27.04.2026, 20:23 ✶
Grackle?
Spojrzała jeszcze raz na krzyżówkę. Wilgowrony były zmyślnymi ptaszkami, ale chyba nie na tyle, by stać się użytecznymi dla goblinów. Podobne były w tym do srok, równie ponoć inteligentne i urocze. Nie spotkała nigdy żadnego.
Wiele było ptaków, które podczas swych dalekich podróży trafiały na jej statek. Przysiadały na falszburtach, wiły sobie gniazda na masztach. Czasem przylatywały ranne, zmęczone swoją odwieczną wędrówką - szybko nauczyła się składać delikatne skrzydła, pielęgnować pióra i koić ból każdego z nich. Potem odlatywały ciesząc się odzyskaną wolnością. Lubiła, gdy wracały ze swoimi pisklętami, zupełnie jak gdyby chciały się nimi pochwalić.
Nie opowiadała o tym nigdy Alexandrowi. Ale, zadecydowała nagle, jak wrócą do domu, pokaże mu taki stary album, który kiedyś zrobiły dla niej dzieciaczki z Little Hangleton. Wykleiły go przeróżnymi rysunkami i zdjęciami okolicznego ptactwa zapewne poświęcając przy okazji kilka porządnych książek swoich rodziców.
Żaden wilgowron nie pasował jednak do krzyżówki, więc nieco pewniej wpisała niuchacza.
Przekręciła się na krześle, gdy zaczął mówić o zajęciach z opieki nad magicznymi stworzeniami. Jej źrenice rozszerzyły się jakby na samą myśl, że można się tego uczyć tak po prostu, w szkole. Nie była głupia - wiedziała, że większość młodych czarodziejów chodzi do szkoły. Ona nie chodziła, bo rodzice woleli ją uczyć sami, zresztą z jej chorobą byłoby to pewnie szalenie niepraktyczne. Ale to musiało być niesamowite. Wstawać rano i iść się uczyć o przeróżnych zwierzętach Wspomniał coś o zielarstwie. Z tego też mieli przygotowanie? I starożytne runy? Niesamowite. Gdyby mogła uczestniczyć w takich lekcjach to… to pewnie chodziłaby na wszystkie jakie się tylko da!
Nagle uświadomiła sobie, że jeśli chodził do pełnoprawnej szkoły, to na pewno miał też takie specjalne podręczniki. Kiedyś nawet ona miała taki jeden do wróżbiarstwa, choć uczyła ją matka. Przygryzła lekko wargę. Może Alex mógłby jej pożyczyć? Może nawet nauczyłaby się czegoś nowego?
- Jak w ogóle wygląda taki niuchacz?
Zastanowiła się. Podniosła obie ręce dłońmi pokazując mniej więcej wielkość zwierzątka. Puchata kulka. Potem złączyła palce przy nosie, odsuwając je i robiąc przy tym dziubek. Ma długi ryjek. Na koniec rozczapirzyła palce, zginając je w szpony i uśmiechnęła się jak “najdrapieżniej” potrafiła szczerząc zęby i marszcząc nos. Ostre pazurki i małe kiełki. Zaśmiała się bezgłośnie, kryjąc twarz w dłoniach, więc ubrudziła się tuszem. Tak, dokładnie tak wyglądał taki niuchacz.
Skinęła głową, gdy wspomniał o Magicznej Menażerii. Mijali ten sklep po drodze, ale był już zamknięty. Może mieli tam coś na suchą skórę u starych druzgotków? Albo mogłaby kupić coś dla Kapitana Nemo. Miała nadzieję, że nie roznosił sąsiadom domu podczas jej nieobecności! Na pewno nie, uspokoiła się w myślach, Nemo bardzo lubił tam przebywać, bo sąsiedzi mieli sad, a pies uwielbiał podkradać jabłka.
- Albo do zoo.
Tu już nie wyglądała na tak chętną. Nie lubiła zoo. Ani cyrków. Kiedyś widziała taki jeden występ i ci ludzie zamknęli przepięknego Abraksana i och, jakiż ten koń był biedny. Wyraźnie się spięła, co pewnie wystarczyło Alexowi za odpowiedź.
Serce zabiło jej odrobinę mocniej, gdy ujął jej dłoń. Nie zauważyła wcześniej, że się pobrudziła tuszem, ale to wystarczyło, żeby zawstydzenie wykwitło czerwienią na jej policzkach.
Dziękuję. Odpowiedziała gestem wolnej dłoni… nie cofając ręki z jego uścisku. To było miłe. Jego dotyk był miły. Już nie był straszny. Powstrzymała się od splecenia ich palców razem, po prostu ciesząc się bliskością czarodzieja, tak długo jak bliskość ta trwała. Wiele się zmieniło od tamtego pamiętnego wieczoru, gdy znaleźli siebie nawzajem w jeziorze.
W końcu jednak poczuła, że powinni już iść. Alex wspomniał coś o nocowaniu w Londynie (co już samo w sobie było ekscytujące), Navi nie wiedziała jednak czy do tego miejsca czeka ich kolejny długi spacer czy też się teleportują od razu. Może spacer? Londyn nocą był naprawdę piękny, gdy tak rozpalano wszystkie latarnie. Odsunęła od nich gazetę - nie będzie im potrzebna, a może ktoś przyjdzie i zechce sobie dokończyć krzyżówkę. Zaklęciem posłała talerze na blat przy którym krzątał się właściciel tego jakże zacnego przybytku. Kolejnym - wyczyściła stół.
Gdy Alex opłacił rachunek (była bardzo wdzięczna i nawet chciała się dołożyć, ale miała w swojej wsiąkiewce tylko kilka kolorowych muszelek, które znalazła ostatnio w wodzie i jeden mały różowy kwarc) mogli wyjść w chłodną noc. Nieco niepewnie ujęła go pod rękę i przez moment próbowała wybadać czy czarodziejowi to nie przeszkadza. Nie przeszkadzało. Więc oparła głowę o jego ramię, zadzierając ją tylko po to by móc spojrzeć w niebo. No tak. W Londynie nie było widać gwiazd.
Nie szkodzi - pomyślała, uśmiechając się ciepło, przytulając pluszaka, którego wygrali w turnieju. Nie potrzebowała ich do szczęścia, nie dzisiaj.
Spojrzała jeszcze raz na krzyżówkę. Wilgowrony były zmyślnymi ptaszkami, ale chyba nie na tyle, by stać się użytecznymi dla goblinów. Podobne były w tym do srok, równie ponoć inteligentne i urocze. Nie spotkała nigdy żadnego.
Wiele było ptaków, które podczas swych dalekich podróży trafiały na jej statek. Przysiadały na falszburtach, wiły sobie gniazda na masztach. Czasem przylatywały ranne, zmęczone swoją odwieczną wędrówką - szybko nauczyła się składać delikatne skrzydła, pielęgnować pióra i koić ból każdego z nich. Potem odlatywały ciesząc się odzyskaną wolnością. Lubiła, gdy wracały ze swoimi pisklętami, zupełnie jak gdyby chciały się nimi pochwalić.
Nie opowiadała o tym nigdy Alexandrowi. Ale, zadecydowała nagle, jak wrócą do domu, pokaże mu taki stary album, który kiedyś zrobiły dla niej dzieciaczki z Little Hangleton. Wykleiły go przeróżnymi rysunkami i zdjęciami okolicznego ptactwa zapewne poświęcając przy okazji kilka porządnych książek swoich rodziców.
Żaden wilgowron nie pasował jednak do krzyżówki, więc nieco pewniej wpisała niuchacza.
Przekręciła się na krześle, gdy zaczął mówić o zajęciach z opieki nad magicznymi stworzeniami. Jej źrenice rozszerzyły się jakby na samą myśl, że można się tego uczyć tak po prostu, w szkole. Nie była głupia - wiedziała, że większość młodych czarodziejów chodzi do szkoły. Ona nie chodziła, bo rodzice woleli ją uczyć sami, zresztą z jej chorobą byłoby to pewnie szalenie niepraktyczne. Ale to musiało być niesamowite. Wstawać rano i iść się uczyć o przeróżnych zwierzętach Wspomniał coś o zielarstwie. Z tego też mieli przygotowanie? I starożytne runy? Niesamowite. Gdyby mogła uczestniczyć w takich lekcjach to… to pewnie chodziłaby na wszystkie jakie się tylko da!
Nagle uświadomiła sobie, że jeśli chodził do pełnoprawnej szkoły, to na pewno miał też takie specjalne podręczniki. Kiedyś nawet ona miała taki jeden do wróżbiarstwa, choć uczyła ją matka. Przygryzła lekko wargę. Może Alex mógłby jej pożyczyć? Może nawet nauczyłaby się czegoś nowego?
- Jak w ogóle wygląda taki niuchacz?
Zastanowiła się. Podniosła obie ręce dłońmi pokazując mniej więcej wielkość zwierzątka. Puchata kulka. Potem złączyła palce przy nosie, odsuwając je i robiąc przy tym dziubek. Ma długi ryjek. Na koniec rozczapirzyła palce, zginając je w szpony i uśmiechnęła się jak “najdrapieżniej” potrafiła szczerząc zęby i marszcząc nos. Ostre pazurki i małe kiełki. Zaśmiała się bezgłośnie, kryjąc twarz w dłoniach, więc ubrudziła się tuszem. Tak, dokładnie tak wyglądał taki niuchacz.
Skinęła głową, gdy wspomniał o Magicznej Menażerii. Mijali ten sklep po drodze, ale był już zamknięty. Może mieli tam coś na suchą skórę u starych druzgotków? Albo mogłaby kupić coś dla Kapitana Nemo. Miała nadzieję, że nie roznosił sąsiadom domu podczas jej nieobecności! Na pewno nie, uspokoiła się w myślach, Nemo bardzo lubił tam przebywać, bo sąsiedzi mieli sad, a pies uwielbiał podkradać jabłka.
- Albo do zoo.
Tu już nie wyglądała na tak chętną. Nie lubiła zoo. Ani cyrków. Kiedyś widziała taki jeden występ i ci ludzie zamknęli przepięknego Abraksana i och, jakiż ten koń był biedny. Wyraźnie się spięła, co pewnie wystarczyło Alexowi za odpowiedź.
Serce zabiło jej odrobinę mocniej, gdy ujął jej dłoń. Nie zauważyła wcześniej, że się pobrudziła tuszem, ale to wystarczyło, żeby zawstydzenie wykwitło czerwienią na jej policzkach.
Dziękuję. Odpowiedziała gestem wolnej dłoni… nie cofając ręki z jego uścisku. To było miłe. Jego dotyk był miły. Już nie był straszny. Powstrzymała się od splecenia ich palców razem, po prostu ciesząc się bliskością czarodzieja, tak długo jak bliskość ta trwała. Wiele się zmieniło od tamtego pamiętnego wieczoru, gdy znaleźli siebie nawzajem w jeziorze.
W końcu jednak poczuła, że powinni już iść. Alex wspomniał coś o nocowaniu w Londynie (co już samo w sobie było ekscytujące), Navi nie wiedziała jednak czy do tego miejsca czeka ich kolejny długi spacer czy też się teleportują od razu. Może spacer? Londyn nocą był naprawdę piękny, gdy tak rozpalano wszystkie latarnie. Odsunęła od nich gazetę - nie będzie im potrzebna, a może ktoś przyjdzie i zechce sobie dokończyć krzyżówkę. Zaklęciem posłała talerze na blat przy którym krzątał się właściciel tego jakże zacnego przybytku. Kolejnym - wyczyściła stół.
Gdy Alex opłacił rachunek (była bardzo wdzięczna i nawet chciała się dołożyć, ale miała w swojej wsiąkiewce tylko kilka kolorowych muszelek, które znalazła ostatnio w wodzie i jeden mały różowy kwarc) mogli wyjść w chłodną noc. Nieco niepewnie ujęła go pod rękę i przez moment próbowała wybadać czy czarodziejowi to nie przeszkadza. Nie przeszkadzało. Więc oparła głowę o jego ramię, zadzierając ją tylko po to by móc spojrzeć w niebo. No tak. W Londynie nie było widać gwiazd.
Nie szkodzi - pomyślała, uśmiechając się ciepło, przytulając pluszaka, którego wygrali w turnieju. Nie potrzebowała ich do szczęścia, nie dzisiaj.
Koniec sesji