Gdyby wyszła z pracy minutę wcześniej, albo później wszystko potoczyłoby się inaczej. Nie wpadłaby na nią, znalazłaby tylko ten przeklęty list przed drzwiami ich domu. Nie wiedziała, czy było to lepszą opcją. Nie miałaby do siebie pretensji o to, że udało jej się wypuścić ją z rąk, a przecież była tak blisko, aby zrobić tej okropnej babie krzywdę. Chętnie wydrapałaby jej oczy, tymczasem zawiesiła się przez swój wadliwy umysł w czasie i przestrzeni. Była zła, na siebie, na nią, na cały świat. Nie znosiła, gdy coś nie szło po jej myśli, a obiecała sobie samej, że podejmie odpowiednie kroki gdy kiedyś na nią trafi. Nie powinna reagować emocjonalnie, ale w tym przypadku nie do końca potrafiła inaczej. Okropnie denerwowało ją to, że Alice skrzywdziła Benjy'ego, że mieszała mu w głowie, że był czas kiedy była odpowiedzialna za jego stan i nie potrafiła docenić tego, co dla niej poświęcił. Odruchowo zaciskała dłonie w pięści, paznokcie wbijały jej się w skórę, zawsze w ten sposób próbowała dusić w sobie emocje. Koperta, którą trzymała w dłoni nieco się pomięła. Nie, żeby uważała to za coś istotnego.
Benjy wyglądał zwyczajnie. Przyglądała mu się dłuższą chwilę, aby ocenić szkody. Nie mogła mieć przecież pewności, że tamta nie postanowiła z nim porozmawiać. Może nie chciał jej pokazać, że coś się wydarzyło? Może postanowił utrzymać to w tajemnicy? Nie przestawała się w niego wpatrywać, jej wzrok bardzo intensywnie go przeszywał. Nie sądziła, że tak szybko mógłby zmienić nastrój, gdyby z nią rozmawiał pewnie byłby nieco bardziej wkurzony, ale czy na pewno? Łączyło ich kiedyś przecież wiele, byli ze sobą blisko, była jego żoną, miała być matką jego dziecka. Przełknęła głośno ślinę, jej umysł podsuwał jej coraz bardziej abstrakcyjne myśli. Niedobrze. Musiała się uspokoić, bo przecież nie wiedziała, czy w ogóle coś się wydarzyło.
Powinna była się odezwać, kiedy weszła do domu. Milczenie wydawało jej się jednak bardziej słuszne, nie do końca wiedziała jak zacząć temat, co jeśli sam nie chciał go z nią poruszać? Z drugiej strony ten list, ta koperta mogła potwierdzać to, że do spotkania nie doszło. Ściskało ją w żołądku, była naprawdę zdenerwowana, chociaż przecież nie powinna. Jakaś popierdolona kobieta nie powinna wzbudzać w niej takich emocji, ale nie potrafiła nic z tym zrobić.
Jej mąż całkiem nieźle się bawił przygotowując im kolację, to miał być jeden z tych przyjemnych, październikowych wieczorów, a już czuła, że nie będzie należał do zbyt miłych.
- Znalazłam przed drzwiami kopertę. - Przeszła do rzeczy, nie przywitała się, co nie było w jej stylu, ale chciała mieć to z głowy. Nie zamierzała ukrywać przed nim tej korespondencji, bo niby dlaczego miała to robić. Nie powinna jej też interesować jej treść, bo było to zaadresowane do niego.
- a kiedy wracałam do domu, wpadłam na Twoją byłą. - Dodała jeszcze mimochodem, jakby ją to zupełnie nie obchodziło, jakby wcale się z tego powodu nie wkurzyła, wyraz jej twarzy mówił jednak zupełnie coś innego, a akurat z Prudence można było czytać niczym z otwartej księgi. Weszła do kuchni, położyła tę nieszczęsną kopertę na jednym z blatów, minęła ukochanego i sięgnęła do jednej z szafek, potrzebowała się napić, być może to mogło ją odrobinę uspokoić. Przyniosła ze sobą do domu specyficzny zapach medykamentów i jesiennego wiatru. Znalazła to czego szukała, w jej dłoniach znajdowała się właśnie butelka whisky, którą nalała sobie do szklanki. Nie podniosła wzroku, wpatrywała się w bursztynowy kolor alkoholu, po krótkiej chwili sięgnęła po szkło i wypiła jego zawartość jednym haustem, przyjemne ciepło zaczęło rozchodzić się po jej ciele, nie miała pojęcia, czy jedna szklanka wystarczy, aby ukoić jej nerwy, więc postanowiła wypić i drugą. - Rozmawiałeś z nią? - W końcu wydusiła z siebie te słowa, jej głos zadrżał, mówiła zresztą szeptem, jakby bała się o to zapytać, nadal na niego nie patrzyła, jakby obawiała się tego, co może wyczytać z jego twarzy, albo co może jej odpowiedzieć.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control