14.05.2026, 13:05 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 15.05.2026, 10:45 przez Lukas Nott.)
Billy szedł na niego całym ciężarem. Nie było w tym już żadnej techniki, żadnego ciosu, żadnej myśli poza brutalnym parciem naprzód. Wielkie ramiona zamknęły dystans, zanim Lukas zdążył odsunąć się na tyle, by znów pracować pięściami. Poczuł na sobie masę napastnika, mokry od krwi oddech, bark wbijający się w brzuch i ręce szukające uchwytu gdzieś na jego plecach. Lukas napiął nogi, próbując nie dać się natychmiast przewrócić, ale impet Billy’ego był zbyt ciężki, zbyt szybki. Nie starczyło czasu. Bruk uciekł mu spod stóp o pół kroku. Ich ciała przykleiły się do siebie w szarpanym klinczu. Kiedy poczuł, że Billy zabiera go w podróż na ziemię, zareagował instynktownie. Jedna ręka poszła nisko, szukając szyi napastnika. Przedramię wsunęło się pod brodę Billy’ego, tam, gdzie krew z rozbitego nosa spływała już na skórę i kołnierz. Druga dłoń próbowała zamknąć chwyt, znaleźć nadgarstek, dociągnąć nacisk, zanim masa przeciwnika całkiem przełamie jego pozycję. Jeśli mieli runąć, Lukas chciał zabrać Billy’ego ze sobą tak, żeby ten spadał już z gardłem uwięzionym w duszeniu.
// Rzucam Aktywność fizyczną rozwijając przewagę walki wręcz I przeciwko napastnikowi.
Chwyt się domknął. Billy runął razem z nim, ale tym razem to nie on nadawał całemu upadkowi sens. Lukas opadł ciężko na plecy, powietrze na moment uleciało mu z płuc, przed oczami błysnęły mu kolorowe plamy, lecz przedramienia nie puścił. Zamiast tego, zacisnął klincz jeszcze mocniej. Billy szarpnął się natychmiast. Wielkie dłonie zaczęły bić na oślep po kurtce, gdzieś nie celnie trafiając po ramionach. Nie robiło to jednak większego wrażenia na Nott’cie, ktróy skręcił ciało, ciągnąc szyję Billy’ego ciaśniej na siebie, tak żeby każda próba wyrwania się jeszcze bardziej zamykała mu gardło. Napastnik charczał, pluł krwią z rozbitego nosa, próbował wstać, ale kolana rozjechały mu się po bruku, odbierając ostatnią szansę na ucieczkę. Lukas nie mówił nic. Nie groził, nie przeklinał, nie dawał mu szansy się poddać. Zacisnął zęby i trzymał, czując desperackie, coraz bardziej nierówne ruchy. Billy walczył jeszcze przez kilka długich sekund, ciężko, zwierzęco, z paznokciami drapiącymi materiał. Potem jego zapał zaczął pękać. Szarpnięcia zrobiły się krótsze. Słabsze. Lukas dalej podtrzymywał gilotynę, a Billy wygiął się gwałtownie. Buty zaskrobały o bruk. Ręka, która przed chwilą waliła Lukasa po barku, osunęła się bezwładnie. Przez moment zostało tylko chrapliwe, urwane rzężenie, mokre od krwi i śliny. Potem i ono zgasło.
Po chwili bezwładne ciało napastnika zostało zepchnięte. Billy już się nie podnosił. Leżał na bruku z twarzą umazaną krwią i głową odchyloną pod nienaturalnym kątem. Lukas przekręcił się na bok, łapiąc powietrze krótkimi, poszarpanymi haustami, po czym zebrał się w sobie i siadł na dupie. Następnie zgrabnym ruchem, uklęknął przed przeciwnikiem i zaczął go przeszukiwać. Kieszenie, pas, wewnętrzna strona kurtki. Palce natrafiły na różdżkę. Wyciągnął ją, spojrzał na nią krótko, a potem bez wahania złamał ją w pół. Drewno najpierw jęknęło cicho, naprężone do granic, a potem pękło z suchym trzaskiem. Zniszczone fragmenty cisnął gdzieś w bok.
W tym samym czasie dźwięk odbił się od ścian zaułka ostro i głucho, jak uderzenie wieka trumny. Mężczyzna, który próbował je odbić zaklęciem, przez ułamek sekundy stał z różdżką wyciągniętą przed siebie, jakby nie od razu zrozumiał, że magia go nie posłuchała. Dopiero potem twarz stężała mu brzydko. Usta rozciągnęły się w grymasie, w którym było więcej upokorzenia niż złości. Drugi trzymał kobietę przy sobie, z ramieniem zaciśniętym wokół jej barków i szyi, ale teraz też spojrzał w bok. Na Helloise.
— Chyba sobie żartujesz, paniusiu — syknął pierwszy.
Głos miał niski, plując od gniewu.
— Odłóż różdżkę — powiedział, robiąc krok ku niej. — Grzecznie. Zanim zrobi się nieprzyjemnie.
W tym czasie drugi z napastników nerwowo próbował wyciągnąć jakiś przedmiot z kieszeni płaszcza.
// Rzucam Aktywność fizyczną rozwijając przewagę walki wręcz I przeciwko napastnikowi.
Rzut PO 1d100 - 61
Sukces!
Sukces!
Chwyt się domknął. Billy runął razem z nim, ale tym razem to nie on nadawał całemu upadkowi sens. Lukas opadł ciężko na plecy, powietrze na moment uleciało mu z płuc, przed oczami błysnęły mu kolorowe plamy, lecz przedramienia nie puścił. Zamiast tego, zacisnął klincz jeszcze mocniej. Billy szarpnął się natychmiast. Wielkie dłonie zaczęły bić na oślep po kurtce, gdzieś nie celnie trafiając po ramionach. Nie robiło to jednak większego wrażenia na Nott’cie, ktróy skręcił ciało, ciągnąc szyję Billy’ego ciaśniej na siebie, tak żeby każda próba wyrwania się jeszcze bardziej zamykała mu gardło. Napastnik charczał, pluł krwią z rozbitego nosa, próbował wstać, ale kolana rozjechały mu się po bruku, odbierając ostatnią szansę na ucieczkę. Lukas nie mówił nic. Nie groził, nie przeklinał, nie dawał mu szansy się poddać. Zacisnął zęby i trzymał, czując desperackie, coraz bardziej nierówne ruchy. Billy walczył jeszcze przez kilka długich sekund, ciężko, zwierzęco, z paznokciami drapiącymi materiał. Potem jego zapał zaczął pękać. Szarpnięcia zrobiły się krótsze. Słabsze. Lukas dalej podtrzymywał gilotynę, a Billy wygiął się gwałtownie. Buty zaskrobały o bruk. Ręka, która przed chwilą waliła Lukasa po barku, osunęła się bezwładnie. Przez moment zostało tylko chrapliwe, urwane rzężenie, mokre od krwi i śliny. Potem i ono zgasło.
Po chwili bezwładne ciało napastnika zostało zepchnięte. Billy już się nie podnosił. Leżał na bruku z twarzą umazaną krwią i głową odchyloną pod nienaturalnym kątem. Lukas przekręcił się na bok, łapiąc powietrze krótkimi, poszarpanymi haustami, po czym zebrał się w sobie i siadł na dupie. Następnie zgrabnym ruchem, uklęknął przed przeciwnikiem i zaczął go przeszukiwać. Kieszenie, pas, wewnętrzna strona kurtki. Palce natrafiły na różdżkę. Wyciągnął ją, spojrzał na nią krótko, a potem bez wahania złamał ją w pół. Drewno najpierw jęknęło cicho, naprężone do granic, a potem pękło z suchym trzaskiem. Zniszczone fragmenty cisnął gdzieś w bok.
W tym samym czasie dźwięk odbił się od ścian zaułka ostro i głucho, jak uderzenie wieka trumny. Mężczyzna, który próbował je odbić zaklęciem, przez ułamek sekundy stał z różdżką wyciągniętą przed siebie, jakby nie od razu zrozumiał, że magia go nie posłuchała. Dopiero potem twarz stężała mu brzydko. Usta rozciągnęły się w grymasie, w którym było więcej upokorzenia niż złości. Drugi trzymał kobietę przy sobie, z ramieniem zaciśniętym wokół jej barków i szyi, ale teraz też spojrzał w bok. Na Helloise.
— Chyba sobie żartujesz, paniusiu — syknął pierwszy.
Głos miał niski, plując od gniewu.
— Odłóż różdżkę — powiedział, robiąc krok ku niej. — Grzecznie. Zanim zrobi się nieprzyjemnie.
W tym czasie drugi z napastników nerwowo próbował wyciągnąć jakiś przedmiot z kieszeni płaszcza.