07.05.2026, 08:29 ✶
Doktor Prewett rzeczywiście był profesjonalistą, doskonałym klątwołamaczem i, choć to nie miało znaczenia w obecnej sytuacji, niezwykle urodziwym mężczyzną. Takim bladym, ledwo żywym. Szkoda, że nie zjawiał się osobiście, ale cóż... to nie była pora na takie przemyślenia. Szczególnie, gdy Othello tkwił w ciele (och, jak to źle brzmi) Odile, patrzył na świat jej oczami.
Z każdą chwilą coraz bardziej się denerwował, a nie-jego ciało dawało mu oczywiście znaki. Z odrazą patrzył na zmieniający się kolor paznokci, na ten blady, ciemniejący fiolet. A potem uniosły się włosy. Othello natychmiast przyklepał je dłońmi, jeszcze bardziej się denerwując. Na bogów, po co to komu? Czy naprawdę temu ciału nie wystarczyła mimika twarzy? Trzeba było dodawać do tego jeszcze zmianę palety kolorystycznej? Fawley ze zgrozą przypomniał sobie klątwę, która uczyniła z jego twarzy różową, świńską niemal mordę i nakazała mu mówić rymami. Dobrze, że Odile go wtedy nie widziała. Na pewno by miała, jak to mawia młodzież, bekę.
Usiedli w kawiarni, w której Othello zamówił jedynie czarną kawę. Nie miał ochoty jeść, nie w tym stanie. A nuż będzie zmuszony, tak jak jego siostra, do każdego posiłku dodać mięsny dodatek? Nie umknęło jednak jego uwadze, że kelnerka spoglądała na jego Othellowe ciało z niejakim pożądaniem. Może chciałaby go wziąć na randkę, może do łóżka? Zdarzało się mu to wielokrotnie. Podobał się kobietom, wiedział o tym. Chyba tylko to sprawiało, że zdarzało mu się z nimi sypiać. Była to pożywka dla drzemiącego w nim potwora, zwanego Ego.
– Jesteś doprawdy przezabawna, Odile – odparł sucho. – W moim wcześniejszym środowisku mieliśmy trochę szacunku i nazywaliśmy je pracownicami seksualnymi. – Kłamstwo. Nawet sami pracownicy i pracownice Kościanego Zamtuzu nazywali siebie "kurwami". Mało kto się tym przejmował. A jednak P.S. było skrótem wpisywanym w nagłówkach tabelek, które Othello sporządzał. Przyzwyczaił się do tej nazwy. – Mam nadzieję, że ją wystraszył. To nie jest dobry czas na sypianie z kimkolwiek.
Oczywiście Othello, z ciekawości, chciał kiedyś dowiedzieć się, jak czuła się kobieta przy petite morte. Jednak na pewno nie chciał wtedy przywdziewać ciało swojej siostry. Aż tak skrzywionego umysłu to nie miał!
Z każdą chwilą coraz bardziej się denerwował, a nie-jego ciało dawało mu oczywiście znaki. Z odrazą patrzył na zmieniający się kolor paznokci, na ten blady, ciemniejący fiolet. A potem uniosły się włosy. Othello natychmiast przyklepał je dłońmi, jeszcze bardziej się denerwując. Na bogów, po co to komu? Czy naprawdę temu ciału nie wystarczyła mimika twarzy? Trzeba było dodawać do tego jeszcze zmianę palety kolorystycznej? Fawley ze zgrozą przypomniał sobie klątwę, która uczyniła z jego twarzy różową, świńską niemal mordę i nakazała mu mówić rymami. Dobrze, że Odile go wtedy nie widziała. Na pewno by miała, jak to mawia młodzież, bekę.
Usiedli w kawiarni, w której Othello zamówił jedynie czarną kawę. Nie miał ochoty jeść, nie w tym stanie. A nuż będzie zmuszony, tak jak jego siostra, do każdego posiłku dodać mięsny dodatek? Nie umknęło jednak jego uwadze, że kelnerka spoglądała na jego Othellowe ciało z niejakim pożądaniem. Może chciałaby go wziąć na randkę, może do łóżka? Zdarzało się mu to wielokrotnie. Podobał się kobietom, wiedział o tym. Chyba tylko to sprawiało, że zdarzało mu się z nimi sypiać. Była to pożywka dla drzemiącego w nim potwora, zwanego Ego.
– Jesteś doprawdy przezabawna, Odile – odparł sucho. – W moim wcześniejszym środowisku mieliśmy trochę szacunku i nazywaliśmy je pracownicami seksualnymi. – Kłamstwo. Nawet sami pracownicy i pracownice Kościanego Zamtuzu nazywali siebie "kurwami". Mało kto się tym przejmował. A jednak P.S. było skrótem wpisywanym w nagłówkach tabelek, które Othello sporządzał. Przyzwyczaił się do tej nazwy. – Mam nadzieję, że ją wystraszył. To nie jest dobry czas na sypianie z kimkolwiek.
Oczywiście Othello, z ciekawości, chciał kiedyś dowiedzieć się, jak czuła się kobieta przy petite morte. Jednak na pewno nie chciał wtedy przywdziewać ciało swojej siostry. Aż tak skrzywionego umysłu to nie miał!
Książę ciemności
Kiedy nareszcie zaśniesz, piękna pomrocznico,
W głębinie mauzoleum czarno-marmurowej,
Co wystarczy ci tedy za strojną alkowę,
I kiedy dół wilgotny ci będzie łożnicą.
Kiedy nareszcie zaśniesz, piękna pomrocznico,
W głębinie mauzoleum czarno-marmurowej,
Co wystarczy ci tedy za strojną alkowę,
I kiedy dół wilgotny ci będzie łożnicą.