05.05.2026, 12:15 ✶
Bycie biednym, chorym, po prostu niedostrzeganym, nieważnym: to było coś, czego Rosier gdyby miał się zastanowić, pewnie by się obawiał. Choroby i starości nikt nie mógł uniknąć i czekały właściwie każdego, acz o tym nie myślał za wiele traktując to jako daleką przyszłość. Za to na pewno nie chciał znikać w tłumie. Niestety lub stety, należał do tych osób, dla których to, by inni ich dostrzegali, miało znaczenie – choć przynajmniej niezbyt obchodziło go czy mówią dobrze, czy źle. Wystarczyło, że mówili.
– To prawda, choć świat byłby bardzo nudny, gdyby wszyscy nosili tylko ją – zgodził się, a kąciki ust uniosły się lekko w uśmiechu, gdy patrzyli sobie przez moment w oczy z tak niewielkiej odległości, zanim się wreszcie wyprostował. – Jeżeli masz ochotę się nią podzielić, chętnie posłucham. Pytanie, czy na pewno chcesz opowiadać ją teraz moknąc czy wolałabyś zrobić to przy innej okazji? – spytał, sięgając ku jej przemoczonym włosom i odsuwając je z twarzy. A potem uniósł głowę, spoglądając ku chmurom, a krople deszczu rozbiły się mu o twarz. Oboje byli już zupełnie przemoczeni, a nawet jeśli Victorii zawsze było zimno, podejrzewał, że bycie mokrym wciąż mogło nie być zbyt przyjemne, no i pewnie niekoniecznie było tak, że nie mogła się rozchorować, jeśli ciało zostanie wystawione na ekstremalne temperatury.
– Oczywiście, że tak – zapewnił, jak przystało na kogoś, kto w sumie do pewnego stopnia był jeśli nie primadonną urodzoną, to z pewnością na taką wychowaną. – Strój był czerwony z czarnymi akcentami, bo sama czerń zdawała mi się tu zbyt oczywista, a czerwień to barwa krwi. Podczas pokazuje prezentowała ją wampirza modelka. Nie było łatwo taką znaleźć – dodał, a potem zaoferował po prostu Victorii ramię, bo taniec się już skończył, a oni stali na środku tej ulicy, w strugach deszczu: chyba powinni ruszyć do tego punktu Fiuu.
– Jakby się tak zastanowić, to chociaż jestem pewien, że jest sporo powieści o aurorach, to poza Demon ubiera się u Rosierów, nie przypominam sobie żadnej, w której pojawialiby się projektanci mody. Uważam, że to skandaliczne niedopatrzenie – stwierdził żartobliwie. Miała trochę racji: muzyka w deszczu, tańczenie w ulewie, było jak scena z jakiejś książki albo najmniej musicalu, i tylko brakowało, aby tak jak na balu Lestrangów nagle poczuł ochotę do śpiewania i jeszcze może dla dodatkowego efektu wymachiwania parasolem na prawo i lewo. Albo wskakiwania na pobliskie lampy. Okazał się jednak umiar, bo niestety nie był aż tak utalentowanym tancerzem czy muzykiem. – To jedna z tych ciemniejszych stron tej pracy? Robota podczas sabatów.
Pracowała w Beltane, potem w Lithę, i pewnie nie ona jedna. I najwyraźniej w obu przypadkach źle się to skończyło.
– Chcesz opowiedzieć o tym wezwaniu? – zapytał jeszcze, i nawet nie przejął się, że wdepnął w kałużę, choć miał bardzo drogie i nowe buty. A co tam, kupi sobie nowe. A w sumie to nawet nie kupi, tylko zdejmie z półki w Domu Mody Rosierów lub sam jakieś zaprojektuje i każe sobie uszyć. – Być może, ale sam nie wiem, czy będę umiał dobrze się bawić, rozglądając za kimś w szlafroku, kto wypadnie na mnie zza rogu.
– To prawda, choć świat byłby bardzo nudny, gdyby wszyscy nosili tylko ją – zgodził się, a kąciki ust uniosły się lekko w uśmiechu, gdy patrzyli sobie przez moment w oczy z tak niewielkiej odległości, zanim się wreszcie wyprostował. – Jeżeli masz ochotę się nią podzielić, chętnie posłucham. Pytanie, czy na pewno chcesz opowiadać ją teraz moknąc czy wolałabyś zrobić to przy innej okazji? – spytał, sięgając ku jej przemoczonym włosom i odsuwając je z twarzy. A potem uniósł głowę, spoglądając ku chmurom, a krople deszczu rozbiły się mu o twarz. Oboje byli już zupełnie przemoczeni, a nawet jeśli Victorii zawsze było zimno, podejrzewał, że bycie mokrym wciąż mogło nie być zbyt przyjemne, no i pewnie niekoniecznie było tak, że nie mogła się rozchorować, jeśli ciało zostanie wystawione na ekstremalne temperatury.
– Oczywiście, że tak – zapewnił, jak przystało na kogoś, kto w sumie do pewnego stopnia był jeśli nie primadonną urodzoną, to z pewnością na taką wychowaną. – Strój był czerwony z czarnymi akcentami, bo sama czerń zdawała mi się tu zbyt oczywista, a czerwień to barwa krwi. Podczas pokazuje prezentowała ją wampirza modelka. Nie było łatwo taką znaleźć – dodał, a potem zaoferował po prostu Victorii ramię, bo taniec się już skończył, a oni stali na środku tej ulicy, w strugach deszczu: chyba powinni ruszyć do tego punktu Fiuu.
– Jakby się tak zastanowić, to chociaż jestem pewien, że jest sporo powieści o aurorach, to poza Demon ubiera się u Rosierów, nie przypominam sobie żadnej, w której pojawialiby się projektanci mody. Uważam, że to skandaliczne niedopatrzenie – stwierdził żartobliwie. Miała trochę racji: muzyka w deszczu, tańczenie w ulewie, było jak scena z jakiejś książki albo najmniej musicalu, i tylko brakowało, aby tak jak na balu Lestrangów nagle poczuł ochotę do śpiewania i jeszcze może dla dodatkowego efektu wymachiwania parasolem na prawo i lewo. Albo wskakiwania na pobliskie lampy. Okazał się jednak umiar, bo niestety nie był aż tak utalentowanym tancerzem czy muzykiem. – To jedna z tych ciemniejszych stron tej pracy? Robota podczas sabatów.
Pracowała w Beltane, potem w Lithę, i pewnie nie ona jedna. I najwyraźniej w obu przypadkach źle się to skończyło.
– Chcesz opowiedzieć o tym wezwaniu? – zapytał jeszcze, i nawet nie przejął się, że wdepnął w kałużę, choć miał bardzo drogie i nowe buty. A co tam, kupi sobie nowe. A w sumie to nawet nie kupi, tylko zdejmie z półki w Domu Mody Rosierów lub sam jakieś zaprojektuje i każe sobie uszyć. – Być może, ale sam nie wiem, czy będę umiał dobrze się bawić, rozglądając za kimś w szlafroku, kto wypadnie na mnie zza rogu.