22.05.2026, 12:31 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 22.05.2026, 12:44 przez Lukas Nott.)
Mężczyzna zrobił kilka kroków w stronę Heloise, powoli, z obrzydliwą pewnością drapieżnika, który uznał już ofiarę za swoją. Oblizał usta, niecierpliwie, niemal łapczywie. Sukces poprzedniego zaklęcia napompował go pychą do granic rozsądku, dlatego teraz czuł tę lepką satysfakcję człowieka, któremu wydawało się, że może zrobić wszystko.
— No i co teraz, paniusiu? — syknął, zatrzymując się kilka kroków od niej. — Już nie taka odważna?
Uśmiech rozciągnął mu usta krzywo, brzydko, odsłaniając rząd krzywych, zżółkniętych zębów. Uniósł różdżkę odrobinę wyżej, gotów cisnąć kolejne zaklęcie prosto w kobietę. Wtedy usłyszał tupot.
Najpierw jeden głuchy odgłos. Potem drugi. Potem cała seria ciężkich, gwałtownych uderzeń podeszw o bruk, coraz bliższych, coraz szybszych. Nie odwrócił się od razu. Zmarszczył tylko brwi, zirytowany, jak pies wyrwany znad świeżego mięsa. Ten dźwięk nie pasował do jego zwycięstwa. Nie pasował do sceny, którą już sobie ułożył w głowie. Echo odbiło się od ścian. Dopiero wtedy obejrzał się przez ramię. Blondyn szarżował prosto na niego. Nie było w tym ani elegancji, ani planu, ani choćby cienia chłodnej kalkulacji. Był tylko impet. Wściekłość. Cały ciężar ciała rzucony naprzód z taką brutalną determinacją, jakby nie zamierzał go zatrzymać, tylko przebić się przez niego i wbić w ścianę razem z kośćmi, oddechem i resztką godności. Bark miał wysunięty do uderzenia, głowę lekko opuszczoną, szczękę zaciśniętą tak mocno, że wyglądał bardziej jak rozjuszone zwierzę niż człowiek. Mugolak zdążył tylko szerzej otworzyć oczy.
// Rzucam Aktywność fizyczną rozwijając przewagę walki wręcz I przeciwko napastnikowi.
Wpadł w niego całym ciężarem, barkiem pierwszym, brutalnie, nisko, bez żadnego hamowania. Uderzenie poszło głucho, mięso o mięso, kość o kość, aż mugolakowi wyrwało powietrze z płuc w krótkim, zduszonym charczeniu. Jego ciało złożyło się wokół impetu Lukasa. Bruk uciekł spod jego butów. Nott pchał dalej. Ściana przyjęła go bez litości. Łupnięcie rozeszło się po zaułku tępym, paskudnym echem. Plecy mężczyzny huknęły o mur, zaraz potem potylica odbiła się od kamienia z suchym trzaskiem, bardziej upokarzającym niż czystym. Z ust wyrwał mu się bełkotliwy jęk. Różdżka wysunęła się z palców i stuknęła o bruk, potoczyła się gdzieś w bok, niknąc w cieniu przy krawędzi ściany. Lukas nie puścił. Wcisnął go w mur jeszcze mocniej, jakby sama ściana była za miękka, jakby chciał przepchnąć go przez cegły wprost do środka. Następnie lekko się wycofał i wyprowadził kolano w upadającego przeciwnika. Cios wszedł krótko, paskudnie, bez zamachu, ale z całą wagą gniewu. Mugolak zgiął się jeszcze mocniej, jakby ktoś przeciął mu środek ciała niewidzialnym hakiem. Z ust wyrwał mu się charkot, mokry i bezradny. Osunąłby się na bruk, gdyby Lukas nie trzymał go jeszcze przez sekundę za ubranie, pozwalając mu zrozumieć, że to nie ściana go przytrzymuje, tylko on.
Wtedy ostatni z bandy Billy’ego puścił kobietę.
Nie z litości. Po prostu nagle przestała być najważniejsza. Jego palce oderwały się od jej ramienia gwałtownie, niemal ze złością, a ona zachwiała się pod ścianą, łapiąc równowagę. Mężczyzna nawet na nią nie spojrzał. Całą uwagę miał już przy Lukasie, przy jego plecach, przy odsłoniętym karku i barkach napiętych od szarpaniny. Ruszył natychmiast. Nie krzyczał, nie ostrzegał, nie próbował odciągać uwagi. Pochylił się tylko lekko i wszedł w zaułek szybkim, ciężkim krokiem, z twarzą ściągniętą w twardym grymasie. Chciał dorwać Notta od tyłu, wejść mu na plecy, wykorzystać ten jeden moment, w którym Lukas był całym sobą wbity w przeciwnika przy ścianie.
— No i co teraz, paniusiu? — syknął, zatrzymując się kilka kroków od niej. — Już nie taka odważna?
Uśmiech rozciągnął mu usta krzywo, brzydko, odsłaniając rząd krzywych, zżółkniętych zębów. Uniósł różdżkę odrobinę wyżej, gotów cisnąć kolejne zaklęcie prosto w kobietę. Wtedy usłyszał tupot.
Najpierw jeden głuchy odgłos. Potem drugi. Potem cała seria ciężkich, gwałtownych uderzeń podeszw o bruk, coraz bliższych, coraz szybszych. Nie odwrócił się od razu. Zmarszczył tylko brwi, zirytowany, jak pies wyrwany znad świeżego mięsa. Ten dźwięk nie pasował do jego zwycięstwa. Nie pasował do sceny, którą już sobie ułożył w głowie. Echo odbiło się od ścian. Dopiero wtedy obejrzał się przez ramię. Blondyn szarżował prosto na niego. Nie było w tym ani elegancji, ani planu, ani choćby cienia chłodnej kalkulacji. Był tylko impet. Wściekłość. Cały ciężar ciała rzucony naprzód z taką brutalną determinacją, jakby nie zamierzał go zatrzymać, tylko przebić się przez niego i wbić w ścianę razem z kośćmi, oddechem i resztką godności. Bark miał wysunięty do uderzenia, głowę lekko opuszczoną, szczękę zaciśniętą tak mocno, że wyglądał bardziej jak rozjuszone zwierzę niż człowiek. Mugolak zdążył tylko szerzej otworzyć oczy.
// Rzucam Aktywność fizyczną rozwijając przewagę walki wręcz I przeciwko napastnikowi.
Rzut PO 1d100 - 58
Sukces!
Sukces!
Wpadł w niego całym ciężarem, barkiem pierwszym, brutalnie, nisko, bez żadnego hamowania. Uderzenie poszło głucho, mięso o mięso, kość o kość, aż mugolakowi wyrwało powietrze z płuc w krótkim, zduszonym charczeniu. Jego ciało złożyło się wokół impetu Lukasa. Bruk uciekł spod jego butów. Nott pchał dalej. Ściana przyjęła go bez litości. Łupnięcie rozeszło się po zaułku tępym, paskudnym echem. Plecy mężczyzny huknęły o mur, zaraz potem potylica odbiła się od kamienia z suchym trzaskiem, bardziej upokarzającym niż czystym. Z ust wyrwał mu się bełkotliwy jęk. Różdżka wysunęła się z palców i stuknęła o bruk, potoczyła się gdzieś w bok, niknąc w cieniu przy krawędzi ściany. Lukas nie puścił. Wcisnął go w mur jeszcze mocniej, jakby sama ściana była za miękka, jakby chciał przepchnąć go przez cegły wprost do środka. Następnie lekko się wycofał i wyprowadził kolano w upadającego przeciwnika. Cios wszedł krótko, paskudnie, bez zamachu, ale z całą wagą gniewu. Mugolak zgiął się jeszcze mocniej, jakby ktoś przeciął mu środek ciała niewidzialnym hakiem. Z ust wyrwał mu się charkot, mokry i bezradny. Osunąłby się na bruk, gdyby Lukas nie trzymał go jeszcze przez sekundę za ubranie, pozwalając mu zrozumieć, że to nie ściana go przytrzymuje, tylko on.
Wtedy ostatni z bandy Billy’ego puścił kobietę.
Nie z litości. Po prostu nagle przestała być najważniejsza. Jego palce oderwały się od jej ramienia gwałtownie, niemal ze złością, a ona zachwiała się pod ścianą, łapiąc równowagę. Mężczyzna nawet na nią nie spojrzał. Całą uwagę miał już przy Lukasie, przy jego plecach, przy odsłoniętym karku i barkach napiętych od szarpaniny. Ruszył natychmiast. Nie krzyczał, nie ostrzegał, nie próbował odciągać uwagi. Pochylił się tylko lekko i wszedł w zaułek szybkim, ciężkim krokiem, z twarzą ściągniętą w twardym grymasie. Chciał dorwać Notta od tyłu, wejść mu na plecy, wykorzystać ten jeden moment, w którym Lukas był całym sobą wbity w przeciwnika przy ścianie.