30.04.2026, 08:44 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 30.04.2026, 08:47 przez Christopher Rosier.)
– Czasem. Chociaż chyba wolę deszcz. Przy burzy jest ciemnej i głośniej – ocenił Christoper, znowu nie od razu, bo chyba nad tym czy lubi burzę dotąd się nie zastanawiał. Rzecz jasna nie mówił o sytuacji, gdy podczas burzy jesteś na zewnątrz, bo to że takich sytuacji by nie lubił, rozumiało się chyba samo przez się.
Rosier nie stykał się z magią manipulującą umysłami tak często jak ona. Właściwie nie miał z nią do czynienia niemal nigdy: jeśli już to właśnie w tej formie, w której używali jej artyści. Ta zupełnie mu nie przeszkadzała – traktował raczej to jak wlanie odrobiny magii i siebie w dzieło. Ba, jedna z kolekcji Domu Mody Rosierów była oparta na tym efekcie. Pewnie jakby opętywała go jakaś wila bądź ktoś rzucałby imperiusa przejmowałby się bardziej. Ale na co dzień nie potrzebował i takiej zachęty, by zrobić coś tylko dlatego, że miał ochotę, czemu więc nie miałby ulec jednej piosence?
– Potrafi nagle stwierdzić, że natychmiast chce świstoklika do Francji, bo ma ochotę na francuskie pieczywo? Stoi i patrzy w przestrzeń, a potem wybiega, żeby zacząć rysować na serwetce. Albo rozdziera na kawałki suknię, bo uznał projekt za mało udany. Lub zarządza, że pora na wycieczkę do zamku Draculi, by szukać inspiracji do projektu… nawiasem mówiąc, zamek Draculi był bardzo rozczarowujący – stwierdził. – Oczywiście, moje pracownice pewnie mogłyby dorzucić do tego parę mało pochlebnych uwag.
Rzecz jasna sam siebie uznawał za dobrego pracodawcę, ale na pewno był ktoś, kto uznałby go za Demona, jak szefową z książki Demon ubiera się u Rosierów. Christopher płacił dobrze, potrafił w przypływie dobrego humoru być hojny wobec tych, którzy się starali, ale bywał wymagający i czasem ponosiła go złość albo frustracja, i w tych dniach pracownicy mieli z nim ciężkie życie, a rok 1972 niekoniecznie sprzyjał pamiętaniu o hasłach takich jak mobbing.
Oczywiście, do wymienionej listy mógł dodać też: pod wpływem wina, zaklętej muzyki i kaprysu uznaje, że tańczenie w deszczu to świetny pomysł. Ujął jej rękę, ułożył drugą dłoń na talii i poprowadził ją w tańcu: trochę bardziej żywiołowym niż te, które tańczyli na balu, bo i piosenka była znacznie bardziej żywiołowa niż te, jakie wygrywano zwykle na większych fetach czystokrwistych.
– Tańczyłaś tak kiedyś? – spytał, chyba z odrobiną rozbawienia, obracając ją w tańcu.
Let the stromy clouds chase.
Everyone from the place
Come on with the rain
I've a smile on my face.
Rosier nie stykał się z magią manipulującą umysłami tak często jak ona. Właściwie nie miał z nią do czynienia niemal nigdy: jeśli już to właśnie w tej formie, w której używali jej artyści. Ta zupełnie mu nie przeszkadzała – traktował raczej to jak wlanie odrobiny magii i siebie w dzieło. Ba, jedna z kolekcji Domu Mody Rosierów była oparta na tym efekcie. Pewnie jakby opętywała go jakaś wila bądź ktoś rzucałby imperiusa przejmowałby się bardziej. Ale na co dzień nie potrzebował i takiej zachęty, by zrobić coś tylko dlatego, że miał ochotę, czemu więc nie miałby ulec jednej piosence?
– Potrafi nagle stwierdzić, że natychmiast chce świstoklika do Francji, bo ma ochotę na francuskie pieczywo? Stoi i patrzy w przestrzeń, a potem wybiega, żeby zacząć rysować na serwetce. Albo rozdziera na kawałki suknię, bo uznał projekt za mało udany. Lub zarządza, że pora na wycieczkę do zamku Draculi, by szukać inspiracji do projektu… nawiasem mówiąc, zamek Draculi był bardzo rozczarowujący – stwierdził. – Oczywiście, moje pracownice pewnie mogłyby dorzucić do tego parę mało pochlebnych uwag.
Rzecz jasna sam siebie uznawał za dobrego pracodawcę, ale na pewno był ktoś, kto uznałby go za Demona, jak szefową z książki Demon ubiera się u Rosierów. Christopher płacił dobrze, potrafił w przypływie dobrego humoru być hojny wobec tych, którzy się starali, ale bywał wymagający i czasem ponosiła go złość albo frustracja, i w tych dniach pracownicy mieli z nim ciężkie życie, a rok 1972 niekoniecznie sprzyjał pamiętaniu o hasłach takich jak mobbing.
Oczywiście, do wymienionej listy mógł dodać też: pod wpływem wina, zaklętej muzyki i kaprysu uznaje, że tańczenie w deszczu to świetny pomysł. Ujął jej rękę, ułożył drugą dłoń na talii i poprowadził ją w tańcu: trochę bardziej żywiołowym niż te, które tańczyli na balu, bo i piosenka była znacznie bardziej żywiołowa niż te, jakie wygrywano zwykle na większych fetach czystokrwistych.
– Tańczyłaś tak kiedyś? – spytał, chyba z odrobiną rozbawienia, obracając ją w tańcu.
Let the stromy clouds chase.
Everyone from the place
Come on with the rain
I've a smile on my face.