25.04.2026, 13:09 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.04.2026, 15:19 przez Alexander Mulciber.)
Alexander zamrugał delikatnie, gdy Jahnavi położyła dłoń na sercu, wcześniej wskazawszy palcem w stronę horoskopu. Zrozumiał, oczywiście, że zrozumiał. A jednak spuścił na chwilę wzrok, jak gdyby potrzebował pozbierać rozproszone nagle myśli. Na powrót podjął przerwaną rozmowę, zwracając ją na nieco inne tory. Nie tylko ona chciała w tym momencie uciec spojrzeniem. A jednak oboje powstrzymali się, zamiast poddać się pokusie trwania w niedopowiedzeniu. Potrzebowali być czytani jak wróżby, w ciszy między słowami, w milczeniu między spojrzeniami. W zawahaniach towarzyszących gestom. To wszystko wymagało skupienia uwagi na drugiej osobie. Nie było tu miejsca na odwracanie wzroku.
"Mały złodziejaszek skarbów..."
– Wilgowron – odpowiedział natychmiast niemal, pewny siebie, że hasłem będzie grackle, mimo że nie przeczytał nawet opisu do końca. Skojarzenie było tak oczywistym, że słowo to od razu wyrwało mu się spomiędzy warg. No bo kto w jego życiu bardziej kochał błyszczące się skarby niż Lorien? Na wszystkie większe okazje kupował jej w prezencie biżuterię, wiedząc, że zadowoli tym siostrzany instynkt gromadzenia świecidełek. Jakież było więc jego zdziwienie, gdy za chwilę zmuszony był potrząsnąć głową, uznając swoją porażkę! Na jego oko, w jednej z kratek krzyżówki powinna być już bowiem inna literka. – A nie... – Doczytał hasło do końca.
"...Często wykorzystywany przez gobliny do ich poszukiwania."
Biorąc pod uwagę poglądy Lorien na temat wojen goblinów, mogłaby tym chciwym pokurczom co najwyżej kazać się pocałować w dupę. Oczywiście, zrobiłaby to w grzeczny, zawoalowany sposób, w ogóle nie przystający do reakcji Alexandra, który oburzył się na samą myśl, że ktoś mógłby Lorien do czegoś wykorzystywać. A już zwłaszcza jakiś obleśny goblin przyuczony w sztuce lichwiarstwa. W sklepie magizoologicznym, który ostatnio odwiedził, aby kupić zabawki dla Łajki, usłyszał, że mugole wykorzystują kanarki celem wykrywania toksycznych gazów w kopalniach wydobywczych. Biedny ptak, nieprzystosowany do życia w podziemiach, mniejszą miał wytrzymałość na trujące opary wydobywające się z wnętrza ziemi. Ginął więc często, aby ocalić skórę towarzyszących mu mugoli, bardziej odpornych na nieprzyjazne czynniki środowiskowe. Alexander jak zwykle uniósł wtedy brwi na mugolską głupotę i zacofanie technologiczne: czarodzieje od wieków posiadali stosowne artefakty i zaklęcia pomagające w eksploracji! Sam wielokrotnie z nich korzystał, podróżując w nieznane. Ale gobliny również należały przecież do ras niższych. Czy to znaczy, że mogłyby chcieć wykorzystać wilgowrona do niecnych celów tak samo, jak robili to mugole? Aż mu się zrobiło niedobrze na samą myśl. Jebane gobliny.
Musiał zapytać Navi, czy kiedykolwiek w trakcie swoich podróży słyszała o podobnych przypadkach. Nie znał przecież nikogo, kto miałby lepszą rękę do magicznych stworzeń. Nachylił się nad gazetą, gdy się do niego przysiadła, żeby móc przyjrzeć się, jak wypełnia kolejne okienka. "Niuchacz", przeczytał. Miał bardzo mgliste pojęcie, co to w ogóle mógł być za stworek. Rzeczywiście, słyszał, jak narzekali na nie łowcy skarbów w Ameryce, ale sam nigdy nie widział żadnego na oczy.
– Woah, dobra jesteś – pochwalił Navi, zachęcając ją, żeby uzupełniała krzyżówkę dalej. Odpuścił jednak, gdy odłożyła na bok pióro z wymuszonym uśmiechem. Niewiele mogło ukryć się w odblaskach neonowego światła bijącego od szyldu budki z jedzeniem, przy której usiedli. Niewiele mogło ukryć się przed jego oczami. Alex oparł swobodnie rękę o oparcie jej krzesła, porzuciwszy nierozwiązaną krzyżówkę na stoliku. – Ja mam zawsze okropne problemy z hasłami przyrodniczymi. Zajęcia z opieki nad magicznymi stworzeniami kolidowały ze starożytnymi runami, a z zielarstwa... –pokręcił wstydliwie głową, jak gdyby szkoda w ogóle było o tym gadać. Tak po prawdzie, pewnie mógłby jakoś dokształcić się w naukach przyrodniczych, ale nigdy jakoś specjalnie nie interesowało go egzystencja niższych form gatunkowych. Do tego jeszcze musiałby się uczyć o tych wszystkich żywych trupach, o ghoulach, wampirach, poltergeistach, boginach, i całej reszcie obrzydliwego tałatajstwa, którego nawet nie potrafiłby nazwać.
– Jak w ogóle wygląda taki "niuchacz"? – zapytał, zaciekawiony. – Możemy pójść jutro do magicznej menażerii, jeżeli chcesz. Albo zoo, chociaż wątpię, żebyśmy znaleźli tam niuchacza.
Jak gdyby od niechcenia sięgnął po jej dłoń, odwracając własną, tak, aby zobaczyła, że umazał sobie wcześniej atramentem cały przegub. Z drżącymi rękoma trudno było nie narobić kleksów podczas pisania, zwłaszcza, gdy grezdało się od niechcenia po krzyżówce, zgadując kolejne hasła. Alex ujął delikatnie dłoń Navi, obracając własną tak, aby móc wyczyścić plamy z atramentu prostym zaklęciem. Weszło mu to w nawyk, ile to czasu spędzał bowiem zakopany pośród papierzysk, otoczony stertami książek i własnoręcznie wykonanych notatek? Uśmiechnął się lekko, powstrzymując się jednak od zbliżenia jej dłoni do swych ust. Od złożenia na niej pocałunku.
!BINGO A4
"Mały złodziejaszek skarbów..."
– Wilgowron – odpowiedział natychmiast niemal, pewny siebie, że hasłem będzie grackle, mimo że nie przeczytał nawet opisu do końca. Skojarzenie było tak oczywistym, że słowo to od razu wyrwało mu się spomiędzy warg. No bo kto w jego życiu bardziej kochał błyszczące się skarby niż Lorien? Na wszystkie większe okazje kupował jej w prezencie biżuterię, wiedząc, że zadowoli tym siostrzany instynkt gromadzenia świecidełek. Jakież było więc jego zdziwienie, gdy za chwilę zmuszony był potrząsnąć głową, uznając swoją porażkę! Na jego oko, w jednej z kratek krzyżówki powinna być już bowiem inna literka. – A nie... – Doczytał hasło do końca.
"...Często wykorzystywany przez gobliny do ich poszukiwania."
Biorąc pod uwagę poglądy Lorien na temat wojen goblinów, mogłaby tym chciwym pokurczom co najwyżej kazać się pocałować w dupę. Oczywiście, zrobiłaby to w grzeczny, zawoalowany sposób, w ogóle nie przystający do reakcji Alexandra, który oburzył się na samą myśl, że ktoś mógłby Lorien do czegoś wykorzystywać. A już zwłaszcza jakiś obleśny goblin przyuczony w sztuce lichwiarstwa. W sklepie magizoologicznym, który ostatnio odwiedził, aby kupić zabawki dla Łajki, usłyszał, że mugole wykorzystują kanarki celem wykrywania toksycznych gazów w kopalniach wydobywczych. Biedny ptak, nieprzystosowany do życia w podziemiach, mniejszą miał wytrzymałość na trujące opary wydobywające się z wnętrza ziemi. Ginął więc często, aby ocalić skórę towarzyszących mu mugoli, bardziej odpornych na nieprzyjazne czynniki środowiskowe. Alexander jak zwykle uniósł wtedy brwi na mugolską głupotę i zacofanie technologiczne: czarodzieje od wieków posiadali stosowne artefakty i zaklęcia pomagające w eksploracji! Sam wielokrotnie z nich korzystał, podróżując w nieznane. Ale gobliny również należały przecież do ras niższych. Czy to znaczy, że mogłyby chcieć wykorzystać wilgowrona do niecnych celów tak samo, jak robili to mugole? Aż mu się zrobiło niedobrze na samą myśl. Jebane gobliny.
Musiał zapytać Navi, czy kiedykolwiek w trakcie swoich podróży słyszała o podobnych przypadkach. Nie znał przecież nikogo, kto miałby lepszą rękę do magicznych stworzeń. Nachylił się nad gazetą, gdy się do niego przysiadła, żeby móc przyjrzeć się, jak wypełnia kolejne okienka. "Niuchacz", przeczytał. Miał bardzo mgliste pojęcie, co to w ogóle mógł być za stworek. Rzeczywiście, słyszał, jak narzekali na nie łowcy skarbów w Ameryce, ale sam nigdy nie widział żadnego na oczy.
– Woah, dobra jesteś – pochwalił Navi, zachęcając ją, żeby uzupełniała krzyżówkę dalej. Odpuścił jednak, gdy odłożyła na bok pióro z wymuszonym uśmiechem. Niewiele mogło ukryć się w odblaskach neonowego światła bijącego od szyldu budki z jedzeniem, przy której usiedli. Niewiele mogło ukryć się przed jego oczami. Alex oparł swobodnie rękę o oparcie jej krzesła, porzuciwszy nierozwiązaną krzyżówkę na stoliku. – Ja mam zawsze okropne problemy z hasłami przyrodniczymi. Zajęcia z opieki nad magicznymi stworzeniami kolidowały ze starożytnymi runami, a z zielarstwa... –pokręcił wstydliwie głową, jak gdyby szkoda w ogóle było o tym gadać. Tak po prawdzie, pewnie mógłby jakoś dokształcić się w naukach przyrodniczych, ale nigdy jakoś specjalnie nie interesowało go egzystencja niższych form gatunkowych. Do tego jeszcze musiałby się uczyć o tych wszystkich żywych trupach, o ghoulach, wampirach, poltergeistach, boginach, i całej reszcie obrzydliwego tałatajstwa, którego nawet nie potrafiłby nazwać.
– Jak w ogóle wygląda taki "niuchacz"? – zapytał, zaciekawiony. – Możemy pójść jutro do magicznej menażerii, jeżeli chcesz. Albo zoo, chociaż wątpię, żebyśmy znaleźli tam niuchacza.
Jak gdyby od niechcenia sięgnął po jej dłoń, odwracając własną, tak, aby zobaczyła, że umazał sobie wcześniej atramentem cały przegub. Z drżącymi rękoma trudno było nie narobić kleksów podczas pisania, zwłaszcza, gdy grezdało się od niechcenia po krzyżówce, zgadując kolejne hasła. Alex ujął delikatnie dłoń Navi, obracając własną tak, aby móc wyczyścić plamy z atramentu prostym zaklęciem. Weszło mu to w nawyk, ile to czasu spędzał bowiem zakopany pośród papierzysk, otoczony stertami książek i własnoręcznie wykonanych notatek? Uśmiechnął się lekko, powstrzymując się jednak od zbliżenia jej dłoni do swych ust. Od złożenia na niej pocałunku.
!BINGO A4
Kiedy tańczę, niebo tańczy razem ze mną
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr
Kiedy milknę, milczy świat
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr
Kiedy milknę, milczy świat