28.04.2026, 20:30 ✶
Odile najwyraźniej idealnie trafiła wskazując Basiliusa, ponieważ Othello od razu się zgodził. W innym wypadku zapewne marnowaliby czas na kłótnię, przekrzykując się na temat tego, który uzdrowiciel lepiej by się nadawał. Szczęśliwie jednak Prewett posiadał w oczach obojga z rodzeństwa Fawley odpowiednie kompetencje.
Podczas drogi do kawiarni dyskretnie przyglądała się bratu, starając się wypatrzeć, jak jej własne ciało reagowało na zmianę duszy. Tak jak podejrzewała, kontrola nad zdolnościami metamorfomagicznymi była umiejętnością wyuczoną, powiązaną z osobą posiadającą tę wiedzę a nie z samym organizmem. U Othella widoczne były bowiem subtelne zmiany wywołane emocjami, charakterystyczny dla młodszych czarodziei, którzy nie potrafili jeszcze okiełznać swoich mocy. On sam by tego nie zauważył, ale jego paznokcie zmieniały kolor, pulsując na coraz ciemniejsze barwy, a końcówki włosów zaczynały się chaotycznie wić. Jeśli Odile dobrze pamiętała własne doświadczenia z dzieciństwa, były to oznaki zmartwienia. Nic dziwnego. Ciekawiło ją, czy w jej przypadku analogicznie można było dostrzec zmiany w ciele brata. Nie starała się usilnie naśladować manieryzmów brata, krocząc swoim zwykłym, pewnym chodem. Poruszała się w ten sposób niezależnie od przybranej tożsamości, ponieważ jeszcze pracując u koronera dowiedziała się, że kobiety roztaczające wokół siebie aurę asertywności rzadziej padają ofiarą ataków.
Kiedy usiedli, zamówiła u kelnerki zwykłą czarną herbatę oraz tost z szynką. Nawet po tym, jak dziewczyna odeszła, Fawley czuła na sobie jej spojrzenie. Ewidentnie obczajała Othella, co wydało się Odile bardzo zabawne. Poczekaj, aż poznasz jego osobowość.
– Mhm. Po prostu powiemy, że zatrzymała nas praca. Może Basilius szybko odpisze i będziemy mogli sobie darować to przedstawienie. – rzuciła biorąc notes i pióro, które łaskawie zostały jej wręczony. Musiała zabrać się za pisanie listu jak najszybciej. – Serio? A myślałam, że kurwy przewijają się częściej w twoim życiu. – powiedziała z przekąsem, akurat kiedy kelnerka przyniosła jej zamówienie. Oczy dziewczyny wybałuszyły się, lecz nie skomentowała tego w żaden sposób i szybko odeszła. – Swoją drogą, wpadłeś jej w oko. Mam nadzieję, że ten tekst jej nie przestraszył.
Podczas drogi do kawiarni dyskretnie przyglądała się bratu, starając się wypatrzeć, jak jej własne ciało reagowało na zmianę duszy. Tak jak podejrzewała, kontrola nad zdolnościami metamorfomagicznymi była umiejętnością wyuczoną, powiązaną z osobą posiadającą tę wiedzę a nie z samym organizmem. U Othella widoczne były bowiem subtelne zmiany wywołane emocjami, charakterystyczny dla młodszych czarodziei, którzy nie potrafili jeszcze okiełznać swoich mocy. On sam by tego nie zauważył, ale jego paznokcie zmieniały kolor, pulsując na coraz ciemniejsze barwy, a końcówki włosów zaczynały się chaotycznie wić. Jeśli Odile dobrze pamiętała własne doświadczenia z dzieciństwa, były to oznaki zmartwienia. Nic dziwnego. Ciekawiło ją, czy w jej przypadku analogicznie można było dostrzec zmiany w ciele brata. Nie starała się usilnie naśladować manieryzmów brata, krocząc swoim zwykłym, pewnym chodem. Poruszała się w ten sposób niezależnie od przybranej tożsamości, ponieważ jeszcze pracując u koronera dowiedziała się, że kobiety roztaczające wokół siebie aurę asertywności rzadziej padają ofiarą ataków.
Kiedy usiedli, zamówiła u kelnerki zwykłą czarną herbatę oraz tost z szynką. Nawet po tym, jak dziewczyna odeszła, Fawley czuła na sobie jej spojrzenie. Ewidentnie obczajała Othella, co wydało się Odile bardzo zabawne. Poczekaj, aż poznasz jego osobowość.
– Mhm. Po prostu powiemy, że zatrzymała nas praca. Może Basilius szybko odpisze i będziemy mogli sobie darować to przedstawienie. – rzuciła biorąc notes i pióro, które łaskawie zostały jej wręczony. Musiała zabrać się za pisanie listu jak najszybciej. – Serio? A myślałam, że kurwy przewijają się częściej w twoim życiu. – powiedziała z przekąsem, akurat kiedy kelnerka przyniosła jej zamówienie. Oczy dziewczyny wybałuszyły się, lecz nie skomentowała tego w żaden sposób i szybko odeszła. – Swoją drogą, wpadłeś jej w oko. Mam nadzieję, że ten tekst jej nie przestraszył.