[Jesień 1972] Równonoc Jesienna - Kiermasz (Wątek główny)

Pokątna wyglądała inaczej niż zwykle o tej porze roku. Plac, na którym zimą zazwyczaj stało ogromne świąteczne drzewko pełne zaczarowanych świateł i złotych ozdób, teraz zastawiony był rzędami ciasno ustawionych straganów. Między latarniami zwisały wstążki w kolorach bursztynu, rdzawego złota i kasztanowego brązu, poruszające się leniwie na chłodnym wietrze. Miały dodawać miejscu ciepła, ale nawet one nie potrafiły całkowicie przykryć ciężaru, który zawisł nad Londynem po Spalonej Nocy. Ludzie poruszali się wolniej. Ciszej.
Astoria poprawiła rękę Deirdre wsuniętą pod jej ramię i ruszyły powoli między straganami. W chłodnym świetle jesiennego popołudnia panna Malfoy wyglądała niemal nierealnie - jasna, smukła, z porcelanową cerą kontrastującą z ciemniejszymi kolorami tłumu.
- Takiej, po której wszyscy wychodzą z teatru w absolutnym milczeniu i udają, że zakończenie ich nie przeraziło - mruknęła. Rozejrzała się jeszcze raz po placu, wyłapując kartki przypięte do stoisk: część dochodu przeznaczona na odbudowę warsztatu, wsparcie dla rodzin poszkodowanych, pomoc dla odbudowy Pokątnej. Nawet handlarze wyglądali na zmęczonych.
- Całkiem możliwe. Niektórzy potracili znaczną część majątków. Mogą sprzedawać wartościowe pamiątki rodzinne, żeby przetrwać - sytuacja była ciężka, wiele czarodziejów było zdesperowanych, żeby zapewnić przetrwanie sobie i swoim rodzinom. Avery z pewnością będzie szukała perełek wśród sterty śmieci. Nie wątpiła, ze wielu z handlarzy będzie próbowało wcisnąć najgorszy bubel, byle tylko zarobić.
Kącik jej ust drgnął lekko, gdy spojrzała na uzdrowicielkę. Zawsze fascynowało ją to absurdalne połączenie: uzdrowicielka o chłodnej prezencji, która potrafiła godzinami mówić o właściwościach eliksirów przeciwbólowych, a jednocześnie rozpromieniała się na myśl o cukrowej wacie jak dziecko. I szczerze mówiąc, Astoria uważała to za urocze.
- Chodź - odezwała się łagodniej. - Najpierw znajdziemy coś słodkiego, zanim każesz mi oceniać obrazy pod wpływem głodu.
Przystanęła przy jednym ze stoisk z gobelinami i przesunęła dłonią po ciężkiej tkaninie wyszywanej ochronnymi runami. Materiał był dobry, ale wykonanie przeciętne. Zaraz obok ktoś sprzedawał niewielkie pejzaże w ciemnych, jesiennych barwach. Ktoś ustawiał nowe lampiony. Ktoś sprzedawał karmelizowane jabłka, choć kolejka była trzy razy krótsza niż rok temu. Londyn próbował wrócić do siebie. Wszyscy tu próbowali.
- Powiedz mi więcej o obrazie. Mówiłaś wcześniej, że chciałabyś obraz lub gobelin do mieszkania. Masz jakieś bardziej sprecyzowane oczekiwania? - zapytała, zwalniając krok przy jednym ze straganów, gdzie pod zadaszeniem wisiały ciężkie tkaniny haftowane złotą nicią. Przez dużą różnicę wzrostu spowalniała marsz Deirdre, więc wyższa z kobiet musiała się dostawać do tempa. Przesunęła spojrzeniem po twarzy Deirdre, próbując odczytać to, czego ta sama mogła jeszcze nie umieć nazwać. Ludzie często przychodzili do galerii przekonani, że szukają konkretnego koloru albo stylu, a tak naprawdę pragnęli ciszy. Bezpieczeństwa. Wytchnienia. Czasem odwrotnie - czegoś żywego, co zagłuszy pustkę mieszkania.