[24.09.72] Paint me a haven of love with your bloodied mouth

Powietrze gęstniało. Czuła je w płucach przy każdym oddechu, ciężkie od wilgoci, kurzu i czegoś metalicznego, co osiadało na języku nieprzyjemnym posmakiem. Nie poruszała się gwałtownie. Nawet teraz każdy gest pozostawał kontrolowany, elegancki, choć pod stołem mięśnie jej nóg były napięte do granic możliwości. Obrazy otaczające jadalnię zdawały się zbliżać. Ich ciemne barwy falowały w świetle świec, a postacie na płótnach wyglądały tak, jakby obserwowały ich z rosnącym zainteresowaniem. Bladość skóry. Rozchylone usta. Dłonie przyciśnięte do szyi kochanków z czułością niebezpiecznie przypominającą duszenie. Wszystko w tym domu opierało się na pomieszaniu pożądania i przemocy. Astoria zaczynała dostrzegać schemat coraz wyraźniej. Niepokojącą logikę ukrytą pod warstwą dekadencji i rozkładu. To miejsce nie było zwyczajną pułapką. Jej spojrzenie przesunęło się po pustych kielichach, po cienkich palcach pani Vaillant spoczywających na obrusie, po synu gospodarzy obserwującym ich z leniwą fascynacją drapieżnika.
- Ależ z ciebie romantyk - rzuciła z przekąsem, bo tylko tyle pozostawało w ich położeniu. Słowa Othella były niepokojąco logiczne. I właśnie dlatego działały jej na nerwy. Miłość jako rytuał. Pocałunek jako składnik. Krew jako cena. A może odwrotnie. Niczego teraz nie była pewna.
Mimo trudnej sytuacji chciała wierzyć, że pocałunek to jednak jest coś więcej niż dotknięcie ust ustami, że małżeństwo to więcej niż zwykła przysięga. Niemniej nie było sensu dzielić się przemyśleniami, skoro ich uczucia nie grały tu żadnej roli. - Chociaż muszę przyznać, że twoja teoria brzmi wystarczająco perwersyjnie, by moggła być prawdą.
Oparła głowę minimalnie o krzesło, czując ciężar zmęczenia w karku i ramionach. Powietrze w pomieszczeniu robiło się coraz duszniejsze. Miała wrażenie, że ściany powoli się zacieśniają, a spojrzenia Vaillantów stają się coraz bardziej natarczywe. I mimo wszystko zaczynała wierzyć, że Othello ma rację. Obrazy również nie przedstawiały czułości, tylko bliskość wymieszaną z przemocą. Intymność sprowadzoną do roli narzędzia. To było obrzydliwe. Ale mogło działać. Poczuła nieprzyjemny skurcz żołądka na samą myśl o krwi. Instynktownie zacisnęła palce mocniej na materiale swojej szaty. Wszystko w niej buntowało się przeciw temu pomysłowi. Jeszcze kilkanaście minut temu uznałaby podobny scenariusz za groteskowy, godny taniego gotyckiego romansu pisanego przez kogoś o wyjątkowo chorej wyobraźni. Teraz analizowała go całkowicie poważnie. Bo jednak strach przed śmiercią był silniejszy niż obrzydzenie.
- Czyli co? - odezwała się szeptem. - Na trzy sięgamy po noże, rozcinamy dłonie i udajemy, że właśnie uczestniczymy w najbardziej niepokojących zalotach w historii?
Spojrzała mu prosto w oczy. Spokojnie. Uważnie. Była gotowa, bo bardziej i tak się nie dało. Chciała już mieć to za sobą. Gdy tylko da jej znak, rzuci się po ostrze i zrobi… co trzeba.