06.05.2026, 13:47 ✶
– Nie sądzę, żeby odrobina deszczu teraz wiele zmieniła – odparł Chris, jakby za echem jej myśli. I tak był przemoknięty, i na pewno po powrocie planował gorącą kąpiel, herbatę, łóżko i może nawet łyk tego paskudnego eliksiru pieprzowego, ot aby być pewnym, że jutro nie wstanie chory. – Chodzi ci o… o te dodatkowe cechy? Jak odbijanie się w lustrach? Bo chyba nie o charakter? – dopytał, bo akurat o wampirach to wiedział niewiele: głównie właśnie tyle, ile opowiadano o legendach i baśniach. Z wieloma też nie miał bliższych kontaktów, bo ciężko za takie uznać minięcie jakiegoś na balu czy właśnie na wybiegu. Victoria, biorąc pod uwagę, że z jednym była zaręczona i ogółem przyroda była ewidentnie jej konikiem, na pewno miała na ten temat więcej informacji niż on.
– Na całe szczęście nie, inaczej trzeba by jej załatwić kaganiec – oświadczył lekko. – Trzymałem się raczej z daleka. Blondynka, nie mój typ – dodał jeszcze, może odrobinę żartobliwie. Podarował sobie wspomnienie, że „poza tym martwa”, bo to byłaby uwaga co najmniej niestosowna w tych okolicznościach.
Po prawdzie zresztą jedyną blondynką, z którą się umawiał, była chyba Cressida Avery, której wielka fryzura śniła mu się po nocach, i nie chodziło o sny miłe, a z gatunku tych koszmarnych, i zazwyczaj bardziej podobały mu się kobiety ciemnowłose. Może trochę dlatego, że on i większość najbliższych krewnych była blondynami, a zdecydowanie nie chciałby się oglądać za kimś, kto kojarzy się mu z siostrą?
– Albo chodzi o możliwości fabularne. Nawet w romansach pewnie przyda się tło, takie jak konieczność uratowania cnej niewiasty przed złym czarnoksiężnikiem – stwierdził. Sam chyba nie widział w tym wiele romantyzmu, ale może dlatego, że po prostu nigdy go nie ciągnęło do takich rzeczy jak departament przestrzegania prawa, a i paru chłopców ze Slytherinu tam pracowało. Christopher mógł tylko przewracać oczami na myśl o tym, że o, taki Stanley albo taki Atreus mieliby zostać bohaterami powieści romantycznej: w końcu pamiętał różne rzeczy z Pokoju Wspólnego z dormitorium, które skutecznie psuły mu ewentualne wyobrażenia. – Ale ludzie mogliby być zdziwieni, jak krwiożerczy bywa czasem świat mody – dorzucił jeszcze, parskając z pewnym rozbawieniem, ale tu też wbrew pozorom mówił całkiem szczerze. Może w świecie czarodziejskim działało to na trochę… mniejszą skalę niż w mugolskim, konkurencja była jednak wciąż ostra, wymagania wobec modelek ogromne, a żeby zajść faktycznie wysoko trzeba było posiadać znacznie więcej niż wygląd i pracować jak dziki osioł.
– To nie wręcz gorzej? Mieliście nie mieć dyżuru, a ostatecznie zostaliście tam ściągnięci w święto.
Przystanął, już prawie przed wejściem do punktu Fiuu: nie otwierał drzwi, spoglądając na Victorię i słuchając o Perle Morza. Chyba nie spodziewał się czegoś aż tak dramatycznego: zaginione dzieci, statek widmo, wysysanie sił. Pomyślał znów o pytaniu, które już jej zadał jakiś czas temu – czy ona naprawdę lubiła tę pracę? Nie był pewien, co powiedzieć, ale słowa pocieszenia nie wydawały się tu potrzebne, skoro od tego czasu minęło ładnych parę miesięcy.
– Tak, mogę sobie wyobrazić, że po wizycie na statku widmo miałbym ochotę tylko na pójście się przespać – stwierdził w końcu. – Myślę, że masz rację, Victorio. Problem polega na tym, że już się im udało – podsumował, nietypowo dla siebie filozoficznie, zanim otworzył przed nią drzwi.
– Na całe szczęście nie, inaczej trzeba by jej załatwić kaganiec – oświadczył lekko. – Trzymałem się raczej z daleka. Blondynka, nie mój typ – dodał jeszcze, może odrobinę żartobliwie. Podarował sobie wspomnienie, że „poza tym martwa”, bo to byłaby uwaga co najmniej niestosowna w tych okolicznościach.
Po prawdzie zresztą jedyną blondynką, z którą się umawiał, była chyba Cressida Avery, której wielka fryzura śniła mu się po nocach, i nie chodziło o sny miłe, a z gatunku tych koszmarnych, i zazwyczaj bardziej podobały mu się kobiety ciemnowłose. Może trochę dlatego, że on i większość najbliższych krewnych była blondynami, a zdecydowanie nie chciałby się oglądać za kimś, kto kojarzy się mu z siostrą?
– Albo chodzi o możliwości fabularne. Nawet w romansach pewnie przyda się tło, takie jak konieczność uratowania cnej niewiasty przed złym czarnoksiężnikiem – stwierdził. Sam chyba nie widział w tym wiele romantyzmu, ale może dlatego, że po prostu nigdy go nie ciągnęło do takich rzeczy jak departament przestrzegania prawa, a i paru chłopców ze Slytherinu tam pracowało. Christopher mógł tylko przewracać oczami na myśl o tym, że o, taki Stanley albo taki Atreus mieliby zostać bohaterami powieści romantycznej: w końcu pamiętał różne rzeczy z Pokoju Wspólnego z dormitorium, które skutecznie psuły mu ewentualne wyobrażenia. – Ale ludzie mogliby być zdziwieni, jak krwiożerczy bywa czasem świat mody – dorzucił jeszcze, parskając z pewnym rozbawieniem, ale tu też wbrew pozorom mówił całkiem szczerze. Może w świecie czarodziejskim działało to na trochę… mniejszą skalę niż w mugolskim, konkurencja była jednak wciąż ostra, wymagania wobec modelek ogromne, a żeby zajść faktycznie wysoko trzeba było posiadać znacznie więcej niż wygląd i pracować jak dziki osioł.
– To nie wręcz gorzej? Mieliście nie mieć dyżuru, a ostatecznie zostaliście tam ściągnięci w święto.
Przystanął, już prawie przed wejściem do punktu Fiuu: nie otwierał drzwi, spoglądając na Victorię i słuchając o Perle Morza. Chyba nie spodziewał się czegoś aż tak dramatycznego: zaginione dzieci, statek widmo, wysysanie sił. Pomyślał znów o pytaniu, które już jej zadał jakiś czas temu – czy ona naprawdę lubiła tę pracę? Nie był pewien, co powiedzieć, ale słowa pocieszenia nie wydawały się tu potrzebne, skoro od tego czasu minęło ładnych parę miesięcy.
– Tak, mogę sobie wyobrazić, że po wizycie na statku widmo miałbym ochotę tylko na pójście się przespać – stwierdził w końcu. – Myślę, że masz rację, Victorio. Problem polega na tym, że już się im udało – podsumował, nietypowo dla siebie filozoficznie, zanim otworzył przed nią drzwi.