[kwiecień 1971] Daj to chiński sprzedawca jaj

Brenna nawet nie wypytywała, po co dokładnie Dora chce iść do Chinatown: dziewczyna chciała tam iść i nie chciała być sama, Brenna więc zerknęła tylko w swój grafik i zaproponowała możliwe terminy. Świat wiosną 1971 już może się powoli sypał, ale jeszcze nie rozpadał, a ona jednak nie spodziewała się śmierciożerców przepychających się pośród tłumów ludzi w Chinatown. Na pewno nie oczekiwałaby, że jej dziadek wybierze się tutaj z wizytą. Mimo to trzymała dłoń na ramieniu Dory, jakoś tak odruchowo, chyba bardziej niż z obawy, że coś się stanie, to aby nie zgubić jej w tłumie. Chinatown było fascynujące, ale też głośne, tłoczne i niewykluczone, że niebezpieczne, tymi całkowicie niemagicznymi zagrożeniami w rodzaju kieszonkowców.
– Złoto i czerwień – stwierdziła z rozbawionym uśmiechem, rzecz jasna pijąc do kolorów Gryffindoru. I jednego, i drugiego (z przewagą tego drugiego) było tutaj bardzo dużo. – Ten składnik będzie w sklepie… takim naszym czy takim ich? – spytała, mając oczywiście na myśli czy szukają sklepu czarodziejskiego, czy mugolskiego, ale chociaż wątpiła, by ktoś zwrócił uwagę na gadanie o czarach, starała się jednak w tłumie nie podchodzić do ustawy tajności aż tak beztrosko.
Co nie powstrzymało jej przed zadaniem kolejnego pytania, pochylając się ku Dorze nieco, nim je wypowiedziała.
– Hej, chińskie smoki naprawdę tak wyglądają? – zapytała, zapatrzona w malunki przedstawiające chińskie smoki właśnie, nad jednym z lokali. Była zaintrygowana, czy w Azji takie stworzenia naprawdę występowały, czy były tylko elementem folkloru. – Musimy koniecznie kupić coś do jedzenia, skoro już tutaj jesteśmy. Ładnie pachnie – dorzuciła, gdy przechodziły obok jakiejś budki z jedzeniem i napłynęły ku nim zapachy. Nie przypominała sobie, żeby kiedykolwiek jadła „kurczaka po chińsku”, promowanego na plakacie umieszczonym na budce, ale uznała, że to był doskonały moment, żeby spróbować.