30.04.2026, 10:15 ✶
Chłopak reagował na jej słowa, co było dobrym znakiem. Najwyraźniej coś trzymało go przy życiu albo miał silną wolę przetrwania. Niektórzy pacjenci znajdujący się w krytycznym stanie nie mieli siły walczyć o życie, przez co nie dało się ich uratować, niezależnie od wysiłku medyków. Odile w pewnym stopniu ich rozumiała, choć jednocześnie niezmiernie frustrowały ją podobne przypadki. Ale cóż, takie były uroki zawodu uzdrowiciela; możesz się starać ze wszystkich sił, a potem pacjent sam będzie sabotował swoje zdrowie. Dlatego praca z trupami była mniej stresująca.
Pomimo zmęczenia, nie miała jeszcze problemu z rzucaniem zaklęć. Struktura cegły niemal od razu zmieniła się w drewnianą deskę, pasującą długością do ręki młodzieńca. Fawley od razu zabrała się za usztywnianie złamanej kości, a następnie przerzuciła chłopakowi bandaż przez ramię, tworząc coś w rodzaju prowizorycznego temblaka.
– Mhm, tak zakładałam. – odpowiedziała, gdy wyjawił przed nią swoją tożsamość. W rzeczywistości wcale nie miała pewności, czy jest czarodziejem, ale nie zamierzała go niepokoić. Pewność siebie u uzdrowicieli uspokajała pacjentów (przynajmniej niektórych). Skinęła głową na słowa podziękowania i jeszcze raz obrzuciła chłopaka wzrokiem, by ocenić jego stan. Umiejętność wysłowienia się, nawet jak stary dziad, sprawiała, że dobrze rokował. – To wszystko, co mogę zrobić na razie Henry. Niestety nie mam już przy sobie Szkiele-Wzro, więc musisz iść z tym do Munga. Tylko dotarcie tam może być... utrudnione. – mówiła neutralnym tonem, z którego jednak przebijało zmęczenie. Naprawdę miała już tego wszystkiego kurwa dosyć. Mogła się produkować ile chciała, ale po drodze do szpitala Lockhartowi mogło się przytrafić coś jeszcze gorszego. A wszystko to przez jakichś zjebów w maskach.
Instynktownie wyciągnęła papierosa i zapaliła go za pomocą różdżki, lecz gdy już miała go włożyć do ust coś ją tknęło, by zaoferować zapalonego szluga chłopakowi. W obecnej sytuacji potrzebował każdego ukojenia, jakie mógł dostać.
– Czujesz się na siłach na teleportację? Albo może znasz jakieś bezpieczne lokum w okolicy? – byli na tyle daleko od Munga, że nie mogła go tam po prostu zaprowadzić.
Pomimo zmęczenia, nie miała jeszcze problemu z rzucaniem zaklęć. Struktura cegły niemal od razu zmieniła się w drewnianą deskę, pasującą długością do ręki młodzieńca. Fawley od razu zabrała się za usztywnianie złamanej kości, a następnie przerzuciła chłopakowi bandaż przez ramię, tworząc coś w rodzaju prowizorycznego temblaka.
– Mhm, tak zakładałam. – odpowiedziała, gdy wyjawił przed nią swoją tożsamość. W rzeczywistości wcale nie miała pewności, czy jest czarodziejem, ale nie zamierzała go niepokoić. Pewność siebie u uzdrowicieli uspokajała pacjentów (przynajmniej niektórych). Skinęła głową na słowa podziękowania i jeszcze raz obrzuciła chłopaka wzrokiem, by ocenić jego stan. Umiejętność wysłowienia się, nawet jak stary dziad, sprawiała, że dobrze rokował. – To wszystko, co mogę zrobić na razie Henry. Niestety nie mam już przy sobie Szkiele-Wzro, więc musisz iść z tym do Munga. Tylko dotarcie tam może być... utrudnione. – mówiła neutralnym tonem, z którego jednak przebijało zmęczenie. Naprawdę miała już tego wszystkiego kurwa dosyć. Mogła się produkować ile chciała, ale po drodze do szpitala Lockhartowi mogło się przytrafić coś jeszcze gorszego. A wszystko to przez jakichś zjebów w maskach.
Instynktownie wyciągnęła papierosa i zapaliła go za pomocą różdżki, lecz gdy już miała go włożyć do ust coś ją tknęło, by zaoferować zapalonego szluga chłopakowi. W obecnej sytuacji potrzebował każdego ukojenia, jakie mógł dostać.
– Czujesz się na siłach na teleportację? Albo może znasz jakieś bezpieczne lokum w okolicy? – byli na tyle daleko od Munga, że nie mogła go tam po prostu zaprowadzić.