- Odważne słowa. Widać, że dawno nikt nie postanowił jej naprostować tłuczkiem - uśmiechnął się do niego półgębkiem. Nie wdawał się już w kwestie tego, czyjego narodu faktycznie był to skarb, bo pewnie bardzo wiele osób, szczególnie tych śledzących ligę Quidditcha, stwierdziłoby że Nott zdradził swoją ojczystą ziemię. To z kolei tylko zaogniłoby chęć w jakimś przypadkowym pijaczku, by mu wyjaśnić gdzie powinna leżeć jego lojalność.
- To nie ja się opierdalam, tylko Biuro Brygady Uderzeniowej - obruszył się wyraźnie, bo to absolutnie nie mogło być tak, że awansował sobie tylko po to, by dalej zrzucano na niego dziejące się na ulicach problemy (naprawdę nie miało tu znaczenia że był aurorem i to aurorzy powinni łapać czarnoksiężników, gdzieś w jego logice znalazłoby się obejście dla tego faktu). - Jakbym dalej grał, to nie wiem czy by cię wzięli do mojej drużyny. W końcu w tej grze chodzi o wygrywanie, a ty musiałeś spędzić... ile... parę lat za granicą, żeby cię angielska liga na nowo chciała - Atreus uśmiechnął się, w jakiś dziwny sposób robiąc to jednocześnie grzecznie i złośliwie. Po prawdzie jednak miło było słyszeć, że kolega miał wrócić na stare śmieci, o ile oczywiście wszystko pójdzie jak trzeba.
- Nie no, fajnie - poklepał go po ramieniu. - Ale wiesz co ci powiem? Jeśli ktoś ci faktycznie będzie próbował przefasonować tę twarzyczkę, to jako auror z bardzo niskimi kompetencjami, absolutnie nic z tym nie zrobię. Będziesz musiał radzić sobie sam, bo to nie na mój próg płacowy - cwaniacki uśmiech, tak typowy dla niego, zagościł na jego twarzy. Zaciągnął się jeszcze raz i rozejrzał po pozornym spokoju, który panował dookoła nich, jakby śnieżna pierzyna otępiała wszystko i wszystkich dookoła. - Idziemy? Ostatnio znalazłem niezłą knajpę niedaleko stąd. Pięknym chłopcom stawiają za połowę, akurat coś dla ciebie. - kiwnął głową, wskazując kierunek w którym powinni się udać i ruszył się z miejsca. Droga szybko skręciła w jedną z bocznych uliczek, gdzie można było znaleźć trochę spokoju od świątecznego nastroju przy placyku, z czego wydaje się że korzystali nie tylko oni.
Ktoś kogoś w ślepej uliczce przepychał. Nic dziwnego, tak prawdę powiedziawszy, a Atreus, jak to on, miał nawet ochotę zamknąć na chwilę oczy i iść dalej, nie zwracając na to większej uwagi. Zajmowanie się takimi incydentami leżało raczej w gestii bumowców, a on przecież już nim nie był, prawda? Grupka jednak wcale nie próbowała się kryć ze swoimi sprawami, rzucając słowa dość głośno i bez zastanowienia. W końcu popchnęli swoją ofiarę tak, że poleciała do tyłu, z wyjścia do uliczki i wpadła prosto na Lukasa i Atreusa.
- Sory panowie - wyrzucił z siebie jeden z czarodziejów. Była ich trójka. Równie rosłych co głupich, co można było ocenić na pierwszy rzut oka. - Zasrana szlama próbuje nam uciec, Ha Ha Ha.