Lukas Nott

o przeszłości

Początek (27.02.1947)
Tamtego dnia, burzyste niebo zasłonięte peleryną mglistych gigantów pokrywało cały nieboskłon od Norwitch aż po zachodnie wybrzeża Walii. Złośliwi mogą stwierdzić, że takie ekscesy to oczywistość przy angielskiej pogodzie, jednak tym razem w aurze atmosferycznej było coś złowrogiego. Łańcuchy złotych wyładowań wydawały się wyrastać z ziemi jak drzewa, w ilości zagrażającej instalacji wielu gospodarstw. O anomalii pogodowej trąbiono w radiostacjach, dziwiąc się, że mimo ogólnego zrozumienia tak pospolitego zjawiska jakim była burza, nie potrafiono wyjaśnić powodów jej skali. Zakres zniszczeń wprawiał w niemoc meteorologów, rwących ostatnie szare włosy ze zmartwionych łysin. Tego dnia, gdy niebo szalało, ciemność przykryła herb rodu Nottów.
Skomlenie i krzyk… krople łez powoli spływały na środek sali operacyjnej. Lukas przyszedł na świat w rozpaczy, nieumyślnie zabijając osobę, z którą był połączony przez ostatnie miesiące. Los potrafi być brutalny, a ludzie bezsilni wobec jego machinacji — jakże bezsilny w tamtym momencie stał się Hans Nott, człowiek przyzwyczajony do kontroli, bezwładnie opadając na kolana przed stołem chirurgicznym. Wpatrywał się nieobecnym wzrokiem w miejsce, gdzie kiedyś, pełna życia, leżała jego żona. Dla niego czas się zatrzymał. Na sali został sam, żaden z uzdrowicieli nie ośmielił się go wyprosić. Krzyczące dziecko, na które nie chciał spojrzeć, zostało wyniesione, a tylko stojąca za szybą rodzina była świadkiem całego wydarzenia. Wiedzieli, że to samo, co czyniło go bezwzględnym człowiekiem, zniszczy życie temu dziecku — albowiem Hans Nott nigdy nie wybacza.

1947–1958
Od pierwszych lat życia Lukas nie znał innej rzeczywistości niż ta wyznaczana przez ojca. Dom Nottów nie był miejscem, w którym dziecko mogło dorastać we własnym tempie, stał się pustą przestrzenią, w której od początku oczekiwano wyników. Hans nie patrzył na syna jak na chłopca, lecz jak na projekt, który należało ukształtować. Miotła pojawiła się szybciej, niż powinna. Najpierw jako zabawka, potem jako narzędzie. Upadki były częścią procesu hartowania ciała, a ból nie był powodem do przerwania treningu. Każde zawahanie spotykało się z ostrą reakcją, każde niepowodzenie z chłodną oceną. Hans podnosił głos nawet gdy nie było to konieczne — a robił to, by wyładować swoją frustrację.
Z czasem chłopak przestał zadawać pytania. Nauczył się wykonywać bezwarunkowo polecenia. Posłuszeństwo nie było wyborem, było jedyną formą przetrwania w świecie, w którym nie było miejsca na sprzeciw. Emocje, jeśli się pojawiały, szybko były tłumione. Do czasu trafienia do Hogwartu, Lukas był już w dużej mierze ukształtowany tak, jak tego oczekiwał Hans.

1958–1965
Lukas rozpoczął swoją przygodę w Hogwarcie, trafiając do Slytherinu. W nauce nie wybijał się ponad przeciętność, traktując ją raczej jako obowiązek niż coś, w co warto się angażować. Zdecydowanie lepiej odnajdywał się w praktyce niż w teorii, szczególnie w zaklęciach użytkowych, które miały konkretne zastosowanie. Najważniejszym elementem jego szkolnego życia szybko stał się quidditch. Do drużyny Slytherinu dostał się jako ścigający i do końca szkoły grał na tej pozycji. Pochłonięty sportem, zaniedbywał naukę do tego stopnia, że egzaminy końcowe zdał właściwie na granicy. (work in progress — do uzupełnienia po rozegraniu pierwszych relacji z okresu szkolnego)

1965–obecnie
Po ukończeniu szkoły Lukas, zgodnie z wolą ojca, wyjechał do Niemiec, odcinając się od relacji zbudowanych w Hogwarcie i skupiając się wyłącznie na karierze sportowej. Trafił do struktur Heidelberg Harriers, gdzie początkowo rozwijał się w ramach akademii. Jego indywidualne umiejętności szybko zwróciły uwagę trenerów, choć jednocześnie ujawniły się problemy z grą zespołową. To właśnie tam zapadła decyzja o zmianie jego pozycji na szukającego, co okazało się przełomem, przyspieszyło jego rozwój i otworzyło drogę do głównego składu. W pierwszej drużynie zaczął budować swoją rozpoznawalność. Wysoka skuteczność w łapaniu znicza oraz ryzykowny, bezkompromisowy styl gry sprawiły, że jego nazwisko coraz częściej pojawiało się w gazetach i skrótach meczów. Powrót do Anglii wiązał się z głośnym transferem do Puddlemere United i dużymi oczekiwaniami ze strony środowiska. Ma być jednym z tych, którzy wniosą nową jakość do drużyny i zaznaczą obecność młodego pokolenia w lidze. Obecnie Lukas funkcjonuje na granicy między potencjałem a spełnieniem. Jest rozpoznawalny, obserwowany i stale oceniany, a jego dalsza droga pozostaje otwarta. Wciąż jednak pozostaje pod silnym wpływem ojca, który nie przestaje ingerować w jego karierę, a presja wyniku nie maleje.