[06.10.1972] Dangerous Liaisons | Astoria & Odile

Przyjęła jej słowa bez najmniejszego drgnięcia twarzy, jakby przeprosiny i wyjaśnienia były jedynie formalnością, elementem gry, którą obie znały. Wolała zresztą tego nie komentować, nie przyznawać się do strachu ani jego braku. Stała nieruchomo przez kilka sekund, pozwalając ciszy osiąść między nimi, jednocześnie analizując każdy szczegół. Przesunęła spojrzeniem po rysach Fawley jeszcze raz, jakby chciała upewnić się, że nic się już nie zmieni, że skóra nie zacznie znów falować pod wpływem magii. Palce, wciąż ukryte w rękawie płaszcza, rozluźniły się minimalnie, choć różdżka pozostała tam, gdzie była - gotowa, obecna, niewidoczna. Mimo to jej ramiona, dotąd napięte, opadły nieznacznie - ruch tak subtelny, że łatwo było go przeoczyć. Nie był to jednak wyraz ulgi, raczej chwilowe rozluźnienie, które nie zdołało całkowicie zniwelować sztywności obecnej w jej postawie. Niespodziewane spotkania nie należały do rzeczy, które tolerowała z łatwością.
Astoria zrobiła jeden krok w stronę Odile, powoli, bez pośpiechu, zatrzymując się w odległości, która była wystarczająco bliska, by rozmowa nie wymagała podniesionego głosu, a jednocześnie na tyle daleka, by nie naruszyć własnej przestrzeni bezpieczeństwa. Słowa o "delikatnej sprawie" nie wywołały widocznej reakcji, ale w jej spojrzeniu pojawiła się odrobina większej uważności. Jeśli coś wymagało osobistego kontaktu, oznaczało to, że problem wykraczał poza drobne niedopatrzenie.
- Oczywiście. Proszę ze mną - skinęła głową i podeszła bliżej, wyciągając przed siebie rękę. Powrót do galerii byłby niemożliwy, nie chciała zwracać na siebie uwagi, nie chciała, żeby ktokolwiek miał okazję wykryć ich rozmowę. Gdy tylko Odile chwyciła jej dłoń, w następnym ułamku sekundy świat wokół nich rozpadł się na fragmenty. Teleportacja była precyzyjna i czysta, wylądowały w ciszy w niewielkim pomieszczeniu. Powietrze było tu cięższe, bardziej wilgotne, co sugerowało, że znajdują się gdzieś pod ziemią. Magazyn był ukryty głęboko i odcięty od galerii wszystkimi możliwymi środkami, nie miał nic wspólnego z jej oficjalną działalnością. Astoria puściła jej dłoń niemal natychmiast. Niewielki gabinet, do którego trafiły, był dokładnym przeciwieństwem bogato zdobionych sal wystawowych. Przestrzeń była skromna, niemal ascetyczna - ściany pozbawione ozdób, jedynie pojedyncze półki z dokumentami i zamkniętymi szkatułami. Biurko z ciemnego drewna stało pośrodku, idealnie czyste, z kilkoma równymi stosami pergaminów i kałamarzem ustawionym dokładnie w wyznaczonym miejscu. Nie było tu nic zbędnego. Nic, co mogłoby rozpraszać. Przeszła za biurko bez pośpiechu, poprawiła mankiet płaszcza i  usiadła, prostując plecy. Gestem dłoni zaprosiła drugą kobietę, żeby zajęła miejsce w fotelu naprzeciw niej.
- Nikt nam tu nie będzie przeszkadzać, możemy rozmawiać swobodnie - zaznaczyła, żeby od razu wymazać niepotrzebne skrępowanie. - O jakiej pomyłce mówimy?