25.05.2026, 18:47 ✶
– Mam nadzieję, że to nie ten moment, w którym wywołaliśmy wilka z lasu i zaraz wyskoczy na nas jakaś klątwa… albo co gorsza poltergeist. Wystarczy zamieszania z jednym – stwierdził Christopher, wewnętrznie się aż wzdrygając na samo wspomnienie. Był przekonany, że poltergeist nie tylko go przeklął klątwą mówienia tego, co ślina na język przyniesie, ale też w jakiś sposób sprowadził na niego pecha i to przez niego wpadli na Cressidę.
Nagle to miejsce zyskało trochę w jego oczach, bo pomyślał, że Cressida Avery nigdy nie postawiłaby stopy w tak mugolskiej okolicy i z dala od Londynu, butików oraz przyjęć. Nie żeby ktokolwiek organizował teraz te ostatnie.
– Nie. Nie pomyślałem, żeby spytać, bo… teraz to wydaje się całkiem naturalnym ruchem – przyznał, zastanawiając się nawet przelotnie, czy może należało jednak wcześniej o to dopytać i wykazać zainteresowanie, i tak dalej. Ale tak jak do tej pory czarodzieje ciągnęli do Londynu, tak teraz rozpierzchali się na wszystkie strony… i Christopher nawet do pewnego stopnia zastanawiał się, czy to nie ułatwi wyłapania ich pojedynczo, bo przecież śmierciożercy jednak nie mieli dość mocy, aby co tydzień organizować Spaloną Noc. Chyba.
Ale raczej nie sądził, by on miał być ich celem numer jeden i wystawiał się na odstrzał, kupując dom z dala od centrum konfliktu i Ministerstwa.
– Chodziło o coś jeszcze? Poltergeist zamieszkał ci w piwnicy? – strzelił prawie trafiając, a potem zamarł, nasłuchując przez chwilę dźwięku.
Coś grzechotało.
Victoria źle oceniła źródło dźwięku – i może dlatego ledwo się poruszyła znalazła się nieświadomie tuż obok niego. Szuflada wypadła z zawiasów z trzaskiem, uderzyła o podłogę, rozwalając się, i nagle w kuchni stały dwie Victorie Lestrange, obie w takich samych ubraniach, o takich samych twarzach, wzroście… tylko ta druga Victoria wpatrywała się w tę pierwszą szeroko otwartymi z przerażenia, oszalałymi oczyma, a gdy otworzyła usta, wydobył się z nich bełkot…
– Co do… – rzucił Rosier, niezdecydowany, bo niby miał różdżkę w ręku, ale naprawdę niezbyt mógł teraz jej w jakiś sensowny sposób użyć. – Victoria?
Nagle to miejsce zyskało trochę w jego oczach, bo pomyślał, że Cressida Avery nigdy nie postawiłaby stopy w tak mugolskiej okolicy i z dala od Londynu, butików oraz przyjęć. Nie żeby ktokolwiek organizował teraz te ostatnie.
– Nie. Nie pomyślałem, żeby spytać, bo… teraz to wydaje się całkiem naturalnym ruchem – przyznał, zastanawiając się nawet przelotnie, czy może należało jednak wcześniej o to dopytać i wykazać zainteresowanie, i tak dalej. Ale tak jak do tej pory czarodzieje ciągnęli do Londynu, tak teraz rozpierzchali się na wszystkie strony… i Christopher nawet do pewnego stopnia zastanawiał się, czy to nie ułatwi wyłapania ich pojedynczo, bo przecież śmierciożercy jednak nie mieli dość mocy, aby co tydzień organizować Spaloną Noc. Chyba.
Ale raczej nie sądził, by on miał być ich celem numer jeden i wystawiał się na odstrzał, kupując dom z dala od centrum konfliktu i Ministerstwa.
– Chodziło o coś jeszcze? Poltergeist zamieszkał ci w piwnicy? – strzelił prawie trafiając, a potem zamarł, nasłuchując przez chwilę dźwięku.
Coś grzechotało.
Victoria źle oceniła źródło dźwięku – i może dlatego ledwo się poruszyła znalazła się nieświadomie tuż obok niego. Szuflada wypadła z zawiasów z trzaskiem, uderzyła o podłogę, rozwalając się, i nagle w kuchni stały dwie Victorie Lestrange, obie w takich samych ubraniach, o takich samych twarzach, wzroście… tylko ta druga Victoria wpatrywała się w tę pierwszą szeroko otwartymi z przerażenia, oszalałymi oczyma, a gdy otworzyła usta, wydobył się z nich bełkot…
– Co do… – rzucił Rosier, niezdecydowany, bo niby miał różdżkę w ręku, ale naprawdę niezbyt mógł teraz jej w jakiś sensowny sposób użyć. – Victoria?