawką? Nie mogła tego od niego wymagać, nie mogła oczekiwać, skoro i tak mimo swojego chronicznego zmęczenia dawał im tak wiele. Westchnęła i podrapała się po głowie, trochę jak pies wytrzepujący zza ucha nadmiar pcheł.
– Masz racje Brenka. Masz kurwa rację. Ja się tylko martwię. Ale no... nie jest sama i tak. Lepiej żeby odruchem było ogłuszenie. Wiesz... zawsze jej można utrwalić, że ogłuszonych można potem przesłuchać czy coś? – zamiast zabicia jednego śmierciucha, zaoferowanie jej dostępu do większej ilości śmierciuchów? Spokój Brenny był zaraźliwy, więc i ona powoli przestała się tym aż tak przejmować. – Mogłabym... mogłabym.... mogłabym spróbować nie wiem... mogłabym spróbować tej mikstury od Blacka. Tej po której śniłam cudzy sen. Żeby sprawdzić jak jej głowa poszła daleko? – to była tylko myśl, pomysł jak każdy inny, iskra, którą banalnie było zgasić. Zaraz potem jednak potrząsnęła głową i zasmiała się nerwowo. – Nie no dobra, bo gadam tak jakby totalnie ześwirowała, a etat zakonowej wariatki jest juz absolutnie zarezerwowany. – wypięła dumnie pierś. – W przyszłym miesiącu mam już ugadane z Peregrinusem, że idziemy do Szeptuchy tak w ogóle. Mam... mam dziwne przeczucie, że to może zmienić bardzo. Bardzo dużo. – przygryzła wargę. Tak wiele do zrobienia, tak mało czasu. – Myślałam, wiesz, pisałam Johny'emu o tym wczoraj, czy by nie zrekrutować Grina. Mógłby pomóc nam ogarniać plany, zaplecza, logistyke, jest w chuj mądry wiesz? I mógł mieć oko na Prawa Czasu, skoro tam Dumbel powiedział, że tam jest jakoś coś nie teges. Być może... być może trochę z nim o tym gadałam już. Ale no, bez szczegółów jak coś! – dodała pospiesznie.