08.05.2026, 09:17 ✶
– Może to jak z czarodziejami. Nie każdy ma talent do tego samego – stwierdził po prostu. Nigdy nie znał się specjalnie na wampirach, interesowały go dosłownie przez moment, gdy miał przygotować suknię inspirowaną akurat baśnią o wampirze królowej i zdecydowanie nie wiedział o ich tyle, co Victoria. Może mu teraz przyszło przez głowę, że mogło w tych zainteresowaniach chodzić o Sauriela: i że może dalej nie mogła się z niego wyleczyć. Ale póki co przynajmniej nie dręczyło go to jakoś szczególnie mocno. W końcu ledwo co powiedziała, że to zamknięta sprawa, to z nim była tu tej nocy, a Rosier zwyczajnie był zbyt pewnym siebie człowiekiem na to, aby gryźć się takimi myślami jakoś bardzo mocno.
– Co? Dlaczego? – zdziwił się szczerze Christopher, a dopiero potem przyszła mu do głowy Avery. – Przez Cressidę? Pragnę przypomnieć, że spotykanie z nią uważam za największy błąd mojego życia. To był… chwilowy przypływ niepoczytalności – zapewnił.
Z jego perspektywy było oczywiste, że podobają się mu ciemnowłose. Przecież zaprosił ją na randkę. I ogłosił całkiem publicznie, że mu się podoba. Nie wspominając o tym, że nigdy nie miał większych problemów z dawaniem jej komplementów. Nie przyszłoby mu zwyczajnie do głowy, że Victoria może mieć kompleksy na punkcie swojego wyglądu albo czuć się niepewnie z powodu jakichś blondynek, które kiedyś kręciły się przy Saurielu.
– Nie czytuję akurat takich książek zbyt często, może więc nie mam tu racji, ale nie mogę sobie przypomnieć żadnej z paniczem w opresji – przyznał Christopher. Aż się nad tym na moment zamyślił i postanowił sobie, że pójdzie do księgarni lub biblioteki, poszukać czegoś konkretnie takiego. Nie żeby było tak, że mu zależało na przeczytaniu właśnie takiej pozycji, po prostu z czystej ciekawości, wywołanej tą rozmową. – Może powinienem ufundować specjalne stypendium dla jakiegoś młodego autora na napisanie dokładnie czegoś takiego, o projektancie mody na tropie zagadek – rzucił. Chyba żartował. A może nie? Chris nie krył przecież, że łatwo poddaje się zachciankom, i że jest człowiekiem, który lubi robić dokładnie to, na co akurat ma ochotę. Pieniądze i dość liberalna w swoim podejściu wobec dzieci rodzina pozwalały mu na realizację kaprysów. Pewnie mógłby zrealizować i taki.
– Pewnie tak – przyznał z pewnym zastanowieniem. Ba, podczas Spalonej Nocy wkurzał się w pierwszym rzędzie na śmierciożerców, ale w drugim na Ministerstwo, które zamiast działać bardziej zdecydowanie, zdawało się tylko im coraz bardziej ulegać. A potem kończyło się to chmurą dymu, która omal go nie zabiła. Ale punkt widzenia Christophera w pewnych sprawach zależał od miejsca siedzenia. – Też się z tym nie zgadzam. Pytanie, czy nasza zgoda albo jej brak cokolwiek zmieni – westchnął w końcu i wszedł do punktu Fiuu.
– Co? Dlaczego? – zdziwił się szczerze Christopher, a dopiero potem przyszła mu do głowy Avery. – Przez Cressidę? Pragnę przypomnieć, że spotykanie z nią uważam za największy błąd mojego życia. To był… chwilowy przypływ niepoczytalności – zapewnił.
Z jego perspektywy było oczywiste, że podobają się mu ciemnowłose. Przecież zaprosił ją na randkę. I ogłosił całkiem publicznie, że mu się podoba. Nie wspominając o tym, że nigdy nie miał większych problemów z dawaniem jej komplementów. Nie przyszłoby mu zwyczajnie do głowy, że Victoria może mieć kompleksy na punkcie swojego wyglądu albo czuć się niepewnie z powodu jakichś blondynek, które kiedyś kręciły się przy Saurielu.
– Nie czytuję akurat takich książek zbyt często, może więc nie mam tu racji, ale nie mogę sobie przypomnieć żadnej z paniczem w opresji – przyznał Christopher. Aż się nad tym na moment zamyślił i postanowił sobie, że pójdzie do księgarni lub biblioteki, poszukać czegoś konkretnie takiego. Nie żeby było tak, że mu zależało na przeczytaniu właśnie takiej pozycji, po prostu z czystej ciekawości, wywołanej tą rozmową. – Może powinienem ufundować specjalne stypendium dla jakiegoś młodego autora na napisanie dokładnie czegoś takiego, o projektancie mody na tropie zagadek – rzucił. Chyba żartował. A może nie? Chris nie krył przecież, że łatwo poddaje się zachciankom, i że jest człowiekiem, który lubi robić dokładnie to, na co akurat ma ochotę. Pieniądze i dość liberalna w swoim podejściu wobec dzieci rodzina pozwalały mu na realizację kaprysów. Pewnie mógłby zrealizować i taki.
– Pewnie tak – przyznał z pewnym zastanowieniem. Ba, podczas Spalonej Nocy wkurzał się w pierwszym rzędzie na śmierciożerców, ale w drugim na Ministerstwo, które zamiast działać bardziej zdecydowanie, zdawało się tylko im coraz bardziej ulegać. A potem kończyło się to chmurą dymu, która omal go nie zabiła. Ale punkt widzenia Christophera w pewnych sprawach zależał od miejsca siedzenia. – Też się z tym nie zgadzam. Pytanie, czy nasza zgoda albo jej brak cokolwiek zmieni – westchnął w końcu i wszedł do punktu Fiuu.