• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Greater London Ulica Pokątna v
« Wstecz 1 2 3 4 5 … 10 Dalej »
[05.09.72] Wieża radości wieża samotności || Garrick i Septima

[05.09.72] Wieża radości wieża samotności || Garrick i Septima
sedulous
Ambition tearing out the heart of you
Carving lines into you
Dripping down the sides of you
wiek
28
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
—
zawód
różdżkarz/snycerz/badacz
Smukła, dość wysoka jak na kobietę (172cm), niewyróżniająca się z tłumu. To co zapamiętasz po kilkusekundowej migawce, to jej ciemne włosy. Włosy, naturalnie przypominające puchową szopę, ujarzmia zaklęciami wygładzającymi. Niewielu wie, że jest pół-człowiekiem pół-pudlem, bo ten rytuał pielęgnacyjny odprawia już od 10 roku życia (dziękuję ci, świętej pamięci mamo!!) W półmroku niekoniecznie brzydka, ale dużo traci w starciu z bezlitosnym słońcem. Ujawni sińce pod oczyma i bladą, nawet trochę szarą cerę. Nie potrafi ubrać się stosownie do okazji, więc jeśli zauważysz, że w miejscu publicznym wygląda zaskakująco dobrze, to znaczy, że palce maczały w tym osoby trzecie. Głos ma raczej niższy, niż wysoki, ale wyjątkowo młody, trochę nawet dziecinny. Zawsze pachnie wiśnią. Prawdziwą czy jakimś syntetykiem magicznym, nikt nie jest w stanie stwierdzić.

Septima Ollivander
#3
27.05.2026, 13:55  ✶  
Ona z kolei nie była pewna czy wierzyła w przemijanie.
Nie w takim sensie w jakim rozumiał je każdy z działającą piątą klepką. W serii powrotów do miejsc których już nie ma i arytmetyce ubytków narastających z wiekiem, było coś nierealnego. Większość ludzi liczyła straty i wiedziała co straciła, i zaakceptowanie takiej rzeczywistości można było uznać za swój rodzaj odwagi, może nawet większej niż się zdawało. Septima natomiast miała głęboko podszyte podejrzenie, graniczące z absurdalną wręcz pewnością, że ona po prostu nie umiała tracić — nie dlatego że obdarowano ją przywilejem bycia wolnym od strat, ale dlatego że wszyscy którzy odeszli, zostawiali w niej swoje światełko; może trochę przygaszone i przesunięte w głąb, ale widoczne, jak żarówki zostawione w oknach opustoszałego domu. Pewne rzeczy nie kończą się naprawdę, tylko zmieniają adres.
Oczywiście, wiedziała, że nawet najgorętsza herbata stygnie, najwścieklejsze barwy blakną i najjędrniejsza skóra się łuszczy i marszczy. Źrenice matowieją, tracą blask, a mięśnie wiotczeją bezpowrotnie. Wiedziała że empiryczne obserwacje nie są jedynie wymysłem jej umysłu. Wiedziała też, że taki rodzaj myślenia, który wielu nazwałoby delikatnie strategicznym przemilczaniem, a mniej delikatnie — ucieczką. Ale dopóki w jej głowie przy stole siedział ktoś znajomy i dopóki sklepy cynamonowe świeciły światłem w oknach, dopóty nie musiała liczyć ubytków.
Nie chciała.
— Złotowłosa wraca i zastaje lepiej skręcony fotel niż zostawiła. — Uśmiechnęła się pojednawczo — nie mogę narzekać na gościa, który gości w chatce skrzypiącej na wszystkich zawiasach i ma zawodowy odruch żeby ją naprawić!
Poprawiła się na krześle tak jakby słowa ojca dotarły do niej gdzieś w okolicach tyłka kręgosłupa, który właśnie boleśnie dał o sobie znać.
— Niektórzy stek z bredni trawią po prostu lepiej. A tacy nie powinni się u nas stołować.— rzekła surowo (może nawet aż nazbyt poważnie), mając wrażenie, że brzmi teraz jak własny ojciec. Brakowało jej tylko zarostu, wytwornie siwych pasm, no i lepszego poczucia humoru.
Z początku jej myśli powędrowały do nieszczęsnego Savaša, bo choć z początku idea sztamy dwóch potężnych różdżkarzy wydawała się być nawet zabawna, to po dłuższej refleksji stała się najzwyczajniej w świecie niekomfortowa. Pewnie tak czuli się ich ojcowie na samą myśl, że ich potomstwo mogłoby znaleźć jakąkolwiek nić porozumienia, ale o ile uważała się za osobę o szerokich horyzontach, to nie miała zamiaru empatycznie bratać się z Mykewem.
Zamiast tego, skupiła się na postaci samego Samuela. Coś ewidentnie brzdęknęło w jej głowie i tym razem nie zamierzała udawać że nie usłyszała.
— Wiesz, czasem nie mogę wyzbyć się uczucia — odezwała się w końcu, nie odrywając oczu od naprawianej różdżki — że im więcej pracy w coś wkładasz, tym trudniej potem oddać. Nawet jeśli nigdy nie było… nie miało być twoje.
Mówiła o różdżce. Przynajmniej w połowie.
— To znaczy — poprawiła się, wywracając oczyma na własny brak doprecyzowania — wiem że to osobista emocja. Wiem że ta różdżka za godzinę wyjdzie za te drzwi i już jej nie zobaczę. Ale teraz, w tej chwili — urwała, szukając słowa które nie brzmiałoby dennie — czuję jakby była moja. Choć przez moment. I za jej kolejne poczynania czuję się odpowiedzialna. Jak mam się pozbyć tego uczucia?
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Garrick Ollivander (1143), Septima Ollivander (1837)




Wiadomości w tym wątku
[05.09.72] Wieża radości wieża samotności || Garrick i Septima - przez Septima Ollivander - 19.05.2026, 00:27
RE: [05.09.72] Wieża radości wieża samotności || Garrick i Septima - przez Garrick Ollivander - 23.05.2026, 06:18
RE: [05.09.72] Wieża radości wieża samotności || Garrick i Septima - przez Septima Ollivander - 27.05.2026, 13:55
RE: [05.09.72] Wieża radości wieża samotności || Garrick i Septima - przez Garrick Ollivander - 06.06.2026, 21:19
RE: [05.09.72] Wieża radości wieża samotności || Garrick i Septima - przez Septima Ollivander - 09.06.2026, 16:48
RE: [05.09.72] Wieża radości wieża samotności || Garrick i Septima - przez Garrick Ollivander - 09.06.2026, 21:14

  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa