28.04.2026, 08:34 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 28.04.2026, 08:39 przez Christopher Rosier.)
Było już późno, gdy wracali, i Rosier odprowadzał Victorię do punktu Fiuu. Teleportacja po kilku kieliszkach wina może i była możliwe, ale niewskazana, a chociaż może eskortowanie gdziekolwiek aurorki można by uznać za głupotę, to jednak pewne drobne zasady dobrych manier były tak wbite do głowy Christophera, że bardzo by się zdziwił, gdyby ktoś zwrócił mu na to uwagę.
Ulice były niemal puste, zarówno przez porę, jak, zapewne, przez Spaloną Noc. Lokali niby jeszcze nie pozamykano, ale od września, przynajmniej zdaniem Christophera ludzi jakby wymiotło z londyńskich ulic: atmosfera strachu zdawała się unosić stale w powietrzu. I nawet jemu, czystokrwistemu, charakterystycznemu dzięki czuprynie i noszonych ubraniach, znanemu na tyle, że w teorii żaden śmierciożerca nie powinien puścić w niego czaru za węgła, przyszło do głowy, że może za bardzo się zasiedzieli. Odepchnął jednak te myśli od siebie, zły trochę, bo nie pamiętał, aby kiedykolwiek, przez całe swoje życie, choć raz bał się wyjść po zmroku na ulice. Na całe szczęście wypity trunek ułatwił zepchnięcie tych zmartwień gdzieś w ciemne zakątki umysłu.
Chodniki tonęły w blasku latarni, rozpalonych wzdłuż Horyzontalnej, a skądś dobiegała piosenka. Chyba choć ulice były niemal puste, ktoś grał w Fontannie Szczęśliwego Losu mimo późnej pory, i gdy tę mijali, przez okna dało się dostrzec tańczących ludzi: beztroskich choćby przez krótką chwilę, mimo tego, że jedna z pobliskich kamienic wciąż leżała w ruinach.
– Zaczyna padać – powiedział, gdy pierwsza kropla deszczu uderzyła o jego dłoń. Uniósł spojrzenie ku zachmurzonemu niebu, a kolejne krople rozprysły się najpierw o jego nos, a potem o policzki. Rosier uniósł różdżkę, i roztoczył się nad nimi parasol, może i nietrwały, ale nie mieli do przejścia w końcu zbyt daleko. – Lubisz deszcz, Victorio?
Pytanie może też było głupie, i może dyktowało mu je wino, szumiące trochę w głowie. Chris nie był pijany, zwłaszcza że miał taką posturę i pijał wino na tyle często, aby głowę mieć dość mocną, ale na pewno trochę podchmielony.
Ulice były niemal puste, zarówno przez porę, jak, zapewne, przez Spaloną Noc. Lokali niby jeszcze nie pozamykano, ale od września, przynajmniej zdaniem Christophera ludzi jakby wymiotło z londyńskich ulic: atmosfera strachu zdawała się unosić stale w powietrzu. I nawet jemu, czystokrwistemu, charakterystycznemu dzięki czuprynie i noszonych ubraniach, znanemu na tyle, że w teorii żaden śmierciożerca nie powinien puścić w niego czaru za węgła, przyszło do głowy, że może za bardzo się zasiedzieli. Odepchnął jednak te myśli od siebie, zły trochę, bo nie pamiętał, aby kiedykolwiek, przez całe swoje życie, choć raz bał się wyjść po zmroku na ulice. Na całe szczęście wypity trunek ułatwił zepchnięcie tych zmartwień gdzieś w ciemne zakątki umysłu.
Chodniki tonęły w blasku latarni, rozpalonych wzdłuż Horyzontalnej, a skądś dobiegała piosenka. Chyba choć ulice były niemal puste, ktoś grał w Fontannie Szczęśliwego Losu mimo późnej pory, i gdy tę mijali, przez okna dało się dostrzec tańczących ludzi: beztroskich choćby przez krótką chwilę, mimo tego, że jedna z pobliskich kamienic wciąż leżała w ruinach.
– Zaczyna padać – powiedział, gdy pierwsza kropla deszczu uderzyła o jego dłoń. Uniósł spojrzenie ku zachmurzonemu niebu, a kolejne krople rozprysły się najpierw o jego nos, a potem o policzki. Rosier uniósł różdżkę, i roztoczył się nad nimi parasol, może i nietrwały, ale nie mieli do przejścia w końcu zbyt daleko. – Lubisz deszcz, Victorio?
Pytanie może też było głupie, i może dyktowało mu je wino, szumiące trochę w głowie. Chris nie był pijany, zwłaszcza że miał taką posturę i pijał wino na tyle często, aby głowę mieć dość mocną, ale na pewno trochę podchmielony.