24.04.2026, 09:49 ✶
– Powiedziałem coś nie tak? – spytał nieoczekiwanie Alexander. Odwrócił głowę w stronę Navi, powiódłszy za nią wzrokiem, gdy tylko się odsunęła, jak gdyby robiła miejsce dla trzeciej osoby między nimi. Próbował pochwycić intencję, jaka jej przy tym wszystkim towarzyszyła. Gdy nie było słów, liczyły się przecież gesty. Gdy nie było słów... A jednak słowa były, i jak zawsze, stały się problemem.
– Nie chciałem. Czasem mówię dużo słów i nie wszystkie są dobre. Słowa są dla mnie... Trudnymi. – Niechętnie to wyznał. Zrobił to niby mimochodem, widać było jednak po lekkiej zmarszczce, jaka zarysowała się na moment na jego czole, że przyznanie się do uchybienia nie przyszło mu łatwo. Spłycony jego afekt nie pozwalał mu na właściwe dostosowanie intonacji. Ugładzenie wypowiedzi tak, aby nie wybrzmiewały jak oskarżenia. Zawsze mówił, że jego słowa przypominają broń masowego rażenia, ale przecież nie słowa były tu problemem. Nie słowa były trudnymi, lecz to, co się za nimi kryło. Uczucia niemożliwe do przepracowania, rozmywające się jak odbicie w tafli jeziora, gdy próbowało się je pochwycić w ręce. Wciąż przecież ich znajomość była czymś nowym. A Alexander zapominał, że nie wszyscy nawykli do brania go inaczej niż z dystansu. Nie chciał na pewno sprawić Jahnavi przykrości swoimi uwagami. Choć było to zabawnym, kiedy nieświadomie postępował dokładnie tak, jak przepowiedział mu horoskop, doszukując się znaczenia w zwykłym milczeniu.
– Po prostu nie lubię, kiedy używa się ich do okłamywania kogoś pod pozorem dobrej woli. – Zignorował własną hipokryzję. Trudno powiedzieć, czy dlatego, że nie był jej świadomy, czy nawykł do niej tak bardzo, że stała się integralną częścią jego charakteru. Nachylił się nieco bliżej, ściszywszy głos, jak gdyby chciał, żeby to, co mówi, zostało między nimi. – To nie jest prawdziwa wróżba, bo tutaj słowa są specjalnie dobrane tak, żeby pasowały do sytuacji życiowej bardzo wielu bardzo różnych ludzi. Pozbawione konkretów. Pozbawione... No przecież sama wiesz. – Alexander wzruszył ramionami. Urwał swoje wyjaśnienia ledwie te zdążyły wyjść z jego ust. Bardzo rzadko mówił o takich rzeczach z ludźmi pozbawionymi daru widzenia. Navi była jednak wróżbitką, więc trudno było mu umknąć przed tematem, po który oboje sięgali naturalnością przyzwyczajenia. – Poza tym, nie czeka nas żadna katastrofa. Chyba, że na następnym turnieju gargulkowym znowu sparują nas tak niefortunnie z profesjonalnymi graczami – dodał, zdawałoby się, w nieco weselszym tonie, podsuwając gazetę po stole, aby sprawdzić, czy nie ogłaszają przypadkiem następnego turnieju. Nie wydawało mu się niczym nienaturalnym, że treść swojego horoskopu odnosi do siedzącej obok Navi. Nie pojmował chyba tak do końca wiążących się z tym implikacji. Ale znów, nie traktował wyczytanej w gazecie przepowiedni poważnie. Przeczytał ją przecież na prośbę Navi, siedzieli tutaj teraz we dwoje, kogo innego mogło to dotyczyć, jeśli nie jej? Nawet przez głowę by mu nie przeszło, żeby odnieść wszystkie te porady do związku z Lorettą. Co dobrego by to dało? Skieruj więc swoje fantazje w inną stronę, radził horoskop. Nie wiedział nawet o czym miałby fantazjować, gdy chodziło o Lorettę. O tym, jak wybija jej wszystkie zęby, aby lepiej mu mogła obciągać? Kiedyś taka myśl sprawiłaby mu przyjemność, jak wszystko, co podszyte było przemocą. Być może powinien poczuć obrzydzenie, choć trudno powiedzieć, czy do Loretty, czy do samego siebie. A jednak czuł jedynie obojętność. Nie pozwalał swoim myślom błądzić w kierunku tematów, które sprawiały mu dyskomfort. "Czyż nie kochałem ich wszystkich najlepiej, gdy byłem napierdolony?", pytał Lorien, bo odpowiednio postawione pytanie było czasem ważniejszym niż odpowiedź. Jak mógłby w ogóle odważyć się na głębsze myślenie o wszystkich tych relacjach. O Ambrosii. O Lorettcie. Nawet o Lorien, a nie dajcie bogowie o siedzącej obok Navi. Jak mógł myśleć o nich wszystkich, kiedy jego amortencja wciąż wonęła heroiną. Gdy zrozumiał, że Navi myśli przy nim o kimś innym, poczuł więc ukłucie zażenowania, ale też i ulgę. Nie zapytał, czy był w jej życiu ktoś, kto pozwolił jej poczuć się kochaną. Być może powinien, ale... Czasami był, mimo wszystko, mężczyzną najpierw, a prorokiem dopiero potem. Siedziała teraz obok nieco, czemu więc miałby to wszystko roztrząsać, gdy wiedział, że chciała być tutaj z nim? Zamiast tego odwrócił stronę gazety, żeby sprawdzić daty kolejnych turniejów gargulkowych. Wylądował jednak z powrotem na krzyżówce, dopiero w połowie rozwiązanej, bo miał przecież tego wieczoru lepsze rzeczy do roboty. Machnął parę haseł z czystego przyzwyczajenia, zaczynając, oczywiście, od odgadnięcia hasła, żeby nie było zbyt nudno. Potem mógłby alternować między zgadywaniem poszczególnych haseł, może nawet zamienić kilka z nich miejscami, żeby sprawdzić, czy krzyżówka ma więcej niż kilka rozwiązań... Oczywiście, nie mógł przecież rozwiązywać krzyżówek w normalny sposób. W kącikach jego ust pojawił się uśmiech, gdy postukał palcem gazetę.
– O, widzisz, takie słowa są łatwe. Masz napisane dokładną ich definicję, poszukujesz więc właściwych. Wszystkie muszą zgrywać się ze sobą, żeby hasło wyszło. Dlatego tak bardzo lubię krzyżówki. Nie chcesz spróbować?
– Nie chciałem. Czasem mówię dużo słów i nie wszystkie są dobre. Słowa są dla mnie... Trudnymi. – Niechętnie to wyznał. Zrobił to niby mimochodem, widać było jednak po lekkiej zmarszczce, jaka zarysowała się na moment na jego czole, że przyznanie się do uchybienia nie przyszło mu łatwo. Spłycony jego afekt nie pozwalał mu na właściwe dostosowanie intonacji. Ugładzenie wypowiedzi tak, aby nie wybrzmiewały jak oskarżenia. Zawsze mówił, że jego słowa przypominają broń masowego rażenia, ale przecież nie słowa były tu problemem. Nie słowa były trudnymi, lecz to, co się za nimi kryło. Uczucia niemożliwe do przepracowania, rozmywające się jak odbicie w tafli jeziora, gdy próbowało się je pochwycić w ręce. Wciąż przecież ich znajomość była czymś nowym. A Alexander zapominał, że nie wszyscy nawykli do brania go inaczej niż z dystansu. Nie chciał na pewno sprawić Jahnavi przykrości swoimi uwagami. Choć było to zabawnym, kiedy nieświadomie postępował dokładnie tak, jak przepowiedział mu horoskop, doszukując się znaczenia w zwykłym milczeniu.
– Po prostu nie lubię, kiedy używa się ich do okłamywania kogoś pod pozorem dobrej woli. – Zignorował własną hipokryzję. Trudno powiedzieć, czy dlatego, że nie był jej świadomy, czy nawykł do niej tak bardzo, że stała się integralną częścią jego charakteru. Nachylił się nieco bliżej, ściszywszy głos, jak gdyby chciał, żeby to, co mówi, zostało między nimi. – To nie jest prawdziwa wróżba, bo tutaj słowa są specjalnie dobrane tak, żeby pasowały do sytuacji życiowej bardzo wielu bardzo różnych ludzi. Pozbawione konkretów. Pozbawione... No przecież sama wiesz. – Alexander wzruszył ramionami. Urwał swoje wyjaśnienia ledwie te zdążyły wyjść z jego ust. Bardzo rzadko mówił o takich rzeczach z ludźmi pozbawionymi daru widzenia. Navi była jednak wróżbitką, więc trudno było mu umknąć przed tematem, po który oboje sięgali naturalnością przyzwyczajenia. – Poza tym, nie czeka nas żadna katastrofa. Chyba, że na następnym turnieju gargulkowym znowu sparują nas tak niefortunnie z profesjonalnymi graczami – dodał, zdawałoby się, w nieco weselszym tonie, podsuwając gazetę po stole, aby sprawdzić, czy nie ogłaszają przypadkiem następnego turnieju. Nie wydawało mu się niczym nienaturalnym, że treść swojego horoskopu odnosi do siedzącej obok Navi. Nie pojmował chyba tak do końca wiążących się z tym implikacji. Ale znów, nie traktował wyczytanej w gazecie przepowiedni poważnie. Przeczytał ją przecież na prośbę Navi, siedzieli tutaj teraz we dwoje, kogo innego mogło to dotyczyć, jeśli nie jej? Nawet przez głowę by mu nie przeszło, żeby odnieść wszystkie te porady do związku z Lorettą. Co dobrego by to dało? Skieruj więc swoje fantazje w inną stronę, radził horoskop. Nie wiedział nawet o czym miałby fantazjować, gdy chodziło o Lorettę. O tym, jak wybija jej wszystkie zęby, aby lepiej mu mogła obciągać? Kiedyś taka myśl sprawiłaby mu przyjemność, jak wszystko, co podszyte było przemocą. Być może powinien poczuć obrzydzenie, choć trudno powiedzieć, czy do Loretty, czy do samego siebie. A jednak czuł jedynie obojętność. Nie pozwalał swoim myślom błądzić w kierunku tematów, które sprawiały mu dyskomfort. "Czyż nie kochałem ich wszystkich najlepiej, gdy byłem napierdolony?", pytał Lorien, bo odpowiednio postawione pytanie było czasem ważniejszym niż odpowiedź. Jak mógłby w ogóle odważyć się na głębsze myślenie o wszystkich tych relacjach. O Ambrosii. O Lorettcie. Nawet o Lorien, a nie dajcie bogowie o siedzącej obok Navi. Jak mógł myśleć o nich wszystkich, kiedy jego amortencja wciąż wonęła heroiną. Gdy zrozumiał, że Navi myśli przy nim o kimś innym, poczuł więc ukłucie zażenowania, ale też i ulgę. Nie zapytał, czy był w jej życiu ktoś, kto pozwolił jej poczuć się kochaną. Być może powinien, ale... Czasami był, mimo wszystko, mężczyzną najpierw, a prorokiem dopiero potem. Siedziała teraz obok nieco, czemu więc miałby to wszystko roztrząsać, gdy wiedział, że chciała być tutaj z nim? Zamiast tego odwrócił stronę gazety, żeby sprawdzić daty kolejnych turniejów gargulkowych. Wylądował jednak z powrotem na krzyżówce, dopiero w połowie rozwiązanej, bo miał przecież tego wieczoru lepsze rzeczy do roboty. Machnął parę haseł z czystego przyzwyczajenia, zaczynając, oczywiście, od odgadnięcia hasła, żeby nie było zbyt nudno. Potem mógłby alternować między zgadywaniem poszczególnych haseł, może nawet zamienić kilka z nich miejscami, żeby sprawdzić, czy krzyżówka ma więcej niż kilka rozwiązań... Oczywiście, nie mógł przecież rozwiązywać krzyżówek w normalny sposób. W kącikach jego ust pojawił się uśmiech, gdy postukał palcem gazetę.
– O, widzisz, takie słowa są łatwe. Masz napisane dokładną ich definicję, poszukujesz więc właściwych. Wszystkie muszą zgrywać się ze sobą, żeby hasło wyszło. Dlatego tak bardzo lubię krzyżówki. Nie chcesz spróbować?
Kiedy tańczę, niebo tańczy razem ze mną
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr
Kiedy milknę, milczy świat
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr
Kiedy milknę, milczy świat