23.05.2026, 06:18 ✶
Im starszy się robił, im częściej zatrzymując się przy lustrze dostrzegał nowe, siwe włosy, do Garricka tym mocniej docierało jak bardzo jego wizja dorosłości rozmijała się z tym, co ostatecznie oferowało ludziom życie.
Z perspektywy jego biografii, dojrzewanie było tak naprawdę serią powrotów, podczas których zauważało się, że miejsc wartych powrotu ubywało, a nie przybywało wraz z wiekiem. I kiedy do człowieka docierało powoli, że jego wersja z przeszłości była na dobrym tropie, a my niepotrzebnie uciekaliśmy w przeciwnym kierunku, coś za czym tak bardzo tęskniliśmy znikało bezpowrotnie.
Nie piekli już takich ciast jak przy Pokątnej 43.
Mieszkała tam i pracowała taka starsza pani, co jej prawdziwe imię przykrył czas. Wydawało mu się za to, że pamięta jej twarz, chociaż wiedział dobrze jak złudne to było – pamiętał raczej jakieś jej swoje wyobrażenie, wyolbrzymione przez tęsknotę za własną młodością i za ludźmi jakich miał wtedy przy sobie. Ojciec mu tam zawsze kupował placki z rabarbarem i kruszonką. Nikt już takich nie robił i nie zrobi, bo najwięcej smaku dodawał do tego wszystkiego fakt, że Papa żył wtedy jeszcze i nie był cieniem dawnego siebie, któremu Garrick musiał pomagać wstać z łóżka. Mijał czas, zmieniał się świat, a on już tych placków nie chciał, bo po wojnie pojawiło się tak wiele nowych rzeczy. W porównaniu do nich, wtedy przynajmniej, te placki wydawały się nijakie. Wszystko po to, żeby dzisiaj stojąc przy heblarce przeszło mu przez myśl, że prawdopodobnie nigdy już tak dobrych słodkości nie zje. Nic nie mogło równać się z czymś, co mu kupił starszy Ollivander jeszcze zanim przerastało go wyliczenie odpowiedniej liczby knutów z tuzina monet wysypanych na pomarszczoną dłoń.
Najcięższą rzeczą związaną z dorosłością miało być właśnie to, że się jak on traciło władzę nad własnym ciałem i umysłem, a jednak Garrick twierdził, że najcięższym było to, co wszyscy próbowali przemilczeć. Każda staruszka narzekająca na to, że wszystko ją boli i nikt jej nie odwiedza, a później zachowywująca się jakby wcale tego wszystkiego nie potrzebowała, wydawała mu się tego namacalnym dowodem, a nie brakowało ich przecież. Ludzie pamiętający śmierć własnych rodziców i związane z tym emocje napinali się na myśl o zrobieniu krzywdy swoim dzieciom. Nie powinny przecież czuć się uwiązane ani ograniczone przez życie, które nie należało do nich, a jednak – pamiętali ból i wiedzieli po sobie, jak czuło się poszukując własnej drogi, kiedy wszystko wokół nich przemijało.
Przyjdzie kiedyś dzień, kiedy oprócz wspomnień Septimie pozostanie tylko ten warsztat, a ona będzie musiała zastanowić się, czy zostać w nim tak jak jej ojciec, ojciec jego ojca i każdy inny ojciec setki pokoleń wstecz, albo sprzedać go i porzucić rodzinne dziedzictwo, uciekając przed tym wszystkim z sakiewką galeonów. To nie był łatwy wybór i Garrick pakując się z każdym innym ojcem w pętlę strategicznego przemilczania wszystkiego co najważniejsze, nie chciał narzucać jej swojej woli, tak jak i jemu nikt niczego nie narzucił, chociaż wydawało mu się, że decyzja i tak nie należała wyłącznie do niego.
– Złotowłosa – różdżkarz uśmiechnął się znad swojej herbaty, mierząc córkę spojrzeniem – denerwuje cię, że ktoś jadł z twojej miseczki? – Ewidentnie nie założył nawet, że mogła sugerować tutaj obecność kogokolwiek innego, niż skromnego ucznia przyjętego przez Garricka do pracy. A może raczej… skromnego misia. Nie bez powodu przecież wywrócił tę bajkę do góry nogami. – Jeśli kiedyś będzie mi się nudziło, może faktycznie zaproszę ich na obiad, żeby posłuchać dobrze wysmażonego steku bzdur, jaki zechce tym razem sprzedać wszystkim Gregorowicz.
Z perspektywy jego biografii, dojrzewanie było tak naprawdę serią powrotów, podczas których zauważało się, że miejsc wartych powrotu ubywało, a nie przybywało wraz z wiekiem. I kiedy do człowieka docierało powoli, że jego wersja z przeszłości była na dobrym tropie, a my niepotrzebnie uciekaliśmy w przeciwnym kierunku, coś za czym tak bardzo tęskniliśmy znikało bezpowrotnie.
Nie piekli już takich ciast jak przy Pokątnej 43.
Mieszkała tam i pracowała taka starsza pani, co jej prawdziwe imię przykrył czas. Wydawało mu się za to, że pamięta jej twarz, chociaż wiedział dobrze jak złudne to było – pamiętał raczej jakieś jej swoje wyobrażenie, wyolbrzymione przez tęsknotę za własną młodością i za ludźmi jakich miał wtedy przy sobie. Ojciec mu tam zawsze kupował placki z rabarbarem i kruszonką. Nikt już takich nie robił i nie zrobi, bo najwięcej smaku dodawał do tego wszystkiego fakt, że Papa żył wtedy jeszcze i nie był cieniem dawnego siebie, któremu Garrick musiał pomagać wstać z łóżka. Mijał czas, zmieniał się świat, a on już tych placków nie chciał, bo po wojnie pojawiło się tak wiele nowych rzeczy. W porównaniu do nich, wtedy przynajmniej, te placki wydawały się nijakie. Wszystko po to, żeby dzisiaj stojąc przy heblarce przeszło mu przez myśl, że prawdopodobnie nigdy już tak dobrych słodkości nie zje. Nic nie mogło równać się z czymś, co mu kupił starszy Ollivander jeszcze zanim przerastało go wyliczenie odpowiedniej liczby knutów z tuzina monet wysypanych na pomarszczoną dłoń.
Najcięższą rzeczą związaną z dorosłością miało być właśnie to, że się jak on traciło władzę nad własnym ciałem i umysłem, a jednak Garrick twierdził, że najcięższym było to, co wszyscy próbowali przemilczeć. Każda staruszka narzekająca na to, że wszystko ją boli i nikt jej nie odwiedza, a później zachowywująca się jakby wcale tego wszystkiego nie potrzebowała, wydawała mu się tego namacalnym dowodem, a nie brakowało ich przecież. Ludzie pamiętający śmierć własnych rodziców i związane z tym emocje napinali się na myśl o zrobieniu krzywdy swoim dzieciom. Nie powinny przecież czuć się uwiązane ani ograniczone przez życie, które nie należało do nich, a jednak – pamiętali ból i wiedzieli po sobie, jak czuło się poszukując własnej drogi, kiedy wszystko wokół nich przemijało.
Przyjdzie kiedyś dzień, kiedy oprócz wspomnień Septimie pozostanie tylko ten warsztat, a ona będzie musiała zastanowić się, czy zostać w nim tak jak jej ojciec, ojciec jego ojca i każdy inny ojciec setki pokoleń wstecz, albo sprzedać go i porzucić rodzinne dziedzictwo, uciekając przed tym wszystkim z sakiewką galeonów. To nie był łatwy wybór i Garrick pakując się z każdym innym ojcem w pętlę strategicznego przemilczania wszystkiego co najważniejsze, nie chciał narzucać jej swojej woli, tak jak i jemu nikt niczego nie narzucił, chociaż wydawało mu się, że decyzja i tak nie należała wyłącznie do niego.
– Złotowłosa – różdżkarz uśmiechnął się znad swojej herbaty, mierząc córkę spojrzeniem – denerwuje cię, że ktoś jadł z twojej miseczki? – Ewidentnie nie założył nawet, że mogła sugerować tutaj obecność kogokolwiek innego, niż skromnego ucznia przyjętego przez Garricka do pracy. A może raczej… skromnego misia. Nie bez powodu przecież wywrócił tę bajkę do góry nogami. – Jeśli kiedyś będzie mi się nudziło, może faktycznie zaproszę ich na obiad, żeby posłuchać dobrze wysmażonego steku bzdur, jaki zechce tym razem sprzedać wszystkim Gregorowicz.
no rain,
no flowers.
no flowers.