29.04.2026, 21:01 ✶
– Dzięki niemu łatwiej zapomnieć o reszcie świata – stwierdził Christopher, znowu po momencie zastanowienia, kiedy starał się ubrać w słowa to, co miał na myśli. Uspokajająco, owszem, ale o ile Victorii pomagał w walce z bezsennością, dla niego był dobrym tłem do pracy i zatraceniu się w projektach.
I'm laughing at clouds.
So dark up above
The sun's in my heart
And i'm ready for love.
Melodia była chwytliwa, słowa przepełnione jakąś radością. Nie coś, czemu zupełnie nie dałoby się oprzeć: pewnie i bez oklumencji dostatecznie uparty człowiek mógłby się odwrócić, zasłonić uszy i odejść, a z nią dałoby się z wpływu otrząsnąć bez większego trudu. Ale to nie było coś, co miało opętać, odebrać wolę – artysta czy artyści raczej zdawali się dzielić swoją radością, zachęcać do poddania się jej i do poniesienia tańcowi niż próbować do tego zmuszać.
Rzecz w tym, że Christopher chyba nie chciał.
Był człowiekiem, który lubił poddawać się kaprysom i działał czasem impulsywnie. Kochał swoje projekty, ale tak naprawdę ogółem całkiem cenił sztukę: obrazy, grę aktorską, książki, także muzykę. To nie był Chopen ani Mozart, ale miało to w sobie znacznie więcej życia.
Pozwolił, by parasol po prostu upadł na chodnik, wilgotny, zaczynający się skrzyć w blasku lamp.
– Naprawdę? Zawsze sądziłem, że uchodzę za ekscentrycznego artystę – stwierdził z pewnym rozbawieniem, odwracając się ku Victorii. Ale po prawdzie nie mógł się jakoś dziwić, bo zależnie od tego, z której strony się go poznało, mógł uchodzić i za znudzonego bogacza, przez niektórych branego za zblazowanego, przez innych za sztywnego. I po prawdzie… było w tym trochę racji. Chyba przez pewien czas Christopher był znudzony: ten moment życia, gdy często bogate i popularne dzieciaki nagle wpadają w złe towarzystwo, za dużo piją, chlają i rujnują sobie życie. Może miał jednak w sobie trochę rozsądku, może uchroniło go przed tym to, że zaczął rozpadać się świat, a może ot impuls każący ruszyć w inną stronę? – Masz ochotę zatańczyć? – spytał, wyciągając ku niej rękę, może trochę wiedziony podszeptem magii w piosence, ale bardziej zaintrygowany, czy się zgodzi, czy odmówi. Nie było tak naprawdę złego wyboru: była jednak głównie ciekawość, co Victoria Lestrange wybierze.
I'm laughing at clouds.
So dark up above
The sun's in my heart
And i'm ready for love.
Melodia była chwytliwa, słowa przepełnione jakąś radością. Nie coś, czemu zupełnie nie dałoby się oprzeć: pewnie i bez oklumencji dostatecznie uparty człowiek mógłby się odwrócić, zasłonić uszy i odejść, a z nią dałoby się z wpływu otrząsnąć bez większego trudu. Ale to nie było coś, co miało opętać, odebrać wolę – artysta czy artyści raczej zdawali się dzielić swoją radością, zachęcać do poddania się jej i do poniesienia tańcowi niż próbować do tego zmuszać.
Rzecz w tym, że Christopher chyba nie chciał.
Był człowiekiem, który lubił poddawać się kaprysom i działał czasem impulsywnie. Kochał swoje projekty, ale tak naprawdę ogółem całkiem cenił sztukę: obrazy, grę aktorską, książki, także muzykę. To nie był Chopen ani Mozart, ale miało to w sobie znacznie więcej życia.
Pozwolił, by parasol po prostu upadł na chodnik, wilgotny, zaczynający się skrzyć w blasku lamp.
– Naprawdę? Zawsze sądziłem, że uchodzę za ekscentrycznego artystę – stwierdził z pewnym rozbawieniem, odwracając się ku Victorii. Ale po prawdzie nie mógł się jakoś dziwić, bo zależnie od tego, z której strony się go poznało, mógł uchodzić i za znudzonego bogacza, przez niektórych branego za zblazowanego, przez innych za sztywnego. I po prawdzie… było w tym trochę racji. Chyba przez pewien czas Christopher był znudzony: ten moment życia, gdy często bogate i popularne dzieciaki nagle wpadają w złe towarzystwo, za dużo piją, chlają i rujnują sobie życie. Może miał jednak w sobie trochę rozsądku, może uchroniło go przed tym to, że zaczął rozpadać się świat, a może ot impuls każący ruszyć w inną stronę? – Masz ochotę zatańczyć? – spytał, wyciągając ku niej rękę, może trochę wiedziony podszeptem magii w piosence, ale bardziej zaintrygowany, czy się zgodzi, czy odmówi. Nie było tak naprawdę złego wyboru: była jednak głównie ciekawość, co Victoria Lestrange wybierze.