• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Greater London Ulica Pokątna v
« Wstecz 1 2 3 4 5 … 10 Dalej »
[24.09.72] Od kiedy świat tylko gra, Alex wciąż z Navi gra...

[24.09.72] Od kiedy świat tylko gra, Alex wciąż z Navi gra...
Dancing queen
The sun became mellow
the moon started to burn
Why is the sky melting away?
wiek
31
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
—
zawód
wróżbitka, wytwórca świec, wina i kadzidełek
Jahnavi ma nieco ponad 170 cm wzrostu. Swoją ciemniejszą karnację odziedziczyła po obojgu rodziców - widać po niej, że pochodzi spoza Wysp Brytyjskich. Włosy ma długie, ciemnobrązowe; oczy z kolei bardzo jasne, w zielonkawo-niebieskim odcieniu. Podobne trochę do wody w płytkim stawie, której dopiero co pojawił się zakwit. Jej ubrania są stare i podniszczone, ale zawsze czyste - ubiera się głównie w proste indyjskie sari. Nigdy nie zakłada butów na obcasie, ba, w cieplejsze dni można ją spotkać spacerującą w ogóle bez obuwia. Na rękach i stopach nosi wiele, metalowych, pozbawionych większej wartości bransoletek.

Jahnavi Pandit
#6
24.04.2026, 15:42  ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 24.04.2026, 15:42 przez Jahnavi Pandit.)  
- Powiedziałem coś nie tak?
Natychmiast pokręciła przecząco głową, odwracając się tak, by mógł się dokładnie jej przyjrzeć. A ona jemu. Nie chciała, żeby tak odebrał jej milczenie. Zawahanie jednak wkradło się w jej minę, gdy próbowała zdobyć się na bardziej zdecydowany gest. To nie było proste, powiedzieć “nie” i mieć pewność, że “nie” zostanie odczytane tak jak miało zostać. Wskazała więc tylko palcem na stronę z horoskopem i ułożyła dłoń na sercu. Nie wierzyła w złe intencje twórcy. Ani w jego złą wolę.
Po prawdzie nie wierzyła też w złe intencje Alexandra, który tylko krytykował tego nieznajomego człowieka. Bliżej jej przecież było do gryzipiórka niż do wielkiego proroka jakim był Mulciber. Czym więc różniły się jej wróżby od horoskopu w gazecie? Czy ona też okłamywała innych, choć zdradzała swoim klientom wszystko co wiedziała, często odmawiając zapłaty?
Każda wróżba jest prawdziwa, jeśli potrafi się zrozumieć to co zapisane między słowami.- Chciała mu powiedzieć, nie uciekając spojrzeniem od tłumaczącego jej swoje racje czarodzieja. Powstrzymała się jednak przed jakąkolwiek gestykulacją, po prostu go słuchając.

Uśmiechnęła się delikatnie, gdy wspomniał o ich bardzo uzdolnionych przeciwnikach. Miała nadzieję, że tym chłopcom pójdzie dobrze w następnych turniejach. Ona nie czuła się na siłach konkurować z im podobnymi. Potrzeba było wielu lat ciężkiej pracy, by być tak dobrym!
- Nie czeka nas żadna katastrofa. Zatrzymała się na moment przy tych słowach. Nas. Czyli jego i... kogo? Tą miłą dziewczynę, którą na pewno gdzieś tam miał? A może używał “nas” mówiąc o sobie? Niektórzy Anglicy tak robili. Ale tamci byli z reguły starzy i bardzo bardzo bogaci. Niewyobrażalnie dla Navi bogaci. Oderwani od jej świata tak bardzo jak to było tylko możliwe.
Nie powinna się tym chyba jednak zamartwiać, prawda? Nie zmusiła go do przyjścia, mógł powiedzieć, że nie chce brać udziału w turnieju i zaakceptowałaby tą odpowiedź. Przyszedł z nią w tak bardzo publiczne miejsce i chociaż to dla niej nie miało znaczenia, to wiedziała, że tacy ważni ludzie jak Alex mogliby mieć duże problemy!
Może dlatego odetchnęła z ulgą, gdy przestali mówić o horoskopach.

Przewrócił stronę, a dziewczyna aż westchnęła cierpiętniczo. KRZYŻÓWKI.
Nie przepadała za nimi , bo słowa nigdy nie były dla niej “proste”, jak twierdził Alexander. Dla niego wszystko to miało sens; jakąś definicję, do której potrafił dopasować kolejne hasła. Tylko, że to nie do końca była prawda. Czasami, gdy przeczytała już całego Proroka Niedzielnego, którego tata zaczął subskrybować, a ona nie wiedziała jak się z tej subskrypcji wyplątać, to zerkała na krzyżówki. Ale hasła z reguły były zbyt trudne, często dotyczyły jakichś staroangielskich słów, albo nazwisk znanych Ministrów Magii czy sportowców Quidditcha. Radziła sobie tylko z pytaniami dotyczącymi zielarstwa i eliksirów i… to było zbyt mało albo co gorsza - słowo nie pasowało wcale w okienka, bo nie potrafiła go poprawnie zapisać.
Naprawdę dobrze znała angielski. Rozumiała przecież bez większego problemu, gdy ktoś do niej mówił, potrafiła wyłapać kontekst wypowiedzi i sens zdań. Ale gdy miała cokolwiek zapisać sama - pojawiała się wątpliwość. Pewnego razu przygotowywała tabliczkę na stragan i pani Pettigrew mieszkająca w Great Hangleton zauważyła drobny błąd. Navi do dziś pamiętała jak kobieta zacmokała niemal czule i powiedziała jej jak poprawić… tylko po to, żeby później powiedzieć do koleżanki coś o “przyjezdnych nieszanujących języka angielskiego”. A przecież Navi bardzo szanowała język! I czarownicę również. Po prostu czasem słowa pisało się inaczej niż brzmiały wypowiadane, czasem rzeczowniki wędrowały przed czasownikami, ale tylko czasem. Bała się popełnić błędu, którym mogłaby kogoś urazić tak jak panią Pettigrew.
Dlatego nawet na lądzie unikała porozumiewania się słowem pisanym. Gesty były prostsze, nawet jeśli bardziej ograniczające jej myśli - bo choć wiedziała co dokładnie chce powiedzieć, to nigdy nie była pewna czy da radę przekazać to “dobrze”. Czy nie wybrzmi zwyczajnie w świecie “dziwnie”. Dlatego wolała słuchać tych, którzy język opanowali doskonale.
Milczenie było bezpieczne. Milcząc nie mogła się tak strasznie pomylić.

A jednak Alexander mówił to wszystko tak jakby słowa były czymś oczywistym. Tak trochę, jak gdyby wystarczyło je wyjąć z głowy, idealnie dopasowane do potrzeb i gotowe do użycia. Bycie obok kogoś kto posługiwał się angielskim bez żadnego wysiłku było szalenie onieśmielające, ale… lubiła to. Bo wtedy wcale nie musiała się odzywać. Czarodziej uśmiechał się, gdy mówił o krzyżówkach. Tak tylko troszkę się uśmiechał, kącikiem ust, nie tak jak śmiał się do Kapitana Nemo, ale tak jak wtedy, gdy próbował przemycić mu kolejnego krakersa, chociaż ona już tupnęła raz nogą. Coś w tym zajęciu dawało mu takie ciche zadowolenie. Nie rozumiała co - ale chyba powoli zaczynała rozumieć Alexandra. Pasowało do niego układanie słów w kartkach.

Postanowiła spróbować. Miała tylko nadzieję, że go nie zezłości jeśli popełni jakiś błąd.
Przesiadła się z krzesełka naprzeciw czarodzieja, na to drugie - obok niego, bardziej jednak zwracając uwagę na to, że będą mogli rozwiązać krzyżówkę bez kręcenia gazetą, niż na to jak blisko się znalazła. Bliskość z nim zdawała się być czymś naturalnym, zwłaszcza teraz, kiedy byli sami w tej małej knajpce.
Mały złodziejaszek skarbów, często wykorzystywany przez gobliny do ich poszukiwania.
Odpowiedź przyszła jej na myśl od razu - ale czy potrafiła ją zapisać? Siedem pustych okienek.
Niffler?
Znała te stworzenia. Kiedyś, gdy jeszcze pływała z rodzicami po statkach, taki jeden zagnieździł się w ich kuchni i wykradł wszystkie łyżki. O ile było śmiechu,  gdy stary Joshua nie mógł się ich doliczyć, a wreszcie przyłapał niuchacza, gdy ten połasił się na chochelkę. Potem ganiali się po całym pokładzie, a że Joshua miał tylko jedną nogę (drugą odgryzła mu w młodości kelpia), to zwierzątko miało sporą przewagę.
Wzięła do ręki pióro i bardzo ostrożnie zaczęła wpisywać kolejne litery. N. I. F. Zatrzymała się. Stalówka zawisła nad papierem, a jej dłoń zaczęła drżeć. Kropla granatowego tuszu spadła na kartkę brudząc krzyżówkę. O nie. Jahnavi policzyła kratki jeszcze raz. Siedem liter. Jeśli się pomyli teraz, Alexander dowie się jak wielką trudność sprawiają je nawet proste słowa. F. Znów przerwała, ale nie podniosła głowy. Przez moment patrzyła tylko na pozostałe puste pola. Zacisnęła usta, gotowa oddać pióro natychmiast, gdy czarodziej tego zażąda zły, że popsuła krzyżówkę. L. E. R.
Szybko odłożyła pióro na gazetę, rozcierając niechcący atrament.
Zatrzymała dłonie na moment w powietrzu, po czym złożyła je ostrożnie w prosty gest przeprosin. Dotknęła lekko palcami mostka i przesunęła je w jego stronę, posyłając mu krótkie „sorry”, bardziej z ruchu niż ze słów.
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Alexander Mulciber (2486), Jahnavi Pandit (3241), Pan Losu (109)




Wiadomości w tym wątku
[24.09.72] Od kiedy świat tylko gra, Alex wciąż z Navi gra... - przez Jahnavi Pandit - 06.04.2026, 17:19
RE: [24.09.72] Od kiedy świat tylko gra, Alex wciąż z Navi gra... - przez Alexander Mulciber - 17.04.2026, 10:43
RE: [24.09.72] Od kiedy świat tylko gra, Alex wciąż z Navi gra... - przez Jahnavi Pandit - 20.04.2026, 08:14
RE: [24.09.72] Od kiedy świat tylko gra, Alex wciąż z Navi gra... - przez Pan Losu - 20.04.2026, 08:14
RE: [24.09.72] Od kiedy świat tylko gra, Alex wciąż z Navi gra... - przez Alexander Mulciber - 24.04.2026, 09:49
RE: [24.09.72] Od kiedy świat tylko gra, Alex wciąż z Navi gra... - przez Jahnavi Pandit - 24.04.2026, 15:42
RE: [24.09.72] Od kiedy świat tylko gra, Alex wciąż z Navi gra... - przez Alexander Mulciber - 25.04.2026, 13:09
RE: [24.09.72] Od kiedy świat tylko gra, Alex wciąż z Navi gra... - przez Pan Losu - 25.04.2026, 13:09
RE: [24.09.72] Od kiedy świat tylko gra, Alex wciąż z Navi gra... - przez Jahnavi Pandit - 27.04.2026, 20:23

  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa