Nie wydawało jej się, aby jakaś drobne zadrapanie na policzku było warte takiego zamieszania. Nic wielkiego jej się nie stało. Nieraz przecież miała już podobne obrażenia, nie zagrażały życiu, pojawiały się i znikały, nikt o nich nie pamiętał. Cóż, może sytuacja, w której się znalazła nie należała do szczególnie przyjemnych, złośliwy byt pojawił się znikąd, wziął ją sobie za cel - zdarzało się, a że aktualnie następowała jakaś kumulacja dziwnych wydarzeń w jej życiu, to nie wydawało jej się, że w ogóle warto było o tym dyskutować. Podleciał i zniknął, nie zrobił przecież wielkiej szkody, przynajmniej na pierwszy rzut oka. Zatrzymała się na chwilę, jakby coś właśnie sobie uświadomiła, a później ruszyła dalej, żeby w końcu usiąść i pozwolić mu się sobą zaopiekować.
- Wiesz, że nie jestem ze szkła, prawda? - Wolała się upewnić, że mają co do tego jasność. - Wcale nie udaje, nie wydawało mi się tylko, żeby było o czym opowiadać. - Prędzej, czy później musiał zauważyć tę drobną zmianę na jej twarzy, musiałby być ślepy, aby tego nie zrobił. Nie nadarzyła się jednak okazja ku temu, aby poinformować go o przygodzie jaka ją spotkała odrobinę wcześniej. Nie chciała zaczynać wieczoru od tego, że znowu coś poszło nie tak.
- Musisz chyba napisać do niego jakieś podanie, czy coś, nie do końca wiem jak to działa, czasem rzeczy się po prostu przytrafiają, nawet jeśli stara się raczej nie rzucać w oczy. - W tym przypadku nie miała najmniejszego wpływu na to, że poltergeist pojawił się przed nią i postanowił uprzykrzyć życie akurat jej. Być może sprawiała wrażenie osoby potrzebującej rozrywki, na pierwszy rzut oka mogła wydawać się bowiem całkiem stateczna i nudna. Nie miała pojęcia na jakiej zasadzie złośliwe duchy wybierały swoje ofiary, jak działał schemat, czy w ogóle istniał? Zawiesiła się na moment, jej wzrok się trochę rozmył, bo myśli zrobiły się znowu dosyć głośne.
Mrugnęła, dzięki czemu znowu stała się obecna w salonie ciałem i duchem. Następnie przymknęła oczy, czekała na to, aż posmaruje jej policzek maścią od Johna. Nie miała najmniejszych wątpliwości co do tego, że przyniesie ona oczekiwany efekt, przyspieszy gojenie, złagodzi ból.
Wyczuła, kiedy się zbliżył, przyklęknął tuż przed nią, nie dało się też nie zauważyć momentu, w który otworzył słoiczek z maścią, której zapach od razu uderzył ją w nozdrza. Nie zwlekał z nałożeniem specyfiku na pulsującą ranę, zrobił to bardzo pewnie, ale też delikatnie. Od razu poczuła chłód w miejscu, które przed chwilą wydawało się praktycznie płonąć. - Dziękuję za profesjonalną opiekę medyczną. - Otworzyła oczy, a na jej twarzy pojawił się uśmiech. - Widać u Ciebie wieloletnie doświadczenie w radzeniu sobie z takimi urazami. - W końcu przez lata sam dbał o swoje zdrowie, nie wątpiła więc w to, że udało mu się zdobyć sporą wiedzę w temacie pierwszej pomocy medycznej.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control