27.05.2026, 13:55 ✶
Ona z kolei nie była pewna czy wierzyła w przemijanie.
Nie w takim sensie w jakim rozumiał je każdy z działającą piątą klepką. W serii powrotów do miejsc których już nie ma i arytmetyce ubytków narastających z wiekiem, było coś nierealnego. Większość ludzi liczyła straty i wiedziała co straciła, i zaakceptowanie takiej rzeczywistości można było uznać za swój rodzaj odwagi, może nawet większej niż się zdawało. Septima natomiast miała głęboko podszyte podejrzenie, graniczące z absurdalną wręcz pewnością, że ona po prostu nie umiała tracić — nie dlatego że obdarowano ją przywilejem bycia wolnym od strat, ale dlatego że wszyscy którzy odeszli, zostawiali w niej swoje światełko; może trochę przygaszone i przesunięte w głąb, ale widoczne, jak żarówki zostawione w oknach opustoszałego domu. Pewne rzeczy nie kończą się naprawdę, tylko zmieniają adres.
Oczywiście, wiedziała, że nawet najgorętsza herbata stygnie, najwścieklejsze barwy blakną i najjędrniejsza skóra się łuszczy i marszczy. Źrenice matowieją, tracą blask, a mięśnie wiotczeją bezpowrotnie. Wiedziała że empiryczne obserwacje nie są jedynie wymysłem jej umysłu. Wiedziała też, że taki rodzaj myślenia, który wielu nazwałoby delikatnie strategicznym przemilczaniem, a mniej delikatnie — ucieczką. Ale dopóki w jej głowie przy stole siedział ktoś znajomy i dopóki sklepy cynamonowe świeciły światłem w oknach, dopóty nie musiała liczyć ubytków.
Nie chciała.
— Złotowłosa wraca i zastaje lepiej skręcony fotel niż zostawiła. — Uśmiechnęła się pojednawczo — nie mogę narzekać na gościa, który gości w chatce skrzypiącej na wszystkich zawiasach i ma zawodowy odruch żeby ją naprawić!
Poprawiła się na krześle tak jakby słowa ojca dotarły do niej gdzieś w okolicach tyłka kręgosłupa, który właśnie boleśnie dał o sobie znać.
— Niektórzy stek z bredni trawią po prostu lepiej. A tacy nie powinni się u nas stołować.— rzekła surowo (może nawet aż nazbyt poważnie), mając wrażenie, że brzmi teraz jak własny ojciec. Brakowało jej tylko zarostu, wytwornie siwych pasm, no i lepszego poczucia humoru.
Z początku jej myśli powędrowały do nieszczęsnego Savaša, bo choć z początku idea sztamy dwóch potężnych różdżkarzy wydawała się być nawet zabawna, to po dłuższej refleksji stała się najzwyczajniej w świecie niekomfortowa. Pewnie tak czuli się ich ojcowie na samą myśl, że ich potomstwo mogłoby znaleźć jakąkolwiek nić porozumienia, ale o ile uważała się za osobę o szerokich horyzontach, to nie miała zamiaru empatycznie bratać się z Mykewem.
Zamiast tego, skupiła się na postaci samego Samuela. Coś ewidentnie brzdęknęło w jej głowie i tym razem nie zamierzała udawać że nie usłyszała.
— Wiesz, czasem nie mogę wyzbyć się uczucia — odezwała się w końcu, nie odrywając oczu od naprawianej różdżki — że im więcej pracy w coś wkładasz, tym trudniej potem oddać. Nawet jeśli nigdy nie było… nie miało być twoje.
Mówiła o różdżce. Przynajmniej w połowie.
— To znaczy — poprawiła się, wywracając oczyma na własny brak doprecyzowania — wiem że to osobista emocja. Wiem że ta różdżka za godzinę wyjdzie za te drzwi i już jej nie zobaczę. Ale teraz, w tej chwili — urwała, szukając słowa które nie brzmiałoby dennie — czuję jakby była moja. Choć przez moment. I za jej kolejne poczynania czuję się odpowiedzialna. Jak mam się pozbyć tego uczucia?
Nie w takim sensie w jakim rozumiał je każdy z działającą piątą klepką. W serii powrotów do miejsc których już nie ma i arytmetyce ubytków narastających z wiekiem, było coś nierealnego. Większość ludzi liczyła straty i wiedziała co straciła, i zaakceptowanie takiej rzeczywistości można było uznać za swój rodzaj odwagi, może nawet większej niż się zdawało. Septima natomiast miała głęboko podszyte podejrzenie, graniczące z absurdalną wręcz pewnością, że ona po prostu nie umiała tracić — nie dlatego że obdarowano ją przywilejem bycia wolnym od strat, ale dlatego że wszyscy którzy odeszli, zostawiali w niej swoje światełko; może trochę przygaszone i przesunięte w głąb, ale widoczne, jak żarówki zostawione w oknach opustoszałego domu. Pewne rzeczy nie kończą się naprawdę, tylko zmieniają adres.
Oczywiście, wiedziała, że nawet najgorętsza herbata stygnie, najwścieklejsze barwy blakną i najjędrniejsza skóra się łuszczy i marszczy. Źrenice matowieją, tracą blask, a mięśnie wiotczeją bezpowrotnie. Wiedziała że empiryczne obserwacje nie są jedynie wymysłem jej umysłu. Wiedziała też, że taki rodzaj myślenia, który wielu nazwałoby delikatnie strategicznym przemilczaniem, a mniej delikatnie — ucieczką. Ale dopóki w jej głowie przy stole siedział ktoś znajomy i dopóki sklepy cynamonowe świeciły światłem w oknach, dopóty nie musiała liczyć ubytków.
Nie chciała.
— Złotowłosa wraca i zastaje lepiej skręcony fotel niż zostawiła. — Uśmiechnęła się pojednawczo — nie mogę narzekać na gościa, który gości w chatce skrzypiącej na wszystkich zawiasach i ma zawodowy odruch żeby ją naprawić!
Poprawiła się na krześle tak jakby słowa ojca dotarły do niej gdzieś w okolicach tyłka kręgosłupa, który właśnie boleśnie dał o sobie znać.
— Niektórzy stek z bredni trawią po prostu lepiej. A tacy nie powinni się u nas stołować.— rzekła surowo (może nawet aż nazbyt poważnie), mając wrażenie, że brzmi teraz jak własny ojciec. Brakowało jej tylko zarostu, wytwornie siwych pasm, no i lepszego poczucia humoru.
Z początku jej myśli powędrowały do nieszczęsnego Savaša, bo choć z początku idea sztamy dwóch potężnych różdżkarzy wydawała się być nawet zabawna, to po dłuższej refleksji stała się najzwyczajniej w świecie niekomfortowa. Pewnie tak czuli się ich ojcowie na samą myśl, że ich potomstwo mogłoby znaleźć jakąkolwiek nić porozumienia, ale o ile uważała się za osobę o szerokich horyzontach, to nie miała zamiaru empatycznie bratać się z Mykewem.
Zamiast tego, skupiła się na postaci samego Samuela. Coś ewidentnie brzdęknęło w jej głowie i tym razem nie zamierzała udawać że nie usłyszała.
— Wiesz, czasem nie mogę wyzbyć się uczucia — odezwała się w końcu, nie odrywając oczu od naprawianej różdżki — że im więcej pracy w coś wkładasz, tym trudniej potem oddać. Nawet jeśli nigdy nie było… nie miało być twoje.
Mówiła o różdżce. Przynajmniej w połowie.
— To znaczy — poprawiła się, wywracając oczyma na własny brak doprecyzowania — wiem że to osobista emocja. Wiem że ta różdżka za godzinę wyjdzie za te drzwi i już jej nie zobaczę. Ale teraz, w tej chwili — urwała, szukając słowa które nie brzmiałoby dennie — czuję jakby była moja. Choć przez moment. I za jej kolejne poczynania czuję się odpowiedzialna. Jak mam się pozbyć tego uczucia?