06.05.2026, 14:19 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 06.05.2026, 14:46 przez Lukas Nott.)
Widząc szarżującego Billy’ego, Lukas nie cofnął się ani o krok. Ciało zareagowało instynktownie. Uniósł dłonie do gardy, schował brodę niżej i napiął barki. To nie był ring, tylko bruk, dym i człowiek, który chciał go roznieść siłą rozpędu, ale pewne odruchy działały wszędzie tak samo. Cios Billy’ego poszedł szeroko, mocno, zbyt czytelnie. Lukas zobaczył ruch barku i ciężar przeniesiony za wcześnie na przednią nogę. Nie odskoczył daleko, zrobił krótki unik w lewo, schodząc z linii uderzenia, tak że pięść przecięła powietrze obok jego głowy. Skrócił dystans od razu, zanim Billy zdążył odzyskać równowagę. Lewa stopa weszła mocniej w bruk, biodro obróciło się za ruchem, a lewy sierp poszedł nisko, krótko i ciasno. Nie celował w głowę. Szukał miękkiego miejsca pod prawymi żebrami przeciwnika, tam, gdzie dobrze trafiony cios potrafił odebrać oddech i złożyć człowieka wpół szybciej niż jakiekolwiek zaklęcie.
// Rzucam Aktywność fizyczną rozwijając przewagę walki wręcz I przeciwko napastnikowi.
Pięść weszła czysto. Uderzenie było krótkie, ale ciężkie, napędzone całym impetem wejścia w półdystans. Billy wydał z siebie zduszony, urwany dźwięk, bardziej podobny do gwałtownego wypchnięcia powietrza niż krzyku. Jego ciało zareagowało od razu. Bark opadł, łokieć instynktownie zszedł niżej, a wielka sylwetka na ułamek sekundy straciła ten rozpęd, którym przed chwilą próbowała zmiażdżyć Notta. Lukas poczuł to natychmiast. Ten moment, w którym przeciwnik przestaje nacierać, a zaczyna walczyć z własnym oddechem. Nie było czasu, żeby się tym nacieszyć. Nie było miejsca na satysfakcję. Jeśli Billy dostałby sekundę więcej, mógłby złapać dystans, zamachnąć się znowu albo po prostu wejść w niego masą. Nott dokręcił prawą stopę, bark poszedł za ruchem, a prawa pięść wystrzeliła prosto, krótko i bez ozdobników. Nie był to dziki zamach, tylko szybki, twardy cios wyprowadzony z bliska, dokładnie w chwili, gdy Billy pochylał się po trafieniu pod żebra. Prawy wszedł w nos. Głowa napastnika odskoczyła gwałtownie do tyłu, a pod palcami Lukasa mignęło nieprzyjemne uczucie trafienia w chrząstkę i kość. Billy zachwiał się, ciężko. Z nosa natychmiast puściła się krew, ciemna w świetle latarni, spływająca na górną wargę i brodę. Przez krótką chwilę wyglądał na bardzo zaskoczonego. Lukas cofnął pięść do twarzy i nie ruszył za nim bezmyślnie. Wrócił do gardy, serce waliło mu jak oszalałe, knykcie zapiekły od uderzenia. Teraz liczyło się tylko to, czy Billy cofnie się, czy rzuci na niego jeszcze raz.
// Rzucam Aktywność fizyczną rozwijając przewagę walki wręcz I przeciwko napastnikowi.
Rzut PO 1d100 - 45
Sukces!
Sukces!
Pięść weszła czysto. Uderzenie było krótkie, ale ciężkie, napędzone całym impetem wejścia w półdystans. Billy wydał z siebie zduszony, urwany dźwięk, bardziej podobny do gwałtownego wypchnięcia powietrza niż krzyku. Jego ciało zareagowało od razu. Bark opadł, łokieć instynktownie zszedł niżej, a wielka sylwetka na ułamek sekundy straciła ten rozpęd, którym przed chwilą próbowała zmiażdżyć Notta. Lukas poczuł to natychmiast. Ten moment, w którym przeciwnik przestaje nacierać, a zaczyna walczyć z własnym oddechem. Nie było czasu, żeby się tym nacieszyć. Nie było miejsca na satysfakcję. Jeśli Billy dostałby sekundę więcej, mógłby złapać dystans, zamachnąć się znowu albo po prostu wejść w niego masą. Nott dokręcił prawą stopę, bark poszedł za ruchem, a prawa pięść wystrzeliła prosto, krótko i bez ozdobników. Nie był to dziki zamach, tylko szybki, twardy cios wyprowadzony z bliska, dokładnie w chwili, gdy Billy pochylał się po trafieniu pod żebra. Prawy wszedł w nos. Głowa napastnika odskoczyła gwałtownie do tyłu, a pod palcami Lukasa mignęło nieprzyjemne uczucie trafienia w chrząstkę i kość. Billy zachwiał się, ciężko. Z nosa natychmiast puściła się krew, ciemna w świetle latarni, spływająca na górną wargę i brodę. Przez krótką chwilę wyglądał na bardzo zaskoczonego. Lukas cofnął pięść do twarzy i nie ruszył za nim bezmyślnie. Wrócił do gardy, serce waliło mu jak oszalałe, knykcie zapiekły od uderzenia. Teraz liczyło się tylko to, czy Billy cofnie się, czy rzuci na niego jeszcze raz.