Jej mały koniec świata ciągle trwał i nikt nie wydawał się go dostrzegać. Jak wiele osób przeżywało osobiste tragedie codziennie, a nikt, zupełnie nikt tego nie widział? Wszyscy gdzieś pędzili, spieszyli się, a ona stała pod jedną ze ścian z zaciśniętymi piąstkami i robiła wszystko, żeby się nie rozpłakać. Żałowała, że nie zabrała ze sobą Salema, kocur na pewno wiedziałby co robić. Pewnie już nigdy go nie zobaczy, tak samo jak reszty swojej rodziny. Usta wywinęły jej się w podkówkę, to miał być wspaniały dzień, dlaczego jak zawsze musiała jej się przytrafić tragedia? Wszystko przez te kwiatki, że też musiały odwrócić jej uwagę. Miała nadzieję, że tatuś nie będzie na nią zły, o ile w końcu zorientuje się, że kogoś koło niego brakuje... Lucas często gdzieś pędził, spieszył się, ale nie sądziła, że kiedyś zgubi ją w wielkim mieście.
Postanowiła się ruszyć, zrobiła krok do przodu, a wtedy coś na nią wpadło. To znaczy ktoś. Jej rozmiarów? To było inne dziecko? Też się zgubiło i szukało swoich najbliższych?
Spojrzała na osobnika i patrzyła na niego dłuższą chwilę, stała mu na drodze, musiałby ją wyminąć, żeby ruszyć się dalej, dorosły człowiek pewnie mógłby ją po prostu przeskoczyć, ale to nie był człowiek, chociaż nie wyglądał, aż tak bardzo różnie od ludzi.
- Nie jesteś ludziem. - Powiedziała całkiem rezolutnie. Nikt nie ostrzegał jej przed tym, że może spotkać gobliny, jasne - słyszała o tym, że pracują u Gringotta, ale myślała, że mają swoje nory i tunele, dzięki którym przemierzają okolicę. Łatwo było przecież zdeptać kogoś takiego na chodniku.
Próbował ją ominąć, ale zrobiła krok w stronę, w którą chciał się ruszyć. Skoro już trafiła na kogoś takiego, to nie mogła mu odpuścić rozmowy, kto wiedział, czy kiedykolwiek jeszcze spotka na ulicy goblina, warto było wykorzystać moment.
Bardzo szybko zapomniała o tym, że się zgubiła, że chciała do domu, że jej tata o niej zapomniał. Goblin skutecznie odwrócił jej uwagę od tej osobistej tragedii. - Gdzie idziesz? Mieszkacie pod ziemią? Dlaczego jesteście tacy malutcy? - Był to dopiero początek pytań, które zamierzała mu zadać.
Goblin zdecydowanie nie wyglądał na zainteresowanego konwersacją. Musiał spieprzać jak najdalej stąd, nigdy nie wiadomo bowiem kiedy dotrze do niej, że ją oszukał. Wsadził rękę do kieszeni, jakby chciał się upewnić, że monety nadal się tam znajdowały, były - uśmiechnął się do siebie pokazując przy tym obrzydliwe zęby. Spojrzał na dziewczynkę, która stanęła mu na drodze.
- Przesuń się dzieciaku - Zacisnął dłoń na ramieniu dziewczynki, wbił w nie swoje paznokcie i po prostu przestawił ją na bok chodnika. Ruszył dalej przed siebie, bardzo szybkim krokiem, co chwila zaglądał przez ramię - sprawdzał, czy nikt za nim nie idzie.
- Wredny karzeł. - Mruknęła do siebie pod nosem, bo nie do końca była zadowolona z tego, jak przebiegła ta rozmowa, no właściwie nie było żadnej rozmowy. Pomasowała swoje ramię, bo nadal czuła na nim dłoń tego okropnego stwora. Próbowała być miła, chciała pogadać, dowiedzieć się czegoś interesującego i co? I nic, jak zawsze.
Ten dzień był naprawdę fatalny, coraz mniej jej się podobało to miejsce, wszyscy się gdzieś spieszyli i nie mieli czasu na to, żeby gadać z dziećmi. Masakra. Ruszyła jednak za goblinem, bo była ciekawa dokąd idzie, może jak zobaczy, że naprawdę zależy jej na tym, żeby poświęcił jej trochę czasu to w końcu pęknie!