18.05.2026, 22:27 ✶
Lukas poczuł uderzenie obcego ciała, zanim zdążył w pełni odwrócić głowę. Chłopak wpadł na niego z impetem, jednak, patrząc na budowę Notta, był za lekki, by stanowić jakiekolwiek zagrożenie. Odruch zadziałał szybciej niż myśl. Dłonie Lukasa zacisnęły się na jego ramionach, przytrzymując go przed upadkiem na oblodzony bruk.
— Ej, spokojnie! — rzucił krótko.
Spojrzał mu w oczy, pełne strachu i paniki. Dopiero potem uniósł wzrok na resztę. Trójka czarodziejów wypełniała wejście do zaułka jak źle postawiona ściana. Szerokie barki, puste spojrzenia, miny ludzi, którzy zbyt długo mylili przewagę liczebną z charakterem. Lukas przesunął po nich wzrokiem powoli, niemal leniwie, jakby oceniał nie zagrożenie, tylko wyjątkowo nieudaną wystawę sklepową. Potem usłyszał biadolenie jednego z nich
Uśmiech, którym zazwyczaj zdobił twarz zniknął gwałtownie. Lukas puścił chłopaka jedną ręką, drugą wciąż trzymając go za ramię, i siłnie przesunął go wprost na Atreusa. Dopiero wtedy zrobił krok naprzód. Śnieg skrzypnął pod podeszwą jego buta. Cała ta przeklęta londyńska zima, wilgoć, mróz, czerwone od zimna palce, nagle odsunęła się na bok, bo przed nim stało trzech cymbałów, którzy uznali, że dzisiejszy wieczór to dobry moment, by umrzeć społecznie, moralnie, a być może również odrobinę fizycznie.
— Sory? — powtórzył miękko.
Jego spojrzenie zatrzymało się na tym, który mówił.
— Fascynujące. Naprawdę. Przez chwilę prawie uwierzyłem, że masz coś mądrego do powiedzenia. A potem, cóż… postanowiłeś kontynuować.
Wyprostował się by wyglądać, choć odrobinę groźniej. W końcu stał naprzeciwko trzech półgłówków, tu liczyła się tylko siła i odwaga.
— A potem to już wszystko zjebałeś koncertowo.
Kilka razy zacisnął palce w pięści i zaraz je rozluźnił. Nie spieszył się. Nie wyglądał na kogoś, kto stracił panowanie nad sobą. Wyglądał na kogoś, kto właśnie bardzo świadomie zdecydował, że uprzejmość przestała być obowiązkowa.
— Wiecie, co jest najzabawniejsze? — spytał, robiąc kolejny krok w ich stronę. — Że zawsze wyglądacie tak samo. Naprawdę. Jakby ktoś was produkował hurtowo w jakiejś zgrzybiałej piwnicy. Ten sam pusty wzrok, ten sam smród taniej odwagi, ta sama potrzeba, żeby znaleźć kogoś słabszego, by przez pięć minut poczuć się większym niż własne kompleksy.
Coś w klatce piersiowej Lukasa zrobiło się twarde i brzydkie, więc wziął głębszy oddech. Kiedy znów spojrzał na napastników, w jego oczach nie było już ani grama żartu.
— Macie trzy wyjścia — powiedział spokojnie. — Pierwsze: odwracacie się i odchodzicie, a ja i mój kolega udajemy, że nie widzieliśmy, jak bardzo matka natura was skrzywdziła. Drugie: próbujecie być odważni, co będzie krótkie, żenujące i bolesne. Trzecie…
Urwał, jakby naprawdę się nad tym zastanawiał.
— Nie, właściwie trzeciego nie ma. Przeceniłem wasze możliwości.
//Wykorzystuję przewagę Odwaga I. Wchodzi też zawada Porywczość I. Na koniec rzut na Charyzmę - Zastraszanie bandy łysego -10 bo przewaga liczebna
— Ej, spokojnie! — rzucił krótko.
Spojrzał mu w oczy, pełne strachu i paniki. Dopiero potem uniósł wzrok na resztę. Trójka czarodziejów wypełniała wejście do zaułka jak źle postawiona ściana. Szerokie barki, puste spojrzenia, miny ludzi, którzy zbyt długo mylili przewagę liczebną z charakterem. Lukas przesunął po nich wzrokiem powoli, niemal leniwie, jakby oceniał nie zagrożenie, tylko wyjątkowo nieudaną wystawę sklepową. Potem usłyszał biadolenie jednego z nich
Uśmiech, którym zazwyczaj zdobił twarz zniknął gwałtownie. Lukas puścił chłopaka jedną ręką, drugą wciąż trzymając go za ramię, i siłnie przesunął go wprost na Atreusa. Dopiero wtedy zrobił krok naprzód. Śnieg skrzypnął pod podeszwą jego buta. Cała ta przeklęta londyńska zima, wilgoć, mróz, czerwone od zimna palce, nagle odsunęła się na bok, bo przed nim stało trzech cymbałów, którzy uznali, że dzisiejszy wieczór to dobry moment, by umrzeć społecznie, moralnie, a być może również odrobinę fizycznie.
— Sory? — powtórzył miękko.
Jego spojrzenie zatrzymało się na tym, który mówił.
— Fascynujące. Naprawdę. Przez chwilę prawie uwierzyłem, że masz coś mądrego do powiedzenia. A potem, cóż… postanowiłeś kontynuować.
Wyprostował się by wyglądać, choć odrobinę groźniej. W końcu stał naprzeciwko trzech półgłówków, tu liczyła się tylko siła i odwaga.
— A potem to już wszystko zjebałeś koncertowo.
Kilka razy zacisnął palce w pięści i zaraz je rozluźnił. Nie spieszył się. Nie wyglądał na kogoś, kto stracił panowanie nad sobą. Wyglądał na kogoś, kto właśnie bardzo świadomie zdecydował, że uprzejmość przestała być obowiązkowa.
— Wiecie, co jest najzabawniejsze? — spytał, robiąc kolejny krok w ich stronę. — Że zawsze wyglądacie tak samo. Naprawdę. Jakby ktoś was produkował hurtowo w jakiejś zgrzybiałej piwnicy. Ten sam pusty wzrok, ten sam smród taniej odwagi, ta sama potrzeba, żeby znaleźć kogoś słabszego, by przez pięć minut poczuć się większym niż własne kompleksy.
Coś w klatce piersiowej Lukasa zrobiło się twarde i brzydkie, więc wziął głębszy oddech. Kiedy znów spojrzał na napastników, w jego oczach nie było już ani grama żartu.
— Macie trzy wyjścia — powiedział spokojnie. — Pierwsze: odwracacie się i odchodzicie, a ja i mój kolega udajemy, że nie widzieliśmy, jak bardzo matka natura was skrzywdziła. Drugie: próbujecie być odważni, co będzie krótkie, żenujące i bolesne. Trzecie…
Urwał, jakby naprawdę się nad tym zastanawiał.
— Nie, właściwie trzeciego nie ma. Przeceniłem wasze możliwości.
//Wykorzystuję przewagę Odwaga I. Wchodzi też zawada Porywczość I. Na koniec rzut na Charyzmę - Zastraszanie bandy łysego -10 bo przewaga liczebna
Rzut Z 1d100-10 - 72 -10 = 62
Sukces!
Sukces!