29.04.2026, 09:01 ✶
– Lubię dźwięk i zapach deszczu, jeśli jestem w pracowni albo mieszkaniu – odparł Christopher po chwili zastanowienia. – Dobrze mi się wtedy pracuje. Na pewno nie lubiłby chodzić w deszczu na patrole.
Oczywiście, przy ładnej pogodzie, gdy przez okna wpada wiele światła, praca była łatwiejsza, ale w Anglii słonecznie dni należały raczej do rzadkości. Odgłosy deszczu sprzyjały skupieniu bardziej niż wiatr, a gdy po deszczu otwierało się okna, przynosił ze sobą jakiś zapach świeżości. Prawdą było jednak, że Rosier mógł lubić deszcz głównie dlatego, że nie musiał raczej w nim biegać po mieście: miał od tego ludzi, a jeśli gdzieś musiał stawić się osobiście, mógł po prostu się teleportować. Ot jeden z wielu przywilejów bycia po pierwsze bogatym po drugie czarodziejem.
I'm singin' in the rain
Just singin' in the rain
What a glorious feelin'
I'm happy again.
Do dźwięku muzyki, wygrywanej chyba na pianinie – Rosier nie był pewny, czy w Fontannie czy w jednym z domów – dołączyły słowa. Christopher oczywiście ich nie znał, ale uśmiechnął się pod nosem, bo jakoś pasowały do tego, że deszcz coraz śmielej uderzał o wyczarowany przez niego parasol, bębnił o ziemię, szybko mocząc chodniki. A mimo paskudnej pogody, Rosier miał całkiem dobry humor: może trochę przez miły wieczór, może przez wino, szumiące w głowie.
W melodię wlewano magię, emocje grającego, coś, co potrafili ci bardziej utalentowani czarodziejscy artyści. Nie opętywała niby imperius, nie była czymś, czemu absolutnie dało się oprzeć, ale sprawiała, że ta radość i pragnienia tańca, którymi śpiewający i grający napełniali utwór, zdawała się wyczuwalna i dla słuchaczy. Odbijała się w Christoperze niby echo.
– Chyba nabrałem ochoty, żeby zmoknąć – oświadczył, niewątpliwie pod wpływem tej magii, oddając parasol Victorii, bo nagle przestało mu przeszkadzać, że miałby być mokry. Pewnie jakby to był dzień, ludzie dookoła, a on nie wypiłby wina, prychnąłby tylko i poszedł dalej… ale jakoś wcale nie chciał walczyć z tą piosenką.
Po prawdzie zaczynało go wręcz kusić, żeby się do niej przyłączyć.
Oczywiście, przy ładnej pogodzie, gdy przez okna wpada wiele światła, praca była łatwiejsza, ale w Anglii słonecznie dni należały raczej do rzadkości. Odgłosy deszczu sprzyjały skupieniu bardziej niż wiatr, a gdy po deszczu otwierało się okna, przynosił ze sobą jakiś zapach świeżości. Prawdą było jednak, że Rosier mógł lubić deszcz głównie dlatego, że nie musiał raczej w nim biegać po mieście: miał od tego ludzi, a jeśli gdzieś musiał stawić się osobiście, mógł po prostu się teleportować. Ot jeden z wielu przywilejów bycia po pierwsze bogatym po drugie czarodziejem.
I'm singin' in the rain
Just singin' in the rain
What a glorious feelin'
I'm happy again.
Do dźwięku muzyki, wygrywanej chyba na pianinie – Rosier nie był pewny, czy w Fontannie czy w jednym z domów – dołączyły słowa. Christopher oczywiście ich nie znał, ale uśmiechnął się pod nosem, bo jakoś pasowały do tego, że deszcz coraz śmielej uderzał o wyczarowany przez niego parasol, bębnił o ziemię, szybko mocząc chodniki. A mimo paskudnej pogody, Rosier miał całkiem dobry humor: może trochę przez miły wieczór, może przez wino, szumiące w głowie.
W melodię wlewano magię, emocje grającego, coś, co potrafili ci bardziej utalentowani czarodziejscy artyści. Nie opętywała niby imperius, nie była czymś, czemu absolutnie dało się oprzeć, ale sprawiała, że ta radość i pragnienia tańca, którymi śpiewający i grający napełniali utwór, zdawała się wyczuwalna i dla słuchaczy. Odbijała się w Christoperze niby echo.
– Chyba nabrałem ochoty, żeby zmoknąć – oświadczył, niewątpliwie pod wpływem tej magii, oddając parasol Victorii, bo nagle przestało mu przeszkadzać, że miałby być mokry. Pewnie jakby to był dzień, ludzie dookoła, a on nie wypiłby wina, prychnąłby tylko i poszedł dalej… ale jakoś wcale nie chciał walczyć z tą piosenką.
Po prawdzie zaczynało go wręcz kusić, żeby się do niej przyłączyć.