11.04.2026, 10:12 ✶
Chris chełpił się, że pod pewnymi względami całkiem nieźle rozumiał kobiety, ale w istocie miał dwadzieścia pięć lat, był trochę egocentryczny i jeśli nawet niektóre rzeczy wyłapywał, to na inne pozostawał ślepy i głuchy. Nie przyszło mu nawet do głowy, że mogła uznać, że w jego opinii rychłe zaręczyny miały stać się pretekstem do potraktowania jej jako chwilowej rozrywki. Po prawdzie faktycznie zaprosił ją pod wpływem impulsu, któremu może by nie uległ, gdyby właśnie nie fakt, że uznał, że pewnie zaraz matka podsunie Victorii kolejnego narzeczonego i może wtedy zrobi się mu żal, że jednak się z nią nie umówił. Nie miał w końcu pojęcia, że Lestrange nie zamierzała się na nic takiego zgodzić.
– Tylko żartowałem – zapewnił, bo nie, nie przyszło by mu do głowy podejrzewać ją o swojego kuzyna, a już na pewno nie o Louvaina. Miał takie trochę wrażenie, że ta dwójka mogłaby pozabijać się nawzajem, mimo całego spokoju Victorii. – A na Atreusa akurat jesteś o wiele za rozsądna – wydał wyrok. – Nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek umawiał się z jakąś z twoich koleżanek.
Parę randek w szkole, jedna dziewczyna, z którą spotykał się dłużej na siódmym roku, wszystkie od Victorii młodsze, dawno zresztą i nieprawda, po Hogwarcie pewna Francuska spokrewniona z Delecourami, która przyjechała do Anglii na wakacje, nieszczęsny epizod z Cressidą, jakaś randka, na którą umówiła go matka z córką koleżanki, parę razy pojawił się publicznie z pewną dziennikarką, dwa spotkania z Moody, latający dywan z jedną z modelek na koniec sierpnia… Daleko mu było do kapłana, ale i nie latał na randki dniami i nocami, a dziewczyny, z którymi wyszedł gdzieś częściej niż raz można by policzyć na palcach jednej ręki (i wciąż mu było wstyd, że Cressida się na tej liście znajduje). I nie wydawało mu się, by Victoria z którąś z tych osób się przyjaźniła.
Obejrzał się przez ramię, ale nie dostrzegł żadnej ciemnowłosej kobiety.
– Nie, nikogo nie widzę. Stała tam wcześniej kobieta w czarnej, niemodnej już sukni, ale nie zwróciłem uwagi na jej włosy – odparł, wracając spojrzeniem do Victorii. Na suknię oczywiście zwrócił, nie do końca nawet świadomie, ale nie był pewny, czy to ta sama, o której mówiła Lestrange. W porządku, jeśli zobaczyła kogoś podobnego do jakiejś zmarłej osoby, to może i nic dziwnego. Wahał się przez moment czy spytać, o kogo chodzi, ale zaraz zaczęła o jego kuzynie i o Rookwoodzie, i to dość skutecznie zwróciło pełnię jego uwagi. – Nie mogę powiedzieć… że tego nie rozumiem – stwierdził dyplomatycznie, bo nie wypadało za mocno gadać na własnego kuzyna, zwłaszcza gdy ten był martwy. Byłoby mu zresztą chyba z tym trochę głupio, bo nigdy nie byli nawzajem swoimi wielbicielami, ale jego śmierć Chris przyjął z pewnym zagubieniem. Niemniej wiedział, że Drake potrzebował posłusznej żony, która będzie zadowolona, że dostaje ładne sukienki, duży dom i nie będzie miała nic przeciwko temu, że najważniejszą kobietą w jego życiu pozostanie matka. Do Victorii to nijak nie pasowało. – Jeżeli chcesz o tym porozmawiać, możesz dostać nawet całą butelkę, ale to zależy od ciebie.
– Tylko żartowałem – zapewnił, bo nie, nie przyszło by mu do głowy podejrzewać ją o swojego kuzyna, a już na pewno nie o Louvaina. Miał takie trochę wrażenie, że ta dwójka mogłaby pozabijać się nawzajem, mimo całego spokoju Victorii. – A na Atreusa akurat jesteś o wiele za rozsądna – wydał wyrok. – Nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek umawiał się z jakąś z twoich koleżanek.
Parę randek w szkole, jedna dziewczyna, z którą spotykał się dłużej na siódmym roku, wszystkie od Victorii młodsze, dawno zresztą i nieprawda, po Hogwarcie pewna Francuska spokrewniona z Delecourami, która przyjechała do Anglii na wakacje, nieszczęsny epizod z Cressidą, jakaś randka, na którą umówiła go matka z córką koleżanki, parę razy pojawił się publicznie z pewną dziennikarką, dwa spotkania z Moody, latający dywan z jedną z modelek na koniec sierpnia… Daleko mu było do kapłana, ale i nie latał na randki dniami i nocami, a dziewczyny, z którymi wyszedł gdzieś częściej niż raz można by policzyć na palcach jednej ręki (i wciąż mu było wstyd, że Cressida się na tej liście znajduje). I nie wydawało mu się, by Victoria z którąś z tych osób się przyjaźniła.
Obejrzał się przez ramię, ale nie dostrzegł żadnej ciemnowłosej kobiety.
– Nie, nikogo nie widzę. Stała tam wcześniej kobieta w czarnej, niemodnej już sukni, ale nie zwróciłem uwagi na jej włosy – odparł, wracając spojrzeniem do Victorii. Na suknię oczywiście zwrócił, nie do końca nawet świadomie, ale nie był pewny, czy to ta sama, o której mówiła Lestrange. W porządku, jeśli zobaczyła kogoś podobnego do jakiejś zmarłej osoby, to może i nic dziwnego. Wahał się przez moment czy spytać, o kogo chodzi, ale zaraz zaczęła o jego kuzynie i o Rookwoodzie, i to dość skutecznie zwróciło pełnię jego uwagi. – Nie mogę powiedzieć… że tego nie rozumiem – stwierdził dyplomatycznie, bo nie wypadało za mocno gadać na własnego kuzyna, zwłaszcza gdy ten był martwy. Byłoby mu zresztą chyba z tym trochę głupio, bo nigdy nie byli nawzajem swoimi wielbicielami, ale jego śmierć Chris przyjął z pewnym zagubieniem. Niemniej wiedział, że Drake potrzebował posłusznej żony, która będzie zadowolona, że dostaje ładne sukienki, duży dom i nie będzie miała nic przeciwko temu, że najważniejszą kobietą w jego życiu pozostanie matka. Do Victorii to nijak nie pasowało. – Jeżeli chcesz o tym porozmawiać, możesz dostać nawet całą butelkę, ale to zależy od ciebie.