11.04.2026, 19:10 ✶
Było coś niesamowicie przyjemnego w obserwowaniu Jonathana takim.
Nie był to Jonathan smutny. Nie był rozgoryczony. Stłamszony. Zgasły zupełnie, leżący w precel na zimnej podłodze, jakby sam siebie chciał ukarać za to, za co przecież karać miał go hrabia.
Och nie. Ten Jonathan miał iskry w oczach, był podirytowany ale w sposób żywiołowy.
Nawet teraz gdy podszedł tak blisko kanapy, gdy gromił z góry spojrzeniem, zmuszając wampira do zadarcia głowy.
Mimowolnie przeszedł go dreszcz wspomnień, a błąkający się po twarzy uśmieszek przeszedł w pełne wyeksponowanie uzębienia w promiennym i nieco zbyt roz-(ha tfu!)-anielonym uśmiechu.
– Kochałeś mnie? Jak słodko... – westchnął, wybierając z całej wypowiedzi tylko to co mu było wygodne i przyjemne. Nie robił tego z resztą pierwszy raz, ich kłótnie - te o pierdoły, te na niby, te o rzeczy nieistotne, zawsze tak pięknie przychodziło mu rozbuchać przekrzywieniem głowy i zrzuceniem łapą czegoś ze stołu.
Jak pies z kotem.
Trochę za tym tęsknił i było widać odbicie tej tęsknoty, tym razem nieco słodszej, nieco bardziej nostalgicznej niż przeszywającej serce tysiącem ostrzy żałoby.
Zaraz jednak pojawiło się słowo na "ż", a kończące się na "ebra" i nie mógł nie wypuścić z płuc sapnięcia irytacji, gwałtownie odchylając głowę w tył, przewieszając ją przez oparcie męczeńsko.
– Jesteś do prawdy niemożliwy...– przeszedł na francuski, który pozwalał mu mówić o wiele szybciej. Język miłości, język kłótni, język po który łatwiej mu było sięgać, w emocjach, gdy te gwałtownie przybierały na temperaturze. Zerwał się na równe nogi wymijając wiszącego nad nim Selwyna i rozglądając się po saloniku w poszukiwaniu kominka. Tam gdzie kominek powinien być pogrzebacz! – Czy to już zawsze będzie argument między nami? Ojej moje żebra, takie biedne, pęknięte kiedyś, teraz już się zrosły ale wtedy ojoj ojoj bolało. Mnie też bolało! Bolało mnie te sześć lat jak nie wiem co! Bolał mnie twój list, gdy umówiliśmy się na pokój, a potem tym papierem splunąłeś mi w twarz! Ale nie! Żebra! Złamane! Nie chciałem Ci zrobić krzywdy! Nie sądziłem, że upadniesz tak niedortunnie! Przepraszam dobrze!? Ale nie nie nie to Ci i tak nie wystarczy. I tak będziesz mi to do cholery wypominać. Zawsze. Przy każdej okazji. Dobrze więc, bądźmy kwita, zakończmy to, proszę trzymaj. – syknął wściekle, łapiąc za pogrzebacz jeśli go znalazł, a jeśli nie to bez problemu wyczarował jeden i wcisnął Jonathanowi do ręki. – A teraz proszę bij. Bij z której strony chcesz, aż usłyszysz gruchot! Zakończmy tę farsę. Złamanie za złamanie, pęknięcie za pęknięcie, jeśli jeszcze raz usłyszę o tamtej sprawie zwariuje! – uniósł ręce w geście poddania, odsłaniając klatkę piersiową na cios.
Nie był to Jonathan smutny. Nie był rozgoryczony. Stłamszony. Zgasły zupełnie, leżący w precel na zimnej podłodze, jakby sam siebie chciał ukarać za to, za co przecież karać miał go hrabia.
Och nie. Ten Jonathan miał iskry w oczach, był podirytowany ale w sposób żywiołowy.
Nawet teraz gdy podszedł tak blisko kanapy, gdy gromił z góry spojrzeniem, zmuszając wampira do zadarcia głowy.
Mimowolnie przeszedł go dreszcz wspomnień, a błąkający się po twarzy uśmieszek przeszedł w pełne wyeksponowanie uzębienia w promiennym i nieco zbyt roz-(ha tfu!)-anielonym uśmiechu.
– Kochałeś mnie? Jak słodko... – westchnął, wybierając z całej wypowiedzi tylko to co mu było wygodne i przyjemne. Nie robił tego z resztą pierwszy raz, ich kłótnie - te o pierdoły, te na niby, te o rzeczy nieistotne, zawsze tak pięknie przychodziło mu rozbuchać przekrzywieniem głowy i zrzuceniem łapą czegoś ze stołu.
Jak pies z kotem.
Trochę za tym tęsknił i było widać odbicie tej tęsknoty, tym razem nieco słodszej, nieco bardziej nostalgicznej niż przeszywającej serce tysiącem ostrzy żałoby.
Zaraz jednak pojawiło się słowo na "ż", a kończące się na "ebra" i nie mógł nie wypuścić z płuc sapnięcia irytacji, gwałtownie odchylając głowę w tył, przewieszając ją przez oparcie męczeńsko.
– Jesteś do prawdy niemożliwy...– przeszedł na francuski, który pozwalał mu mówić o wiele szybciej. Język miłości, język kłótni, język po który łatwiej mu było sięgać, w emocjach, gdy te gwałtownie przybierały na temperaturze. Zerwał się na równe nogi wymijając wiszącego nad nim Selwyna i rozglądając się po saloniku w poszukiwaniu kominka. Tam gdzie kominek powinien być pogrzebacz! – Czy to już zawsze będzie argument między nami? Ojej moje żebra, takie biedne, pęknięte kiedyś, teraz już się zrosły ale wtedy ojoj ojoj bolało. Mnie też bolało! Bolało mnie te sześć lat jak nie wiem co! Bolał mnie twój list, gdy umówiliśmy się na pokój, a potem tym papierem splunąłeś mi w twarz! Ale nie! Żebra! Złamane! Nie chciałem Ci zrobić krzywdy! Nie sądziłem, że upadniesz tak niedortunnie! Przepraszam dobrze!? Ale nie nie nie to Ci i tak nie wystarczy. I tak będziesz mi to do cholery wypominać. Zawsze. Przy każdej okazji. Dobrze więc, bądźmy kwita, zakończmy to, proszę trzymaj. – syknął wściekle, łapiąc za pogrzebacz jeśli go znalazł, a jeśli nie to bez problemu wyczarował jeden i wcisnął Jonathanowi do ręki. – A teraz proszę bij. Bij z której strony chcesz, aż usłyszysz gruchot! Zakończmy tę farsę. Złamanie za złamanie, pęknięcie za pęknięcie, jeśli jeszcze raz usłyszę o tamtej sprawie zwariuje! – uniósł ręce w geście poddania, odsłaniając klatkę piersiową na cios.