09.05.2026, 15:23 ✶
Nie widziała Philomena powodu, aby wykluczać możliwość udziału Richarda w kolejnych świątecznych spotkaniach, gdyby była między wnukami obustronna wola porozumienia. Nie naciskała na ich pojednanie, lecz w normalnych okolicznościach trzymanie rodziny blisko zapewniało więcej potencjalnych benefitów niż izolacja i rozłam.
Richard wciskał ręce do kieszeni. Znów. Brzydki nawyk, na który Philomena mimowolnie zwróciła uwagę i przeciągłym, wymownym spojrzeniem owinęła się wokół jego dłoni niechlujnie tkwiących w spodniach. Bez słów zwracała wnukowi uwagę. Aby uwydatnić naganę, sama wyciągnęła głowę ku górze, podkreślając swoją elegancką pozę — na tyle, na ile pozwalał jej kręgosłup.
Zapewne czarodziej miał rację, gdy mówił, że Norwegia była bezpieczniejszym miejscem niż pogrążona w wojnie domowej Anglia, lecz Philomena nie podzielała tego nadopiekuńczego sentymentu. Wojna zagrażała im, czystokrwistym, stosunkowo niewiele, a stwarzała liczne okazje dla tych, którzy umieli je wyszukać i wykorzystać. Niepokoje i destabilizacja były urodzajnym gruntem dla takich jak ona — raz już się w podobnym klimacie politycznym starucha dorobiła majątku i po dziś dzień siedziała na złocie, które spłynęło do jej skrytki za czasów Grindelwalda. Okazja do wzbogacenia się, lecz nie tylko — prędzej czy później obecny porządek załamie się i będzie musiało dojść do przetasowania układu politycznego. Philomena Mulciber zamierzała być na właściwym miejscu, gdy zmiana zacznie się kształtować. Tego samego życzyłaby sobie dla Scarlett.
— Mogę zapewnić jej pełne bezpieczeństwo w murach mojej kamienicy — rzekła babka. — Przedstawię dziewczynie twoje oczekiwania, jako ojciec naturalnie masz do nich prawo. Obiecać, że ja sama nie będę zachęcać jej do kontaktów z Lorien, jest w mojej mocy, lecz, Richardzie, to dorosła kobieta. Jeśli będzie sama zabiegać o kontakty z Lorien, nie zostanie upilnowana. Nikt nie zabroni jej wychodzić z domu. Młodzież jest zmyślna. Żadnym zakazem nic się tu nie wskóra.
Stara Mulciberowa interesu w trzymaniu Scarlett z dala od Lorien nie miała. Mogła złożyć tę fasadową obietnicę: tak, twoje życzenia zostaną jej przekazane. Formalność, która nic jej nie kosztowała. Biegać za dorosłą panną nie miała zamiaru, dopóki znajomości dziewczyny nie stawały się dla samej Philomeny utrapieniem.
— Jestem ciekawa, jak się Charlotte wiedzie. Jest Mulciberem. — Młódka nie musiała być z Philomeną bezpośrednio spokrewniona, aby wzbudzić zainteresowanie konserwatywnej seniorki głęboko zaangażowanej w sprawy kondycji rodu. — Co ty myślisz o ścieżce, jaką wybrała? Nie uważasz, że marnuje się w tamtym miejscu? Czy cokolwiek wartościowego może tam osiągnąć? — Starucha przyszpiliła Richarda wzrokiem do miejsca, w którym stał; nie zamierzała puszczać go spod tego bazyliszkowego spojrzenia, dopóki nie otrzyma satysfakcjonującej odpowiedzi.
Philomena Mulciber lubowała się w obliczaniu ludzkich potencjałów. Charlotte wydawała jej się łatwym kąskiem, bo nie sprawiała na tamtą chwilę wrażenia kogoś istotnego. Mecenas była gotowa zainwestować w nią — niekoniecznie galeony; być może chętniej zbuntowana panna przyjęłaby jej czas czy uprzejme słowo — aby położyć na dziewczynie swoje szpony, przywiązać ją do siebie. Choćby i Charlotte nie miała od razu dać jej zysków, to jeśli było w niej coś, co mogło okazać się pewnego dnia przydatne…
Richard wciskał ręce do kieszeni. Znów. Brzydki nawyk, na który Philomena mimowolnie zwróciła uwagę i przeciągłym, wymownym spojrzeniem owinęła się wokół jego dłoni niechlujnie tkwiących w spodniach. Bez słów zwracała wnukowi uwagę. Aby uwydatnić naganę, sama wyciągnęła głowę ku górze, podkreślając swoją elegancką pozę — na tyle, na ile pozwalał jej kręgosłup.
Zapewne czarodziej miał rację, gdy mówił, że Norwegia była bezpieczniejszym miejscem niż pogrążona w wojnie domowej Anglia, lecz Philomena nie podzielała tego nadopiekuńczego sentymentu. Wojna zagrażała im, czystokrwistym, stosunkowo niewiele, a stwarzała liczne okazje dla tych, którzy umieli je wyszukać i wykorzystać. Niepokoje i destabilizacja były urodzajnym gruntem dla takich jak ona — raz już się w podobnym klimacie politycznym starucha dorobiła majątku i po dziś dzień siedziała na złocie, które spłynęło do jej skrytki za czasów Grindelwalda. Okazja do wzbogacenia się, lecz nie tylko — prędzej czy później obecny porządek załamie się i będzie musiało dojść do przetasowania układu politycznego. Philomena Mulciber zamierzała być na właściwym miejscu, gdy zmiana zacznie się kształtować. Tego samego życzyłaby sobie dla Scarlett.
— Mogę zapewnić jej pełne bezpieczeństwo w murach mojej kamienicy — rzekła babka. — Przedstawię dziewczynie twoje oczekiwania, jako ojciec naturalnie masz do nich prawo. Obiecać, że ja sama nie będę zachęcać jej do kontaktów z Lorien, jest w mojej mocy, lecz, Richardzie, to dorosła kobieta. Jeśli będzie sama zabiegać o kontakty z Lorien, nie zostanie upilnowana. Nikt nie zabroni jej wychodzić z domu. Młodzież jest zmyślna. Żadnym zakazem nic się tu nie wskóra.
Stara Mulciberowa interesu w trzymaniu Scarlett z dala od Lorien nie miała. Mogła złożyć tę fasadową obietnicę: tak, twoje życzenia zostaną jej przekazane. Formalność, która nic jej nie kosztowała. Biegać za dorosłą panną nie miała zamiaru, dopóki znajomości dziewczyny nie stawały się dla samej Philomeny utrapieniem.
— Jestem ciekawa, jak się Charlotte wiedzie. Jest Mulciberem. — Młódka nie musiała być z Philomeną bezpośrednio spokrewniona, aby wzbudzić zainteresowanie konserwatywnej seniorki głęboko zaangażowanej w sprawy kondycji rodu. — Co ty myślisz o ścieżce, jaką wybrała? Nie uważasz, że marnuje się w tamtym miejscu? Czy cokolwiek wartościowego może tam osiągnąć? — Starucha przyszpiliła Richarda wzrokiem do miejsca, w którym stał; nie zamierzała puszczać go spod tego bazyliszkowego spojrzenia, dopóki nie otrzyma satysfakcjonującej odpowiedzi.
Philomena Mulciber lubowała się w obliczaniu ludzkich potencjałów. Charlotte wydawała jej się łatwym kąskiem, bo nie sprawiała na tamtą chwilę wrażenia kogoś istotnego. Mecenas była gotowa zainwestować w nią — niekoniecznie galeony; być może chętniej zbuntowana panna przyjęłaby jej czas czy uprzejme słowo — aby położyć na dziewczynie swoje szpony, przywiązać ją do siebie. Choćby i Charlotte nie miała od razu dać jej zysków, to jeśli było w niej coś, co mogło okazać się pewnego dnia przydatne…
głosujcie na mnie, bo nie macie innego wyjścia