28.04.2026, 12:36 ✶
– To jest trzynastka – powiedział Darcy, takim trochę niewyraźnym tonem. Oczywiście, od razu mu przyszło do głowy, że cała ta sytuacja jest idealna do jakiejś książki romantycznej, a wszyscy kochali książki romantyczne. Ale chociaż on był pewny, że świetnie sprawdziłby się w roli bohatera takiej, to w tej chwili czuł się trochę niezręcznie. Dokładnie tak, jak nigdy, ale to nigdy nie czuli się bohaterowie jego książek.
Zwłaszcza gdy upewnił się, że nie, żadne z nich nie było aż tak pijane, i że oboje trafili do „dobrego” pokoju. Bagaże przenosiła tutaj obsługa, nie oni, niemożliwe więc, żeby któreś z nich się pomyliło.
– To… zaczynam mieć wrażenie, że te bilety, które kupiliśmy… yhym, że miały należeć do państwa Bower – stwierdził, bo nie był asem wywiadu, ale nie był aż tak głupi, by na to nie wpaść. Podał Ricie kartkę z życzeniami udanego rejsu dla państwa Bower: czyli, zdaje się, w tej chwili ich. – Czy ten człowiek, od którego kupiłaś bilety, nie pytał, czy nie chciałabyś dwóch?
Jego nie spytał, ale istniała szansa, że Rita po prostu kupiła swój jako pierwsza. Sprzedawca chciał się ich pozbyć, może wcale ich nie kupił, a to była jakieś wygrana albo, o zgrozo, zdobył je nielegalnie, więc nie wybrzydzał i wepchnął je pierwszym chętnym?
Darcy podrapał się po tyle głowy, mierzwiąc czuprynę palcami. Rozglądał się po pomieszczeniu, starając się nie patrzeć na Ritę. Było na tyle duże, że mogliby się tu bez problemu pomieścić oboje, a na łóżku to pomiędzy nich wcisnęłaby się spokojnie jeszcze jedna osoba i drugi pies. Ale czy wypadało, żeby powiedział, że w sumie to dadzą sobie radę?
– Mogę spytać obsługi, czy nie mają jakiejś wolnej kajuty – stwierdził w końcu z westchnieniem. Dopłacić za tą jeszcze by mógł, ale jeśli dobrze się orientował, wszystkie miejsca na rejs wyprzedano, jeśli nawet coś mu znajdą, pewnie jakąś klitkę, a przecież utknęli tu: statek był już pod wodą, teleportowanie się byłoby ryzykowne.
Zwłaszcza gdy upewnił się, że nie, żadne z nich nie było aż tak pijane, i że oboje trafili do „dobrego” pokoju. Bagaże przenosiła tutaj obsługa, nie oni, niemożliwe więc, żeby któreś z nich się pomyliło.
– To… zaczynam mieć wrażenie, że te bilety, które kupiliśmy… yhym, że miały należeć do państwa Bower – stwierdził, bo nie był asem wywiadu, ale nie był aż tak głupi, by na to nie wpaść. Podał Ricie kartkę z życzeniami udanego rejsu dla państwa Bower: czyli, zdaje się, w tej chwili ich. – Czy ten człowiek, od którego kupiłaś bilety, nie pytał, czy nie chciałabyś dwóch?
Jego nie spytał, ale istniała szansa, że Rita po prostu kupiła swój jako pierwsza. Sprzedawca chciał się ich pozbyć, może wcale ich nie kupił, a to była jakieś wygrana albo, o zgrozo, zdobył je nielegalnie, więc nie wybrzydzał i wepchnął je pierwszym chętnym?
Darcy podrapał się po tyle głowy, mierzwiąc czuprynę palcami. Rozglądał się po pomieszczeniu, starając się nie patrzeć na Ritę. Było na tyle duże, że mogliby się tu bez problemu pomieścić oboje, a na łóżku to pomiędzy nich wcisnęłaby się spokojnie jeszcze jedna osoba i drugi pies. Ale czy wypadało, żeby powiedział, że w sumie to dadzą sobie radę?
– Mogę spytać obsługi, czy nie mają jakiejś wolnej kajuty – stwierdził w końcu z westchnieniem. Dopłacić za tą jeszcze by mógł, ale jeśli dobrze się orientował, wszystkie miejsca na rejs wyprzedano, jeśli nawet coś mu znajdą, pewnie jakąś klitkę, a przecież utknęli tu: statek był już pod wodą, teleportowanie się byłoby ryzykowne.